MIÐSUMARGANGA

Gönguklúbbur Seyðisfjarðar hefur verið mjög virkur á undanförnum árum og efnt til almennra gönguferða víða um nágrennið eftir að hafa stikað allar helstu gönguleiðir hér um kring.
Föstudagskvöldið 22. júní buðu félagsmenn öllum áhugasömum bæjarbúum að koma með í rútuferð upp að snjóflóðavarnargörðunum í Bjólfi. Það er skemmst frá að segja að líklega um 70 manns mætti niður að Herðubreið kl. 20 um kvöldið og settu Gunnar Sverrisson formann félagsins í dálitla klípu, því ekki komust allir í 40 manna rútuna. En hann er greinilega ýmsu vanur og sá til þess að allir kæmust upp á Bjólf. Þaðan var gengið í 2 hópum, annar fór um varnargarðasvæðið og hélt síðan til baka með rútunni í bæinn, en stærri hópurinn sem ég fylgdi, gekk austur yfir fjallsöxlina og niður í Vestdalinn. Þessi hópur sem taldi líklega 54 hressa göngugarpa, munaði ekki um að komast tímanlega niður að nýju brúarstæði yfir Vestdalsána, en félagar og velunnarar Gönguklúbbsins stóðu fyrir því að brú yrði sett yfir ána á mjög heppilegum stað, ofan við neðsta fossinn. Þar beið hópurinn góða stund eftir brúarsmiðunum og fleirum sem komu akandi upp í Vestdal.
Það var okkar ágæti Stefán Jóhannsson bátasmiður sem hannaði brúna og mætti hann nú ásamt fríðu föruneyti til vígsluathafnarinnar. Ég held að flest allir þeir fjölmörgu sem tóku þátt í smíði hennar og að koma henni á sinn stað, hafi líka verið mættir þarna um miðnættið til að taka þátt í athöfninni sem fór fram skv. hefðbundnum serimoníum. Meira að segja var Einar Bragi mættur með saxofóninn og spilaði á miðri brúnni af þessu tilefni.
Síðan hélt hópurinn neðar í dalinn þar sem Ásgeir “yfirkokkur”, Njörður og fleiri góðir hjálparkokkar voru tilbúnir með birkigrillað lambakjöt á grilli, sem smakkaðist alveg einstaklega vel. Auk þess gátu allir sem vildu borðað grillaðar SS pylsur að vild.
Þessi veislumatur var fljótur að hverfa, enda höfðu ansi margir lagt leið sína á svæðið úr bænum á síðustu stundu, jafnt heimamenn sem gestir og trúlega hefur verið hátt í 100 manns á staðnum sem skemmti sér vel þessa miðsumarnótt, því skemmtikraftar mættu líka á svæðið, m.a. Guðmundur Sigurbjörnsson með nikkuna, Snorri Emils með trommuna og Solla á skeiðunum.
Þrátt fyrir að veður væri með allra besta móti, logn og sól á meðan fjallgangan stóð yfir, þá setti hroll að mörgum sveittum göngumanni, þegar komið var fram yfir miðnættið. Þá héldu menn að lokum heim glaðir, misþreyttir og saddir eftir velheppnaða miðsumarveislu sem Göngukúbburinn á heiður að og á skilið mikið lof fyrir þetta frábæra framtak...!!!

Skálanesganga...

Laugardaginn 9. júní s.l. fórum við Rúnar ásamt hópi fólks úr Gönguklúbbi Seyðisfjarðar í fuglaskoðunarferð út í Skálanes. Rúnar var beðinn um að vera n.k. “fuglafræðingur” hópsins.
Gengið var í blíðuveðri frá bílastæðinu í Austdal og haldið sem leið lá eftir merktum leiðum, m.a. niður í fjöru og út í bjarg til að sjá sem flestar tegundir fugla.
Ótrúlegur fjöldi af kríu heldur til á svæðinu í kringum Skálanesbæinn og æðarkollurnar eru ótrúlega spakar á hreiðrunum, við fengum jafnvel að klappa þeim, án þess að þær rótuðu sér af eggjunum.
Í bakaleiðinni kíktum við inn hjá húsráðendum og keyptum okkur kaffi, kakó og meðlæti, sem var vel þegið hjá flestum (held ég).
Heimferðin gekk fljótar fyrir sig, því nú var farin beinasta leið, en þrátt fyrir það vorum við víst eina 7 tíma í þessari ferð. Enda var yfirleitt rólega gengið, þar sem taka þurfti tillit til barns sem fór rólega yfir. Líklega þess vegna fann ég ekki votta fyrir strengjum næstu daga, eins og ég er vön eftir margra klukkustunda gönguferðir, því ég er því miður ekki í neinni æfingu. En svo drifum við Rúnar okkur núna eitt kvöldið, upp að klettum úti á strönd, til að skoða mjög sérstakan foss sem þar er, en hann lætur ekki mikið yfir sér, séður neðan af veginum. Þessi rösklega “fjallganga” reyndist strembin a.m.k. fyrir mig, því erfitt er að ganga upp skriðurnar því lausir steinar eru víða og jafnvel í felum undir mosanum.... En við sluppum með skrekkinn...og ég alveg laus við strengi... merkilegt nokk........!!!

