900 daga umsátrið um Leningrad

Ég gleymdi að geta þess að áður en við yfirgáfum Pétursborg áleiðis til Petershof, þá fórum við og skoðuðum glæsilegt minnismerki um 900 daga umsátur Nasista um Leningrad (eins og borgin hét á þeim tíma) í síðari heimsstyrjöldinni. Þá gerði maður sé lauslega grein fyrir hve erfitt hefur verið fyrir borgarbúa að þrauka svo langan tíma við ómannúðlegar aðstæður. Jafnvel Íslendingar sem höfðu það skítt, voru þó betur settir. Það er áhrifamikið að sjá öll 900 ljósin sem sett hafa verið upp í byggingunni til minningar um þessar hörmungar og rússneska stafrófið flæktist dálítið fyrir okkur, þó hægt væri að skilja það sem stendur á þessum myndum, þ.e. 900 dagar og 900 nætur.
Sagan af tilurð rússneska stafrófsins er nokkuð skemmtileg. Sendimaður fór víst til Rómar til að ná í sýnishorn af nýja stafrófinu á sínum tíma, en á leiðinni heim missti hann kassann með stöfunum, sem allir hrundu í sundur, svo hann varð að pússla þeim aftur saman eftir minni og útkoman varð sú sem við sjáum í dag, skrítin blanda af okkar stafrófi, sem búið er að hvolfa og spegla á ýmsa vegu :)

Sumarhöllin Petershof og Pushkin

Á mánudagsmorgni er við vorum að leggja af stað frá hótelinu sáum við að búið var að skreyta umhverfið með borðum og blómum og fengum að vita að Margrét danadrottning væri væntanleg í heimsókn. Við misstum því miður af þeim viðburði, þar sem við eyddum deginum að mestu leyti í Petershof, einni af sumarhöllum keisaranna, skammt utan við Petersborg. Þar eru miklir og fallegir garðar í kringum höllina og gullfallegir gosbrunnar, auk þess sem höllin sjálf, kirkjan og aðrar viðbyggingar eru stórglæsilegar og vel upp gerðar. Þarna var markaður sem reyndist helmingi ódýrari en í borginni og því lét ég það eftir mér að kaupa nokkrar gjafir áður en haldið var aftur heim á leið. En á heimleiðinni fórum við til bæjarins Pushkin, þar sem við snæddum þjóðlegan kvöldverð og fengum ágætis rússneska skemmtun á meðan, söng og tónlist og áttum þarna yndæla stund saman við þetta fallega vatn sem ótal hallir liggja að. Á heimleiðinni ókum við eftir nýrri og glæsilegri hringbraut sem nýlega var byggð umhverfis Pétursborg og mun hafa kostað nokkra milljarða króna.

11. september 2011

Í dag fórum við í Vetrarhöllina sem er örugglega stærsta höll og safn sem við höfum komið í. Það er leikur einn að villast þar og þrátt fyrir góðan vilja, þá vorum við flest búin að fá nóg eftir 2-3 tíma göngu um ganga og sali hallarinnar sem er full af alls konar listaverkum frá flestum löndum heims. Meira að segja er til einn hlutur þar frá Íslandi, en hann er víst reyndar orðinn svo illa farinn að hann er ekki lengur hafður til sýnis. Hinsvegar eru þarna nokkrar gullfallegar styttur eftir danska Skagfirðinginn Thorvaldsen sem kemst næst því að vera Íslendingur af þeim sem þarna eiga verk til sýnis.
Pétur Óli hafði allann tímann með sér innfæddan leiðsögumann (Kötu) sem talar ensku og þau skiptu hópnum oft í tvennt til að auðvelda aðgengi að því sem var í boði og til að við heyrðum betur til þeirra. Eftir þessa skoðunarferð í höllina var ekið að markaðnum sem stendur rétt við hina gullfallegu blóðkirkju og þar fórum við úr bílnum. Við kíktum bæði á markaðinn og kirkjuna en gengum síðan áleiðis að hótelinu okkar með viðkomu í stóra nýja verslunarhúsinu Galleri sem er eins og margar Kringlur að stærð. Þar keyptum við eitthvað smávegis af gjöfum og fengum okkur að borða á Fridays en röltum loks heim þessa 3 kílómetra sem eftir voru af verslunargötunni...