Fróðleg Evrópuferð

Dagana 7.- 17. maí vorum við Rúnar á rútuferðalagi um Evrópu með ca. 2ja daga viðdvöl í hverri borg. Þessi ferð var sú eina sem féll nokkurn veginn að tímaáætlun okkar og hefði líklega ekki verið farin, ef við hefðum ekki á síðustu stundu óskað eftir að komast með, því lágmarkið var 20 manns og við fylltum þá tölu.
Flogið var snemma morguns til Búdapest og farangur losaður á Tulip Inn hótelið, en við gistum hjá þessari hótelkeðju á flestum stöðunum. Síðan var farin skoðunarferð um borgina sem hefur ótrúlegan fjölda gamalla og glæsilegra bygginga sem gaman er að skoða jafnt að utan sem innan. Stefánskirkjan var t.d. stórglæsileg og Marsipan-safnið á kastalahæðinni var engu líkt. Kvöldverð snæddum við saman flesta dagana eins og morgunverðinn, en hvort tveggja var innifalið í verði ferðarinnar.
Á þriðja degi var ekið til Vínarborgar eftir smá óhöpp, þegar ungverski bílstjórinn bakkaði á smábíl sem hafði plantað sér beint aftan við rútuna, utan sjónmáls, þar sem rútan varð að bakka til að komast leiðar sinnar.
Vínarborg reyndist stórglæsileg borg, hreinni og bjartari en Búdapest og greinilegt var að fjárhagsleg velsæld var þar mun meiri en í fyrri borginni. Við byrjuðum á að skoða stórkostlegan herragarð “Schönbrunn” með afar fallegan skrúðgarð allt um kring, en þar bjó Franz Josep og Sissi kona hans forðum daga.
Síðan var ekið inn í miðborgina og þaðan gengum við mikið um stórt svæði í blíðunni sem var flesta dagana eins og hlýr og bjartur íslenskur sumardagur. Aðeins einn dagur í þessari ferð var full heitur með 30 stiga hita en flest kvöldin voru svöl, þ.e. peysuveður.
Við hlið hótelsins er stór tívolígarður sem við skoðuðum í bak og fyrir og skemmtum okkur vel í einu tryllitækinu en létum annars nægja að fara í rólegheitum í stóra parísarhjólið til að fá fallegt útsýni yfir borgina og taka myndir, en ég sló mín fyrri ferðaljósmyndamet, því að þessu sinni tók ég yfir 1000 myndir á 10 dögum, auk vídeómynda. Við nefnilega fjárfestum í nýrri Canonvél áður en við lögðum af stað og reyndist hún afbragðsgóð og myndirnar eftir því.
Gróðurhús fullt af gríðarstórum, litfögrum fiðrildum var eitt af því skemmtilegra sem við skoðuðum á þessu Vínarborgarrölti okkar.
Næst var haldið til Salzburg sem reyndist fallegasta og notalegasta borgin sem við höfum heimsótt til þessa. Þrátt fyrir að vera vinsæl ferðamannaborg, þá var hún friðsæl og heillaði okkur alveg. Við heimsóttum kastalann á miðborgarhæðinni, sem blasti við okkur úr hótelglugganum á 9. hæð. Við fórum þaðan fótgangandi niður afar brattar brekkur með viðkomu í einstökum klausturgarði sem að hluta til er grafinn inn í klettavegginn. Svo röltum við um fallegar þröngar göturnar, m.a. götuna þar sem tónskáldið Mosart fæddist og ólst upp og rósagarða sem voru sannkallað augnayndi.
Hálfur seinni dagurinn í Salzburg fór í ferð í Arnarhreiðrið sem Hitler fékk í 50 ára afmælisgjöf. Það reyndist mun fallegri og ánægjulegri staður en við áttum von á, enda ekki kuldalegi staðurinn sem sýndur var í myndinni Arnarhreiðrið eftir sögu Alistairs McLeans. Útsýnið er hreint dásamlegt þar uppi og við kusum að ganga niður einstigi ásamt nokkrum félögum okkar, til að njóta fegurðarinnar sem mest og lengst.
Á þriðja Salzburgardegi var haldið í langferð niður Evrópu í gegnum Brennerskarðið til Gardavatns á Ítalíu. Sú leið er meiriháttar falleg og kom flestum á óvart.
Við skoðuðum ótrúlegt kristallasafn á þeirri leið og sigldum síðan yfir Gardavatn. Þar er afar notalegt og fallegt útsýni. Að kvöldi þess dags komum við til Verona, þar sem við gistum næstu 2 nætur. Að sjálfsögðu heimsóttum við heimili Júlíu (hans Rómeós) sem allir borgargestir fara til að sjá. Sömuleiðis fórum við í hringleikahúsið sem nálgast að vera af sömu stærð og Colosseum í Róm. Það hefur hins vegar verið í notkun alla tíð gegnum aldirnar til söngva og leiksýninga, enda hljómburðurinn þar frábær. Fararstjórinn okkar, Harpa Hallgrímsd. sem er góður söngvari (enda með gítarinn meðferðis) dreif mig með niður á sviðið, þar sem við tókum eitt óæft lag fyrir okkar fólk. Þar með urðum við svolítið frægar, því aðeins stjörnur á borð við Kristján Jóhannsson troða þar upp til söngs...hehehe...!
Jæja, en nú fór að styttast í ferðalokin, við vorum alla dagana á flakki, ýmist í rútunni eða fótgangandi á markaði, kastala, dómkirkjur, söfn eða aðra fallega og merkilega staði, enda af nógu að taka.
Síðustu nóttina gistum við í svefnbænum Montecatini skammt frá Pisa, þar var einstaklega fallegt og friðsælt, ekki ósvipað og í Salzburg. Þar fórum við í enn eina kastalaferðina og þrömmuðum niður hæðina til að njóta náttúrunnar sem lengst. Á 10. degi ókum við til Pisa, þar sem við eyddum þeim degi að mestu leyti á svæðinu kringum skakka turninn, enda er þar mikið markaðstorg og lítill friður fyrir sölufólki. En við fórum lítið í búðir og versluðum þar af leiðandi ekki mikið, enda ferðin ekki ætluð til þess. Gönguferð upp og niður skakka turninn varð ógleymanleg, því hallinn er svo mikill, að maður fær slagsíðu í þröngum hringstiganum og tilfinningin er eins og að vera komin út á sjó í velting. Myndin sem fylgir með er tekin á toppi skakka turnsins ... og flott útsýni þar !!!
Að lokum skal þess getið að við vorum svo heppin að hafa íslenskan bílstjóra frá því við komum til Vínarborgar og alla leið á völlinn í Pisa. Sá reyndist afar hress og félagslyndur og gerði mikið að gamni sínu.
Við nutum að síðustu þeirra forréttinda að fljúga heim í leiguþotu sem kom full af fólki til Pisa, en átti að fara tóm til Íslands. Við vorum því einu farþegarnir um borð, 20 manns með fjölda þjóna og nóg pláss til að leggja okkur hvar sem var, ekki amalegur endir á góðri ferð.
Ég verð að lokum að geta þess að þær Dísa á Héraðsskjalasafninu og Dúrra á bókasafni Héraðsbúa sem voru okkur samferða ásamt mökum, voru einstaklega skemmtilegir ferðafélagar. Þær eru báðar vel hagmæltar og Dísa heill fróðleiksbrunnur af vísum, svo þær og fleiri skemmtu okkur á ferðunum milli borganna með kveðskap og gríni. Ég læt fljóta hér með 2 vísur sem urðu til af gefnu tilefni. Fyrst var það Dísa sem ljóðaði á hestastyttu sem mikill átrúnaður er á í Búdapest, því fólk prílar upp á hana til að snerta eystu hestsins í heillaskyni og hann glóir því eins og gull. Svona er vísan;

Ef á mig sækir sálardrunginn,
síþreyta og sífellt stress,
hefði ég aðeins átt við punginn,
aftur væri ég klár og hress.

Í tilefni að því að við vorum 6 ferðalangar að austan, en aðrir af höfuðborgarsvæðinu, þá fannst mér tilvalið að kalla okkur “Sex úr sveit” og ljóða á orðið “SEX” á svolítið tvíræðan hátt. Kom ég saman fyrriparti en gafst þá upp. Dúrra tók þá við og gerði úr þessu eftirfarandi vísu;

Saman héldum 6 úr sveit
til Salzburgar að kanna,
bjórinn, sexið, best það veit,
bætir getu manna.

Eftir að ég fór með þessa vísu í rútunni, datt Dísu í hug að flytja okkur “staflara” vísur og bætti eftirfarandi vísu við í leiðinni sem framhaldi af því sem á undan var sagt;

Síðan eru þeir alveg snar,
enginn við þá ræður,
eins og flugur inni á bar,
ég skil bara ekki hvað hefur komið fyrir þá ???

En þeir sem kannast við “staflaravísur” vita að þær vantar rímið a.m.k. í lokahendingunni.
Eins og gefur að skilja er ekki hægt að lýsa svona ferðum í stuttu máli, þær eru yfirleitt svo frábærar að til þess þarf meira pláss.
Samferðafólkið var upp til hópa skemmtilegt og skondið á sinn hátt, því þrátt fyrir að vera ólík, þá féllum við samt vel saman sem hópur og allir verða ógleymanlegir í minningunni, svo mikið er víst...

Skólaslit og fleira...

Ég ætla að byrja á að segja frá því sem mér þykir verst héðan í fréttum, en það er sú staðreynd að búið er að selja DRAUMHÚSIÐ til Reykjavíkur og eru nú síðustu forvöð að versla þar og skoða allar þær fallegu vörur sem boðið er uppá í einstaklega fallega uppgerðu húsinu, sérstaklega finnst mér efri hæðin falleg, (sjá mynd). Það er leitt að svona verslunarrekstur skuli ekki geta borgað sig hér á okkar svæði...
En nú líður að skólaslitum hjá mér í Dreifnáminu hjá BHS, því við eigum að mæta í síðustu vinnulotuna á þessari önn föstud. 27. apríl n.k. Við Rúnar ætlum síðan að fara þann 7. maí í 9 daga rútuferð á milli 5 borga í Evrópu (Búdapest - Vín - Salsburg - Verona og Pisa) en þá verður Gullver í slipp og því um að gera að nota tækifærið fyrst að Rúnar á frí að þessu sinni. Við lendum í leiðinni í fimmtugsafmæli hjá Árna (og Ellu) og Mo tengdasonur okkar verður líka 35 ára. Síðast en ekki síst verður svo Ásta móðursystir Rúnars sjötug og ætlar af því tilefni að bregða sér af bæ með Ara, Binnu, Magga og fjölsk. til Spánar í 2 vikur. Vonandi verðum við öll heppin með veður og njótum frídaga okkar hvar sem við verðum....

Endalaus bloggvandræði...

Af einhverjum furðulegum ástæðum heldur tölvan áfram að stríða mér þegar ég reyni að blogga. Nú er ekki nokkur leið að koma textanum með myndunum á réttan stað og ég búin að reyna nokkrum sinnum í dag. Þetta er lokatilraun, þ.e.a.s. ég ætla að setja textann sem nýjan póst fyrir ofan myndirnar og vona að þannig gangi þetta.
Textinn sem fylgja átti myndunum er þessi;

Í gær, föstudaginn 20. apríl fórum við Kolla samstarfskona til Stöðvarfjarðar á árlegan vorfund bókavarða á Austurlandi. Það var fyrirfram ákveðið að þessi fundur yrði stofnfundur félags starfsfólks á bóksöfnum og upplýsingamiðstöðvum á Austurlandi.
Mæting var frekar slök, aðeins komu 10 konur. En allar voru samtaka og byrjuðu á að kjósa um nafn á félagið. Þrettán tillögur bárust og mér til undrunar var ákveðið að eitt nafnið sem ég stakk uppá - Austfirsk Upplýsing - var valið sem nafn félagsins.
Verðlaunin voru ekki af verri endanum, því Kolla sem var í undirbúningsnefnd hafði útvegað stóru Íslandskortabókina og þáði ég hana með þökkum. Síðan var kosin 3ja manna stjórn. Laufey Eiríksd. varð ofaná sem formaður en meðstjórnendur hennar þær Anna Margrét frá Breiðdalsvík og Rúna frá Reyðarfirði. Inga Lára var síðan fyrsta varamanneskja og Kolla nr. 2.
Margir bókapokar og kassar skiptu um eigendur, því við reynum auðvitað að koma ónotuðum aukaeintökum sem liggja hjá okkur engum til gagns í hendur þeirra sem ekki eiga þá titla. Síðan fengum við okkur næringu á eina veitingastað þorpsins og var það bæði gott og vel útilátið. Hafi þær Stöðvarfjarðarkonur bestu þökk fyrir móttökurnar.

Stofnfundur bókavarða...

Það hvarflaði að mér að prófa að opna bloggið í Firefox og athuga hvort ég gæti sett hér inn texta í stað þess að nota Explorerinn eins og ég er vön. Ef þetta tekst, þá vil ég geta þess að textinn sem átti að fylgja með þessum myndum er hér fyrir ofan... Vonandi heppnast þessi tilraun, því þá er hugsanlega fundin leið til að leysa þessi tímafreku og leiðinlegu bloggvandræði sem hafa háð mér að setja hér inn myndir og fréttir... HÚRRA- ef þetta skyldi ganga... OVER AND OUT...

Páskavikan

Páskavikan var óvenju lífleg hjá mér, þrátt fyrir að Rúnar væri á sjó, því að synir okkar komu austur og með þeim fylgdu tveir vinir þeirra og frændur. Ég hafði því nóg að gera við að næra þá, enda ungir menn yfirleitt lystugir. Þeir þáðu páskaeggin sem ég bauðst til að fela fyrir þá, nema hvað þeir vildu sjálfir fara í ratleik og földu eggin hver fyrir annan. Það gekk misvel að finna þau og varð úr skemmtilegur leikur sem tók sinn tíma.
Eitt óvenjulegt átti sér stað, jólakaktusinn minn sem blómstraði óvenju mikið fyrir jólin, tók sig aftur til og blómstraði heilmikið um páskana. Mig grunar að kaffiblandaða vatnið sem hann hefur fengið sem næringu í vetur hafi þessi óvenjulegu áhrif á hann... a.m.k. kann ég ekki aðra skýringu !

Miklar umhleypingar !

Þó aðeins séu eftir tæpir 3 dagar af þessum vetri, þá gerir maður ráð fyrir að hann teygji klærnar fram á sumarið eins og hann er vanur.
Veðrið hefur verið óvenju umhleypingasamt þessa fyrstu mánuði ársins. Undanfarið hafa þó verið hlýir vordagar og lítið frost sem veldur því auðvitað að allur gróður er kominn þó nokkuð af stað og yrði því óhjákvæmilega fyrir áföllum ef enn eitt kuldahret mundi skella á.
Það hefur verið venju fremur vindasamt og hviðurnar stundum orðið mjög slæmar. Sem dæmi um áhrifin þá fuku nokkur nýkomin hjólhýsi um koll á ferjuhöfninni um daginn (sjá mynd) og þakgluggi á RARIK fauk á nærstatt hús og bíl og skemmdi hvort tveggja.
Þrátt fyrir hugsanlegt hret og afleiðingar þess hef ég verið að klippa runna og grófhreinsa garðinn í von um að það saki ekki, jafnvel þó veðurguðirnir eigi eftir að hrella okkur meira þetta vorið...