Kvöldsýning og kirkjugarðar

Eftir að borgarferðinni lauk, þá röltum við yfir götuna við hótelið og skoðuðum þar 2 kirkjugarða, þar sem margir þekktir einstaklingar hvíla, m.a. heimsþekkt tónskáld. Til hægðarauka var víða hægt að rata á rétta legsteina, þar sem vegvísar á ensku vísuðu leið. En legsteinarnir voru margir mjög furðulegir og aðrir stórir og glæsilegir. Um kvöldið var farið á rússneska söng-dans og tónlistarsýningu í Nikulásarhöllinni. Þar komu fram hópar af fólki í litskrúðugum búningum og sýndu listir sínar. Að öllum ólöstuðum, þá var einn þeirra áhugaverðastur, en hann var klæddur í búning sem leit út eins og tveir litlir eskimóar í faðmlögum. Það var algjör snilld að sjá hve lipur hann var að standa til skiptis á höndum eða fótum. Í hléinu var boðið uppá kampavín og snittur og það verður að segjast eins og er, að aldrei hef ég séð mat hverfa jafn fljótt af borðum, það var engu líkara en að engisprettufaraldur hefði átt leið þarna um :)
Þegar myndir vilja ekki birtast eins og hér gerist, smellið þá bara á auða svæðið þar sem myndin á að vera og hún birtist - einnig er hægt að skoða allar myndirnar í stækkaðri útgátu með því að smella á hverja og eina :)

Borgin skoðuð !

Fyrsta daginn var lagt af stað í borgarferð, ekið um helstu götur miðborgarinnar þar sem glæsilegar byggingar blasa við allsstaðar. Mikið af þeim hafa verið endurbyggðar eða lagfærðar á síðustu árum og engin háhýsi eru í miðborginni, því reglugerð segir til um að engin hús þar megi vera hærri en Vetrahöllin. Auk þess má ekki rífa nein gömul eða illa farin hús og byggja nýtísku hús í stað þeirra, heldur verða menn að byggja alveg eins hús og það sem fyrir var, ef þeir ekki geta gert upp það gamla. Það má segja að vegna þessa haldi borgin ætíð fyrri glæsileika.
Síðan var farið út í eyju sem umgirt er rammgerðu virki utanum kirkju Péturs og Páls þar sem allt keisaraliðið af Romanoff-ættinni hvílir. Þessi kirkja er óvenju glæsileg innandyra og margt að skoða. Við hlið kirkjunnar má sjá afar sérstaka styttu af Pétri mikla sem var víst rúmir 2 metrar á hæð, langur og grannur og með óvenju lítið höfuð. Þessi stytta var lengi í ónáð, en hefur nú fengið uppreisn æru og er mjög ólík annarri opinberri styttu af sama manni sem sjá má hér til samanburðar. Margar fleiri byggingar eru þarna innan virkisveggjanna en við héldum áfram för eftir smá rölt um svæðið, þó töf yrði nokkur vegna kvennahlaups sem átti leið framhjá brúnni út í eyjuna sem stöðvaði alla umferð a.m.k. í hálftíma.
Þess má geta að sá þjóðlegi matur sem ég borðaði í þessum ferðum var bragðgóður og ekki sterkur. Ég hef smakkað bæði bragðlausa þjóðlega rétti og alltof sterka á ferðalögum erlendis og gef því Rússum plús enn einn plúsinn fyrir þessa frammistöðu.
Eina regnið sem kom þessa daga að degi til, helltist yfir á meðan við snæddum málsverð innandyra, svo að regnhlífar sem fylgdu okkar alla dagana voru aldrei opnaðar, sem betur fer. En áður en demban kom, þá voru þarna í skjóli við virkisvegginn fólk í sólbaði eins og meðfylgjandi mynd sýnir :)