Seyðisfjarðarskóli 100 ára

Í gær, miðvikudaginn 14. mars 2007 var haldið uppá 100 ára afmæli Seyðisfjarðarskóla (þ.e. gamla skólahússins) með veglegri kaffiveislu og skemmtun í félagsheimilinu Herðubreið fyrir bæjarbúa og gesti. Fjölmenni mætti, því salurinn var fullur af fólki. Nemendur skólans sáu um nokkur söng og skemmtiatriði, auk þess sem kennarar stigu á svið og sungu minningarsöngva um liðna öld í skólanum. Jóhanna skólastjóri heiðraði 2 elstu kennarana, þá Emil Emilsson og Guðmund Þórðarson og Valgerður Sverrisd. ráðherra flutti gestaræðuna, en auk hennar mættu nokkrir þingmenn og fyrrverandi skólastjórar þeir Þorvaldur Jóhannsson og Pétur Böðvarsson. Bæjarstjóri og fleiri færðu skólanum gjafir í tilefni af tímamótunum og allir nutu góðra veitinga meðan á athöfninni stóð.

Viskubrunnur - úrslit

Þá er spurningakeppnin VISKUBRUNNUR um garð gengin. Úrslit urðu þau að lið Austfars bar sigur úr býtum, Framtíðin - félag eldri borgara varð í öðru sæti og í því þriðja var lið Gullbergs. Segja má þó að raunverulegur sigurvegari hafi verið Sveinbjörnsættin, því að í þessum 3 keppnisliðum voru 4 meðlimir þeirrar fjölskyldu, þ.e. systkinin Inga Hrefna og Jóhann Sveinbjörnsbörn, Sófus sonur Jóhanns og Orri sonur Ingu Hrefnu.

Erfitt tíðarfar

Veðurfarið hér hefur verið með eindæmum undanfarið, það skiptast á örfáir blíðudagar eins og í gær (sjá seinni mynd) og hríðarveður eins og í dag (sjá fyrri mynd) sem dregur úr manni alla löngun til útiveru. Samt verð ég að viðurkenna að ég kýs frekar að hafa vetur á veturna og sumarveður á sumrin og væri sátt ef veðurfarið væri þannig í raun og veru. En okkar óútreiknanlega veðrátta er auðvitað ekki þannig, því miður. Mér finnst hún reyna ansi mikið á þolinmæði fólks, ekki síst þegar líða tekur á veturinn. Maður verður bara að umbera einn dimman dag í einu, brosa og halda í vonina að sólin sjáist næsta dag...!
Aths: Ég setti snjómyndina af trjánum inn á eftir sólarmyndinni af Bjólfinum, en samt fór hún framfyrir. Ég ætla að lofa þessu að vera svona, leiðrétti bara textann í samræmi við það og vona að þetta fari sína leið á vefinn án frekari vandræða...

Helgarferð norður...

Eftir vinnu s.l. föstudagskvöld renndi ég norður til Húsavíkur í heimsókn til foreldra minna. Mamma var búin að dvelja heila viku á sjúkrahúsinu en var á leið heim aftur eftir ótal rannsóknir. Sem betur fer er heilsa hennar á batavegi, þó hægt gangi og má þakka fyrir það.
Veður var gott alla helgina og ekkert mál að skreppa þessa 3ja tíma ferð á milli, ef undan er skilin smá hálka á nokkrum stöðum, eins og Hólasandi á bakaleiðinni og á Jökuldalsheiðinni í báðum leiðum. En mikill munur er að aka þessa leið í kolniðamyrkri eða í dagsbirtu, því maður verður hálf stjarfur að horfa stanslaust í 3 tíma á vegstikurnar og miðlínuna á veginum, auk þess sem það er fremur óþægilegt að vera sífellt að mæta bílum með háu ljósin á, sérstaklega öllum stóru flutningabílunum sem ég átti ekki von á að mæta svo seint á föstudagskvöldi uppi á fjöllum.
Þetta blogg er fyrsta tilraun eftir tengingu við nýjan aðgang gegnum Google sem ég vona að geri mér auðveldara fyrir að senda á netið, bæði myndir og fréttir.... ég ætla að reyna að koma mynd af Hverfjalli hér með - sjáum hvernig fer !

Þorrablótið 2007

Heil og sæl á ný. Margt hefur gerst síðan ég bloggaði hér síðast, m.a. var Þorrablótið haldið um s.l. helgi. Það var stórskemmtilegt að vanda og erfitt að lýsa því nema í stórum dráttum. Fjöldi gesta var óvenju mikill og fyrir vikið var of þröngt við borðin, svo ekki var hægt að standa upp nema með tilfæringum og góðu samkomulagi við sessunautana. Formenn nefndarinnar, Lukka og Keli byrjuðu á að kynna heiðusgestinn sem að þessu sinni var Helga Þorgeirsdóttir. Síðan tók við fjöldasöngur og skemmtiatriði sem ég ætla að reyna að lýsa í stuttu máli.Gulla “gat” (eins og hún var nefnd) mætti einna fyrst á svæðið og byrjuð á jarðgöngunum með góðri aðstoð sambýlismannsins og Guðmundur farandverkamaður mætti einnig með nýjustu greinina sína í Austurglugganum og leitaði ákaft að Guðrúnu Katrínu Árnadóttur og Þóru Guðmundar.Óli Mikka stóð sig vel í gervi sonarins í keppninni um Herra Ísland.Keli stóð í ströngu allt kvöldið sem bæjarverkfræðingur, við að ákveða hvar húsið hans Unnars Sveinlaugs skyldi sett niður.Sunnuholtsbræður fengu heimsókn fréttamanns og voru skemmtilegir í tilsvörum að vanda. Starfsstúlkur H.S.A. og fleiri fóru á kostum þegar þau sýndu gömlu fatatískuna frá Gunna Blikk og Siggu og sá ég ekki betur en þau síðastnefndu hafi skemmt sér konunglega yfir þessu gríni, enda varla annað hægt þegar elsta tískuflíkin í formi fíkjublaðs féll til jarðar hjá “Adam” og beraði þar með hans allra heilagasta.
Margt fleira bar fyrir augu og eyru og auglýsingar, tilkynningar og brandarar voru með besta móti. Verst að geta ekki talið það allt upp, það væri sannarlega þess virði.Allir stóðu sig með stakri prýði og á engan hallað þó ég segi að Ívar Björnsson hafi slegið í gegn, því strákurinn sá arna er frábær eftirherma og gilti einu hvort hann hermdi eftir Mikka Jóns, Guðmundi, Sigurbergi eða einhverjum öðrum, alltaf var hann jafn góður.
Mér tókst að koma myndinni inn en tölvan mín lokaði á mig um leið og ég reyndi að setja textann inn. Ég er því mætt með textann í vinnuna og ætla að skella honum hér inn, það hefur alltaf gengið eins og í sögu, þegar ég gefst upp á tölvunni minni heima...