Fróðleiksför til St. Pétursborgar

Síðastliðinn föstudag fórum við Rúnar ásamt 30 öðrum farþegum með Icelandair til Helsinki í Finnlandi og þaðan með rútu til St. Pétursborgar í Rússlandi. Það var Pétur Óli Pétursson fararstjóri sem tók á móti okkur og stjórnaði röggsamlega öllum okkar ferðum næstu dagana. Hann hefur greinilega mikla skipulagshæfileika sem koma sér vel gegn rússneska skrifræðinu. Hann er líka ótrúlega sögufróður og áhugasamur um menningu Rússlands og Finnlands og óspar á upplýsingar um land og þjóð. Við gistum á ágætu hóteli (Moscow)sem byggt var fyrir ólympíuleikana og er það vel staðsett, svo flestar helstu byggingar og verslanir borgarinnar eru í göngufæri þaðan. Flestir ferðalangarnir fóru í allar skoðunarferðir sem í boði voru svo að hópurinn hristist vel saman og allir skemmtu sér hið besta. Margt kom á óvart og erfitt að velja og hafna hvað sé mest í frásögur færandi, en líklega þó það, að Rússar eru örugglega núna betur settir fjárhagslega en þeir hafa verið áður og sést það best á fatnaði, bílaeign og öllum þeim miklu framkvæmdum sem eru í gangi hjá þeim, eins og viðgerðir gamalla bygginga, gríðarmiklar samgöngubætur og ótal margt fleira sem sjá má á förnum vegi. Ég er að hugsa um að setja hér inn nokkrar myndir úr ferðinni og skrifa viðeigandi texta með þeim. Þetta verða því trúlega nokkrar stakar færslur. Meðfylgjandi myndir eru í fyrsta lagi af okkur og 3 samferðakonum okkar sem við vorum mest með þessa dagana, svo er það Pétur Óli og spilaklúbburinn og síðast en ekki síst mestur hluti hópsins sem var meira og minna saman á ferðinni flesta dagana...

Uppskerustörfin...

Haustið er sá árstími þar sem uppskerustörfin eru tímafrek. Mér finnst það tilheyra að tína ber, safta og sulta og rækta kartöflur og grænmeti og nýta gjafir náttúrunnar eins og kostur er. Þrátt fyrir sólarlítið og þokusamt sumar, þá er uppskeran orðin nokkuð góð. Ég er búin að safta í yfir 20 flöskur af krækiberjasaft, en nóg er af þeim hér, þó skortur sé hinsvegar á bláberjum í þetta sinn. Rifsberin hafa hinsvegar vaxið vel og eru orðin rauð og fín. Ég sultaði úr 2 kg. í gær og stefni á að fara með eina krús í sultukeppni Haustroða þegar þar að kemur. Ég er líka búin að þurrka og setja kryddjurtir í margar krúsir og safna sveppum auk þess sem ég rækta bæði kartöflur, gulrætur, graslauk, salöt/kál og jarðarber, auk kryddjurta o.fl. sem kemur sér vel að hafa við bæjardyrnar. Síðast en ekki síst þá er ég með tvær paprikuplöntur í eldhúsglugganum og vænti þess að fá nokkur stykki af þeim áður en vetur gengur í garð. :)

Jarðstraumamælingar

23. ágúst s.l. kom til okkar Bryndís Pétursdóttir jarðstrauma- könnuður, til að mæla nokkur hús í bænum, þar sem íbúar þeirra hafa verið að stríða við langvarandi kvef og pestir. Þau voru nokkuð viss um að slæm áhrif frá nærstaddri spennistöð gæti verið ástæðan.
Við ákváðum að láta mæla okkar hús, þó ekki hafi neinn krankleiki hrjáð okkur lengi og tókum að okkur að hýsa Bryndísi, því nóg er plássið hjá okkur.
Það vildi svo skemmtilega til að við Bryndís þekkjum marga sameiginlega, enda er hún búsett norðan heiða á meðal góðra vina minna. Auk þess eigum við nokkur sömu áhugamál og höfðum því nóg að spjalla.
Niðurstaðan hjá okkur var góð og engar slæmar jarðlínur að trufla okkur en það voru ekki allir jafn heppnir með sitt húsnæði og sumir þurfa að gera einhverjar breytingar.
Þess má geta að gerð var kvikmyndin "MÓTVÆGI" um þetta starf Bryndísar og verður hún sýnd í Rvk. á næstunni. Hér má sjá smá sýnishorn (trailer) úr myndinni; http://vimeo.com/28351577 OG http://vimeo.com/28348647
fyrir þá sem áhuga hafa...