Jólin sunnan heiða...

Gleðilegt nýár og bestu þakkir fyrir það gamla.
Vonandi verður nýja árið ekki síðra en það sem var að líða.
Ég var svo bjartsýn að halda að mér mundi framvegis ganga betur að blogga, þar sem innfærsla efnis og mynda gekk "eins og í sögu" undanfarið. En sá draumur var auðvitað tálsýn, því ég ritaði í gærkvöld jólapistil og ætlaði að koma honum beint á netið, en þá byrjaði sama gamla "frystingin" og auðvitað tapaði ég þessum hálftíma skrifum mínum.
Það verður því stuttur tilraunapistillinn að þessu sinni.
Við hjónakornin dvöldum í fyrsta sinn sunnan heiða alla jólavikuna. Rúnar var staddur fyrir jól með Gullver í viðgerðum í Sundahöfn og öll börnin okkar sest að fyrir sunnan. Ég komst til þeirra á Þorláksmessu og það sama kvöld létum við eigendur og íbúar Austurgötu 21 fara vel um okkur í heita pottinum í álfagarðinum okkar, eins og sjá má á meðf. mynd. Við borðuðum hjá Jóhönnu okkar og fjölsk. í Keflavík á aðfangad.kvöld og gistum hjá þeim þá nótt. Fórum svo með þeim að skoða skipstrandið við Sandgerði á jóladag, en síðan tóku við áframhaldandi matarveislur í Hafnarfirðinum. Annars gistum við Rúnar í íbúð Lóu við Rauðalæk, því þaðan er mátulega langt niður í Gullver, sem Rúnar vaktaði minnst 2var á dag. Þessi vika flaug á braut, við og strákarnir fórum austur um áramótin og nutum samvista við frændfólk þeirra feðga eins og undanfarin gamlaárskvöld. Brugðum okkur líka í bíó, á Mýrina sem reyndist nokkuð góð mynd, þó hljóðið væri meingallað, a.m.k. hér í okkar seyðfirska bíósal.
Ég er nú orðin ein aftur, í bili, en skólinn hefst á ný n.k. föstudag og ég því á förum til að hitta félaga mína og kennara að nýju, auk allra hinna líka - auðvitað...
Nokkrar jólamyndir eru komnar í albúm á sömu gömlu Yahoo-slóðinni, ef einhver vill kíkja...

Jólasnjór...

Í gær og nótt snjóaði í logni og í allan dag var logn og fallegt veður, svo að Seyðisfjarðarbær var eins og eitt stórt jólakort á að líta. Það hafa vafalítið margir farið á stúfana með myndavél til að fanga eitthvað af öllum fallegu móttífunum sem blöstu við allt um kring. Nú er aðeins rúm vika til jóla, svo að vonandi verða allir komnir í notalegt jólaskap þegar 24. des. rennur upp, en þá verð ég vonandi komin í faðm fjölskyldunnar sem öll er sunnan heiðar að þessu sinni og þar ætlum við að eyða komandi jólum. Gleðilega hátíð !

Lóa brottflutt...

Máltækið; Enginn ræður sínum næturstað, er sannarlega réttnefni. Flestir upplifa það á langri æfi að ráða litlu eða engu um það sem verða vill, eins og þegar óvæntir atburðir breyta daglegum venjum okkar.
Að morgni 24. nóv. s.l. lést Lóa tengdamóðir mín. Hún hafði verið í krabbameinsmeðferðum frá því í sumar, eftir að æxli fannst í öðru lunga hennar. Hún var ótrúlega hress eftir fyrstu meðferðirnar og við heimsóttum hana á Rauðalækinn í október, þá var hún ennþá sjálfri sér lík og ekki ástæða til að ætla annað en framhaldið yrði á jafn jákvæðum nótum. En sólarhring áður en hún kvaddi, veiktist hún skyndilega og hjartað fór að gefa sig. Þá skyndilega urðum við að horfast í augu við þá staðreynd að stutt gæti verið eftir af hennar jarðvist.
Hún kom tímanlega á framfæri öllum helstu óskum í sambandi við brottför sína og þeim var fylgt eins og kostur var.
Til allrar hamingju gátu allir hennar afkomendur fylgt henni austur á Seyðisfjörð, en þar vildi hún hvíla hjá sínu fólki. Veður var stillt, bjart og fallegt á útfarardaginn. Kveðjustundin var að sjálfsögðu lituð af söknuði og þakklæti eins og oftast er við slíkar aðstæður, enda er margs að minnast og margt að þakka. Persónulega þakka ég henni innilega fyrir svo ótal margt og síðast en ekki síst fyrir alla hjálpina við upplýsinga-skráninguna á gömlu myndunum sem hún þekkti svo vel og var hún mér ómetanleg hjálparhella á því sviði. Hennar verður lengi minnst og blessuð sé minning hennar...

Adam í heimsókn

Jóhanna og fjölskylda í heimsókn

Heil og sæl á ný !
Ég má til með að setja hér inn myndir ef ég mögulega get, af Adam ömmustráknum mínum sem var hér í heimsókn fyrir viku síðan ásamt foreldrum sínum. Listakokkurinn pabbi hans kom til að sjá um egypskt hlaðborð á Hótel Héraði og Josey magadanskennari mætti líka og sýndi listir sínar, þrátt fyrir að vera í fæðingarorlofi með 2 mánaða gamla dóttur sína meðferðis.
Við Rúnar, Jóhanna og Adam mættum á hlaðborðið ásamt Binnu og Magga og nutum kræsinganna og dansins, sem Adam kryddaði svolítið með óvenju miklum áhuga á dansmeynni og tilraun til að taka þátt í dansinum með henni, sem reyndar mistókst, þar sem sá stutti er ekki ennþá farinn að ganga einn og óstuddur ennþá. En hann vakti óskipta athygli m.a. fyrir fallegan þjóðbúning sem pabbi hans kom með nýlega frá Cairo og Jóhanna sömuleiðis var klædd fallegum egypskum kvenbúning sem átti vel við tilefnið. Ef svo illa vill til að ég kem ekki myndunum á bloggið, eins og oft hefur skeð hjá mér, þá set ég þær í Yahoo- vefmyndaalbúm Adams.
Annars er allt meinhægt í fréttum héðan frá hjara veraldar, vetur er genginn í garð með óttalega óskemmtilegri veðráttu í bili. Við megum þó þakka fyrir meðan ekki snjóar allt á kaf, þó vindur, regn og rok sé lítið skárra. Mig grunar reyndar að þessi vetur verði snjóléttur, a.m.k. framan af, því skv. draumaráðningum mínum ætti svo að verða. Sjáum bara hvað setur ???