Húsavík enn og aftur !

Ég dreif mig norður til mömmu s.l. föstudag og var ein á ferð. Ég sá fram á að ef ég færi ekki þessa helgi, þá yrði trúlega nokkuð langt á milli heimsókna minna til hennar, þar sem við erum fljótlega á förum til St. Pétursborgar.
Ég kom ýmsu í verk, tók upp svolítið af kartöflum og sló lóðina, auk þess að hitta marga ættingja og vini, en eyddi mestum tíma með minni góðu vinkonu Sigrúnu og snæddum við til skiptis hvor hjá annarri þessa daga og spjölluðum mikið. Ég fór hefðbundinn rúnt með mömmu og tók myndir af FJALLINU GRÆNA, sem við annars köllum Húsavíkurfjall, en lúpínan er að verða búin að þekja hana svo algjörlega að brátt verður fjallið alveg grænt. Ég fór meira að segja niður í Helguskúr með fullan poka af derhúfum í húfusafnið hans Helga og skrapp svo í berjamó, en þar sem lúpínan er að verða búin að eyðileggja allann berjamó á Húsavík, þá fann ég aðeins lítinn blett upp undir Botnsvatni, þar sem ennþá mátti finna svolítið af bláberjum og aðalbláberjum. Heimferðin gekk líka vel, enda veðrið ljómandi gott og ég tók upp puttaling við Grímsstaðabrúna, unga stúlku frá Cananda sem var á leið til Seyðisfjarðar, svo hún komst alla leið fyrr en hún þorði að vona :)

Grillhátíðin 2011

Okkar árlegu bæjar-grillhátíð var frestað um viku vegna leiðinda veðurs um þar síðustu helgi, en svo birti til og föstudaginn 19. ágúst tóku bæjarbúar höndum saman um að gera daginn sem bestan, skreyttu hús sín að vanda og hvert hverfi sá um að skreyta sitt grillsvæði. Síðan var gengið í skrúðgöngu á skemmtisvæðið á grunni skólans sem enn hefur ekki verið byggður, þó áratugir séu síðan byrjað var á honum.
Þar kepptu liðin í dansi og söng og var það bleika hverfið sem sigraði að þessu sinni.
Gunna Sigga Kristjánsd. fékk viðurkenningu fyrir fallegan og vel hirtan garð.
Síðan var kveikt upp í varðeldinum sem var fljótur að brenna að þessu sinni, enda óvenju lítill efniviður til að brenna. Fólk söng og spjallaði og dansaði síðan eins og hver og einn lysti fram eftir kvöldi, enda var veðrið gott, stafalogn og þurrt, þó það hefði mátt vera hlýrra, en við reynum að kvarta ekki mikið, þó sumarið hafi bæði verið sólarlítið og rakt...

Kraftajötnar 2011

Þann 12. ágúst s.l. fór fram árleg kraftakeppni sterkustu manna landsins hér á Seyðisfirði undir styrkri stjórn Magnúsar Vers Magnússonar fyrrum heimamanns hér.
Aldrei þessu vant þá var ég svo upptekin að ég komst ekki til að horfa á kappana keppa og þótti það miður, en ég hef hingað til alltaf getað mætt á svæðið einhverja stund.
Ég veit ekki betur en allt hafi farið vel fram að vanda og meðfylgjandi mynd er sú eina sem ég smellti af liðinu, út um gluggann á bókasafninu hjá mér :)

Óvenjulegir gestir !