Mynd frá Barcelona

Vikudvöl í Barcelona

Heil og sæl á ný ! Það fer lítið hér fyrir skriftum hjá mér eins og fyrr, en helst er kannski að ég drífi í að segja frá ferðalögum sem við förum í, því þau eru meira og minna í frásögur færandi. Áhöfnin á togaranum Gullver NS 12 fór ásamt mökum og eigendum í vikufrí til Barcelona frá 28. sept. til 5. okt. s.l. Vorum við mjög heppin með veðrið sem var mun hlýrra en ég bjóst við á þessum tíma, sannkallað sólbaðsveður. En í svona borgarferðum mega fáir vera að því að liggja og sóla sig, að minnsta kosti erum við Rúnar ekki í þeim hópi. Við þrömmuðum vítt og breitt um þessa stóru borg og nutum þess að sjá allar þær stórfenglegu byggingar sem hún hýsir. Oftar en ekki voru Binna og Maggi samferða okkur. Við heimsóttum hina turnháu og frægu dómkirkju sem kennd er við listamanninn Gádí og fallega garðinn sem hann hannaði fyrir velstæðan vin sinn. Sömuleiðis fórum við í tvö af þeim húsum sem hann lét reisa í sömu götu og hótelið okkar stóð við, þ.e. skammt frá Cataloniatorginu og Römblunni, þeirri frægu verslunar-og listamannagötu. Hópurinn fór saman í borgarferð í rútu með stuttri viðkomu við kirkjuna, garðinn og olympíuhæðina, þar sem við kíktum aðeins inn á olympíuleikvanginn sem grafinn var 11 metra niður í jörðina til að fá sem flest sæti. Aðra hópferð fórum við til að skoða Mont Serrat klaustrið sem byggt var á ótrúlega fallegum stað uppi í hrikalegum klettum. Hefði viðdvölin þar gjarnan mátt vera helmingi lengri. Við fórum einn daginn í lestarferð í sjávarbæ sem heitir Sitges, þar var mjög fallegt og friðsælt að rölta meðfram ströndinni sem orðin var fámenn svo seint að hausti, þó veðrið væri eins og best er á kosið. Ekki má gleyma að við fórum á fádæma fallega kvöldsýningu við gosbrunnana á Espania torginu, en þar er spiluð tónlist í takt við mislit ljós sem lýsa upp stærsta gosbrunninn sem sprautar vatni í misstórum og löngum bunum sem mynda falleg blóm og munstur svo unun er á að horfa. Lítið fór fyrir innkaupum og rölti í búðir og mun skemmtilegra fannst mér að svífa í kláfnum sem flutti okkur frá hafnarsvæðinu upp á olympíuhæðina, útsýnið var frábært. Matarmenninguna könnuðum við að sjálfsögðu og fengum ýmsar útgáfur, flestar mjög góðar. En sá veitingastaður sem stendur uppúr hvað bragðgæði varðar var 4 KETTIR , en þar fékk ég mér önd sem aðalrétt og skógarberjaköku í eftirrétt og hef sjaldan borðað jafn góðan mat. Ég tók myndir af þessum herramanns réttum og er að hugsa um að láta þær í vefalbúm ásamt völdum myndum úr þessari ágætu ferð á sömu gömlu slóðinni:                       https://www.flickr.com/photos/sollasig54/ 

við fyrsta tækifæri, ef einhver hefði áhuga á að líta þar inn. Að lokum má geta þess að nokkrir ferðafélaga okkar voru svo óheppnir að glata Visakortum sínum og fleiri skilríkjum og peningum á ýmsan hátt, sem kom sér illa fyrir viðkomandi aðila. Sumir gengu ekki heilir til skógar eins og sagt er, en allt bjargaðist þetta nú samt og öll komum við heil heim aftur, það ég best veit !

Adam 1 árs

Þann 21. ágúst varð elsku litli ömmustrákurinn minn, hann Adam, ársgamall. Þar sem afmælið bar upp á virkan vikudag, var ákveðið að halda upp á daginn næsta sunnudag. Það vildi svo vel til að ég var þá stödd fyrir sunnan, að hefja nám í Bókasafns-og-upplýsingatækni við BHS og var laus eftir hádegi, bæði laugardag og sunnudag. Ég brá mér því yfir til Keflavíkur til að undirbúa afmælið með Jóhönnu minni og njóta samvista við þau Adam. Mætti svo tímanlega í veisluna á sunnudaginn. Húsbóndinn, Mo, bauð upp á afbragðsgóða arabíska kjötsúpu með brauði og á eftir var boðið upp á kaffi/ gos, skúffuköku og 2 ávaxta-marenstertur með súkklaðibráð, sem ég hafði heiðurinn af að setja saman og skreyta. Þetta var afskaplega yndæl samverustund með flestum ættingjum og vinum sunnan heiðar og ekki skemmdi veðrið, því glaða sól var og óvenju hlýtt á sunnlenskan mælikvarða.
Skólagangan er því hafin af fullum krafti, nóg er af verkefnum og sum ansi strembin, en vonandi eru það aðeins byrjunarerfiðleikar eins og svo oft vill vera. Þetta verður vafalítið lærdómsríkt og skemmtilegt og samnemendur mínir, sem allir eru "stelpur" á ýmsum aldri, eru hver annarri ágætari, svo okkur mun örugglega ekkert leiðast saman. Ég lít því bjartsýn til vetrarins, þó skammdegið sé ekki minn uppáhaldstími. En það er til margs að hlakka, fyrst vikuferð til Barcelona í lok september og síðan samfundir við alla fjölskylduna fyrir sunnan, ásamt því að fá afhenta íbúðina okkar í Hafnarfirði sem Siggi og Bergþór munu væntanlega búa í á næstunni og við Rúnar þegar þess gerist þörf. Þar þarf að taka til hendinni með ýmislegt og því nóg af verkefnum framundan. Það leiðist engum á meðan...

Ávextir jarðar og fleira...

Heil og sæl, nú er orðið nokkuð liðið síðan ég bloggaði síðast. Að vísu gerði ég heiðarlega tilraun eins og oft áður, en hún mistókst og nú skal reynt til þrautar.
Sumarið hefur verið sólríkt og hlýtt hér við Costa del Seyðisfjörð svo við megum vel við una og ættum nú að njóta ávaxta náttúrunnar, berjanna sem nú þekja móana hér allt um kring, rétt eins og hellt hefði verið úr fullum fötum af berjum yfir brekkurnar, það er ótrúlegt að sjá það.
Um Verslunarmannahelgina skrapp ég norður í Öxarfjörð ásamt góðum félögum og labbaði í Forvöðin og Hallhöfðaskóg í yndislegu veðri. Myndir frá helginni eru komnar inn í Yahoo albúm á sömu gömlu slóðinni.
Við áttum líka yndislega daga fyrir norðan með fjölskyldu minni í sumar og héldum óformlega uppá stórafmæli mömmu og pabba, (sjá myndaalbúmið: Afmælismót). Og síðast en ekki síst fór ég aftur í augnaðgerð og lét laga annað augað (sem mislukkaðist í fyrri aðgerðinni). Til að gera langa sögu stutta, þá tókst seinni aðgerðin mjög vel og líklega dríf ég mig (að ráði augnlæknanna) aftur í aðgerð í haust með hitt augað, sem ég reyndar sé ágætlega með, en æskilegt er að sjónin á báðum sé svipuð, en ekki fjarsýni á öðru og nærsýni á hinu, það er víst ekki gott til lengdar þó það hafi vissa kosti...
Læt þetta rabb nægja, því óvíst er að það komist nokkurn tíman á netið. Verð bara duglegri næst ef þessi tilraun tekst.

Sumarstörfin í garðinum...

Heil og sæl á ný og gleðilegt sumar !
Það er best að sleppa því að afsaka kæruleysið við bloggið, enda hef ég áður nefnt hve aftarlega það er í minni forgangsröð.
Það sem ég hefði helst viljað minnast á að þessu sinni er, að sumarið og sólin er til að njóta þess, eins og hver og einn hefur kost á og löngun til. Gildir þá einu hvort maður gerir það liggjandi í sólbaði, á ferð um landið okkar eða við sumarstörfin í garðinum. Að meðtaka vítamín úr geislum sólarinnar er mér lífsnauðsyn, rétt eins og að drekka vatnið sem við getum ekki lifað án.
Margir reyna að losna við þá miklu vinnu sem fallegir heimilisgarðar krefjast með því að hafa eins litla og einfalda garða og kostur er. Aðrir njóta útivistarinnar innan um gróðurinn og dunda þar hverja stund sem þeir hafa. Ég er ein þeirra sem nýt þess að hafa fallegan garð og gróður, en kysi að losna við sumarlanga baráttu við illgresið sem aldrei er hægt að losna við. Að minnsta kosti kann ég engin önnur ráð en að rífa það upp eða eitra. Síðari kostinn nota ég aðeins í neyð, þannig að sérhverja frístund sem vel viðrar nota ég til garðvinnu, svo ég geti uppfyllt löngun mína til að koma lóðinni í það horf sem mig dreymir um - hvenær sem það nú verður...?
En hvað sem garðvinnu og útivist líður, þá vona ég að allir Íslendingar njóti sumarsins, hver á sinn hátt og á þá ósk að veðráttan verði okkur hliðholl með hæfilegri sól, hlýju og vætu....

Sinn er hver siðurinn...

Það rifjast upp eitt og annað úr ferð okkar til Egyptalands, sem er þess vert að segja frá, fyrst og fremst til gamans, því oft eru skemmtilega ólíkir siðirnir á milli landa.
Við tókum þátt í fjölskyldumáltíð sem í sjálfu sér er ekki í frásögur færandi. En það sem vakti athygli mína í upphafi var það, að húsmóðirin hafði raðað dagblöðum yfir allt matborðið og lagði síðan á það og bauð okkur að gjöra svo vel. Síðan skammtaði hún ríflega með berum höndum á hvern disk og sagði okkur að vera ófeimin við að nota fingurna, við þyrftum ekki að nota hnífapörin þó þau væru sett á borðið.
Síðan var beinum og rusli hent á dagblöðin, svo að nóg pláss væri á diskunum meðan borðað var. Að aflokinni máltíðinni var blöðunum og ruslinu safnað saman og eftir stóð borðið jafn hreint og það var áður. Þarna voru gömlu blöðin greinilega nýtt til að létta húsmóðurstörfin og ekkert óþarfa vesen eða pjatt.
Ég verð að viðurkenna að ég kunni ekki við að taka mynd af borðinu svona, en hefði kannski átt að gera það, sennilega hefði enginn móðgast (?)
Annað var það sem kom okkur spánskt fyrir sjónir, en það voru siðir þeir sem viðhafðir eru á almenningssalernum. Við innganginn á flesta slíka staði stóð gæslukona/maður með klósettrúllu í hendi. Um leið og maður birtist, þá var undið ofan af rúllunni með því að vefja 2-3 hringi uppá hina hendina, síðan rifið frá og manni var rétt það sem af var rifið, eða svona u.þ.b. 6 bútar af rúllunni. Meira fékk maður ekki, nema byðja sérstaklega um það og enginn pappír var inni á sjálfum WC. Að sjálfsögðu var viðkomandi manneskja ekki með neina hlífðarhanska á sér. Eftir að maður hafði sinnt sínum þörfum og þvegið hendurnar, þá var manni aftur rétt álíka magn af WC pappír, en síðan var til þess ætlast að maður greiddi einhverja upphæð fyrir þjónustuna. Það gat því verið nauðsynlegt að hafa ætíð pakka af bréfþurrkum á sér, ef í nauðirnar ræki. Það verður hinsvegar að segjast eins og er, að öll salerni sem við þurftum að nota voru þrifaleg, þó gömul væru og jafnvel brotnar setur eða annað í ólagi. Þetta hefði sannarlega getað verið miklu verra.
Vegna þess hve algengt er að þurfa að gefa þjórfé fyrir alla skapaða hluti, þá varð maður að gæta þess að hafa alltaf á sér smápeninga, en það var hægara sagt en gert, því ekki var möguleiki á að fá slíkt í bönkum og það virtist oftast erfitt að fá menn til að skipta stærri seðlum. Við vorum því í sífelldum vandræðum útaf þjórfénu og gáfum því oft meira en við þurftum eða hreinlega urðum að sleppa því ef illa stóð á og fengum þá jafnvel illt auga fyrir vikið. Við höfðum með okkur svolítið af 1 dollara seðlum og einnig fáeinar Evrur sem björguðu okkur í byrjun, en sannarlega hefðum við viljað vera betur byrgt og munum huga að því í næstu ferð.
Margir halda að matur á þessum slóðum sé mjög kryddaður og sterkur, en við urðum þess aldrei vör, heldur þvert á móti var flest frekar bragðlítið og mikið soðið eða steikt. Það sterkasta sem ég bragðaði var pitsa með mjög bragðsterkri sósu, sem líklega hefur verið “hot” þó ekki hafi verið beðið um slíkt, því mig sveið í tunguna strax eftir fyrsta bitann.
Við heimkomuna var Rúnari færð meðfylgjandi teikning af honum sjálfum í hlutverki Faraós með hin ómissandi verkfæri vélstjórans í höndum....
Læt þessa upprifjun nægja að sinni. Hittumst heil....!