Síðastliðinn fimmtudag fékk ég óvænta upphringingu, var beðin að taka að mér 3 rússneskar konur frá Moskvu sem væru á leið til Seyðisfjarðar m.a. í þeim tilgangi að skoða Dvergasteininn í fjörunni neðan við samnefnt fyrrum prestssetur.
Þó ég sæi framm á að eyða talsverðum tíma með þeim og þyrfti að redda þeim gistingu, þá sagði ég auðvitað JÁ, enda erfitt að neita nema maður hafi löglega afsökun.
Þessar myndarlegu eldri konur eru í hópi þeirra sem halda því hiklaust fram að hér á landi hafi búið fólk meira og minna í margar aldir fyrir okkar svokallaða landnám.
Og að þessir dvalargestir sem komu hingað hafi flestir verið hér í ákveðnum tilgangi, því landið okkar sé sannkölluð orkuuppspretta og þeir hafi kunnað að búa til orkuhringi, eða svokallaða steinhringi eins og víða var gert í Englandi, Skandinavíu og víðar. Þetta er mjög líklegt að mínum dómi, þó ég viti að seint verði hægt að sanna það.
Þær voru svo heppnar að fá ágætis veður fyrri tvo dagana, en í dag á brottfarardeginum fannst þeim komið hálfgert vetrarveður á þeirra mælikvarða, enda var mjög heitt sumar í Moskvu að þeirra sögn. En þær höfðu skoðað það sem þeim þótti mest um vert og sneru ánægðar heim með fluginu síðdegis. Þær elduðu rússneskan rétt í gærkvöldi og buðu mér að borða með þeim og fræddu mig um ýmislegt sem þær eru að gera, m.a. ýmislegt í stjörnuspeki sem meikar sens :)
Að þeirra sögn er það enginn dans á rósum fyrir venjulegt fólk að lifa í Rússlandi og þær dásömuðu Ísland sem hreina og orkumikla paradís sem við ættum að meta meira en við gerum mörg hver. Það var vissulega fróðlegt og skemmtilegt að kynnast þessum áhugasömu og duglegu konum sem leggja mikið á sig til að ferðast um heiminn og skoða það sem þær telja merkilega staði og eru t.d. píramídarnir í Egyptalandi þar á meðal. Tungumálaerfiðleikar voru vissulega til smá travala, vegna takmarkaðrar kunnáttu okkar allra, en þó var mesta furða furða hve vel okkur gekk að spjalla um allt milli himins og jarðar. Og ég lærði meira að segja nokkur rússnesk orð sem vonandi koma sér vel í haust þegar ég ætla að bregða mér til St. Pétursborgar, en Moskva verður að bíða betri tíma :))

Kertafleyting á Lóninu...

Í fyrrakvöld, laugard.kvöldið 6. ágúst stóð friðarhreyfingin hér á Seyðisfirði fyrir kertafleytingu á Lóninu í blíðskaparveðri. Ég mætti með myndavél, að beiðni Gullu í Firði og tók slatta af myndum af viðstöddum, sem voru nokkuð margir og hlýddu á Godd flytja "friðarræðu" og Kára flytja frumsamið ljóð af þessu tilefni eftir Sigga Ingólfs kennara við ME. Síðan sungu allir viðstaddir nokkur lög og fleyttu svo logandi kertum af stað úr á lónið. Þetta var afskaplega hugljúf friðarstund...

Kveðjuveisla...

Í vikulokin var svo slegið upp smá afmælis-og kveðjuveislu hjá Ellu og Árna sem bjuggu til yndæla súpu sem var kláruð, enda mæting ættingjanna með besta móti.
Harpa bakaði konfekttertur og við lögðum til eina stóra afmælistertu, því bæði barnabörnin okkar eiga afmæli núna í ágúst, en verða farin til Noregs þegar þeir dagar renna. Þetta var því stórskemmtilegt fjölskyldu-samkvæmi og virtust allir saddir og sælir með daginn.
Ég varð síðan að kveðja mitt fólk og fljúga austur morguninn eftir án Rúnars sem ætlar að eyða restinni af fríinu sínu til að hjálpa Jóhönnu sem er bíllaus, þar sem gírkassinn gaf sig í hennar bíl.
Þetta var gott frí og skipti engu þó vikan syðra væri ansi vot, því það rigndi alla dagana meira eða minna...

Haldið til Keflavíkur...

Eftir helgina héldum við öll af stað heim á leið, við systur og makar tókum stefnuna á Siglufjörð og fórum í fyrsta sinn í gegnum bæði nýju göngin og skoðuðum öll síldarminjasöfnin í bænum og fleira markvert. Sólin fylgdi okkur áfram og við ákváðum að fara alla leið til Hafnarfjarðar í íbúðina okkar þar, sem stendur auð í bili, því Bergþór var að flytja með Hildi sinni í leiguíbúð rétt hjá Háskólanum, svo þau geti sparað tíma, bíl-og bensínkostnað og hjólað í skólann.
Við eyddum síðan heilli viku með Jóhönnu og barnabörnum okkar í Keflavík, vorum að pakka saman restinni af búslóð þeirra, flytja hluta hennar til Bergþórs og Hildar sem hafa ýmsa hluti að láni og keyptu sumt. Það var því í nógu að snúast, því börnin þurftu manninn með sér og ég reyndi að passa þau um leið og ég naut samvistanna, eldaði mat og þreif eftir þörfum...

Mærudagar 2011

Mærudaga á Húsavík er ekki hægt að láta framhjá sér fara. Við vorum mætt nógu snemma í þetta sinn til að taka þátt í árlegri skrúðgöngu okkar bæjarhluta sem er grænn. Við vorum líka býsna dugleg að mæta á þá viðburði sem voru í boði, fórum á allar sýningar og á ljóðakvöldið, varðeldinn, í vöfflukaffi til Adda og Stellu eins og undanfarin ár og horfðum á óvenjulega hrútasýningu, sem var óvænt gaman :)
Við áttum brúðkaupsafmæli þessa helgi og af því tilefni fórum við út og borðuðum ásamt Diddu systur, hennar manni og Binnu og Magga sem voru í tjaldvagni á lóðinni hjá okkur. Við röltum einn hring um skóginn fyrir ofan Hlíð og nutum góða veðursins þessa yndislegu daga, fórum á markaðinn og að sjálfsögðu í heimsóknir til mömmu í Hvamm, þar sem við hittum reyndar marga fleiri ættingja og vini, ekki síður en
á röltinu í bænum. Við kíktum líka yfir á heitu tjörnina utan við Kaldbak og sáum ótrúlegan fjölda fólks þar að vaða og busla við að veiða gullfiskana sem þar eru í þúsunda tali. Margir tóku veiðina með heim en aðrir skiluðu þeim aftur til síns heima...

Á leið norður...

Miðvikudaginn 20. júlí lögðum við Rúnar af stað á húsbílnum í frí, áleiðis norður til Húsavíkur. Við ákváðum að fara krókaleið að þessu sinni, ókum ofan af fjöllunum niður til Vopnafjarðar þar sem við hittum Hemma skólabróðir og fleira gott fólk og þaðan áfram til Þórshafnar. Það var rjómablíða fyrir norðan svo við notuðum kvöldið til að aka út allt Langanesið og að Skálum, þar sem forðum var lífleg byggð en nú eru þar rústir einar og eitt lítið björgunarskýli við bryggjuna. Við fórum líka upp á Heiðarfjall til að sjá eftirstöðvar hersins þar á fjallinu og gistum loks á tjaldstæðinu við Þórshöfn. Við vöknuðum við glaða sól og drifum okkur til Raufarhafnar, en þar átti ég heima sem barn, sumarið 1959 og fannst mér mikið hafa breyst frá þeim tíma, til batnaðar. Það var gaman að sjá hve myndarlega verið er að reisa Heimskautagerði á hæðinni fyrir ofan byggðina, sem vafalaust mun draga að marga gesti í framtíðinni. Það var líka sérstaklega ánægjulegt hve vegurinn var orðinn góður á þessum slóðum, breiðari og betri en víða annars staðar hér á landi.
Þegar við komum til Húsavíkur, þá var þar einstaklega gæf rjúpa á vappi við húsið okkar og ekkert að flýja þó við tækjum myndir af henni í návígi....