Ferðahugleiðingar

Á ferðalögum, einkum erlendis upplifir maður oft ógleymanleg augnablik sem erfitt er að lýsa eða útskýra. Hugur manns fer á flug og virðist vera á öðrum bylgjulengdum jafnvel heilu dagana, þegar ólík menning og framandlegir staðir eru annars vegar.
Á þessari nýafstöðnu ferð okkar til Egyptalands upplifði ég nýja ferða-útgáfu ef ég má orða það svo. Á köflum fannst mér ég hafa dottið aftur í tímann og væri að horfa á löngu liðna atburði, en þess á milli undraðist ég þann ótrúlega fjölbreytileika sem sjá mátti hvert sem litið var. Þrátt fyrir þetta, leið mér vel, hafði notalega tilfinningu og fann til öryggis eins og ég væri “heima”. Við höfðum líka afskaplega þægilega ferðafélaga sem virtust á svipaðri bylgjulengd og við. Við deildum áhuga á sömu hlutum og sáum broslegu hliðarnar á því sem fyrir bar og gerðum góðlátlegt grín að þeim hugmyndum sem komu upp okkar á milli og hlógum mikið að allri okkar vitleysu. Takmörkuð tungumálakunna okkar var ekki til vandræða og Rúnar var ófeiminn við að þýða íslenska brandara yfir á ensku og kom öllum til að skellihlæja þegar tími gafst til að sitja og spjalla.
Á siglingunni niður Níl bar fyrir augu okkar gamalt og fallegt farþegahótel með ártalinu 1917. Fararstjórinn sagði þetta vera elsta og dýrasta hótelskipið. Okkur fannst mjög líklegt að sjálf glæpasagnadrottningin Agatha Christie sem dvaldi oft á vetrum á þessum slóðum við skriftir, hefði siglt hér um á þessu skipi og notið þessa sama rólega og fallega umhverfis sem við nú sátum og horfðum á. Við heimsóttum líka hótelið sem hún dvaldi á í Luxor, en það heitir Winter Palace (sjá mynd). Það er þekktast fyrir alla þá frægu aðila sem dvalið hafa þar gegnum tíðina. Auk A. Cristie má nefna Englendinginn Howard Carter sem árum saman dvaldi þar á meðan hann leitaði að gröf Tutankamons, sem hann loks fann árið 1922, á elleftu stundu að því sagt er. Hefur sá atburður síðan verið nefndur Fornleifafundur aldarinnar og er trúlega réttnefni.
Við lögðum margar erfiðar spurningar fyrir fararstjórann okkar, sem virtist svara oft af tilfinningahita, enda ungur maður og greinilega sár og reiður yfir ýmsu sem betur má fara í hans fjölmenna og fátæka landi, þar sem atvinnuleysi er alltof mikið. Hann, eins og flestir íbúar landsins að sögn, eru mjög ósáttir við forsetann og gera grín að honum. Ég spurði hvers vegna fólk kysi þá ekki nýjan forseta. Svarið var á þá leið að það væri ekki hægt. Jafnvel þó að meirihluti íbúanna kysi á móti forsetanum, þá fengi hann samt 99% atkvæða að sögn eftir kosningarnar. Málið er þannig vaxið að þegar hann (fararstjórinn) fór að kjósa, þá voru honum boðnir 2 miðar. Annar var miði forsetans, hinn miðinn var kosning á móti honum. Þeir sem þora að velja þann miða, eiga yfir höfði sér að lenda í fangelsi og eru örugglega settir á svartan lista og jafnvel fylgst með þeim. Af þessum sökum kjósa alltof fáir það sem þeir virkilega vilja og mjög margir sleppa því að mæta á kjörstað, þó það séu álitin viss mótmæli gegn stjórninni, þá er það skárra heldur en að kjósa á móti forsetanum, ef maður vill ekki lenda í ónáð.
Útkoma kosninganna virðist því fyrirfram ákveðin og er eintóm sýndarmennska. Sjálfur sagðist hann hata þetta ástand og kjósa á móti forsetanum, hvað sem það mundi kosta hann í framtíðinni.
Við komumst líka að því að múslimakonur ráða yfirleitt meiru en við héldum. Þrátt fyrir að arabískir karlmenn megi eiga allt að 4 eiginkonum í einu, þá láta flestir sér nægja eina konu. Kvaðst fararstjórinn t.d. mundi koma föður sínum fyrir kattarnef ef hann vogaði sér að líta á aðrar konur en móður hans. Konur hafa líka vald til að hafna nýjum eiginkonum og mega skilja við menn sína ef þeir kjósa nýja konu gegn þeirra vilja. Þá verða eiginmennirnar að ganga út af heimili þeirra slyppir og snauðir en þær fá íbúðina og börnin. Þær koma líka ákveðnum skilaboðum til karlmanna með því að ganga með höfuðslæðurnar, þær vilja ekki athygli þeirra, hvort sem það er vegna þess að þær eru giftar, heitbundnar eða áhugalausar. Þessi skilaboð eru virt og hafa ekkert með trúarbrögð þeirra að gera, heldur er þetta fyrst og fremst þjóðarsiður, að þeirra sögn. Mér sýnast því múlímakonur vera að sumu leyti betur settar en karlmenn og get nefnt eitt dæmi enn. Það reykja hlutfallslega fáar arabískar konur og eru auk þess lítið á ferðinni utandyra í menguðu lofti stórborganna, en flestir karlmenn reykja og þeir lifa og hrærast á götunum, svo að segja má að þeir búi við tvöfalda mengun sem hlýtur að hafa slæm áhrif.
Jæja, þetta er orðið nokkuð langt spjall og ekki von til þess að nokkur endist til að lesa meira. Ég læt því þessar hugleiðinar nægja, a.m.k. í þetta sinn. Þakka ykkur fyrir innlitið. Lifið heil......!

Aftur til Cairo

Jæja, þá er það lokaáfanginn. Eftir frábæra dvöl á hótelskipinu Anni urðum við að fara aftur með næturlest til Cairo og gekk það jafn ljúflega og í fyrra skiptið. Indverska parið varð okkur samferða, en Jill og Sara höfðu kosið að fljúga.
Við komuna til Cairo að morgni 25. mars tók okkar fyrrverandi bílstjóri (sem hlaut viðurnefnið crazy driver) á móti okkur og mikið urðum við fegin að sjá hann, þrátt fyrir “geðveikan”akstursmátann. Eftir eldsnögga sturtu á Delta Pyramid hótelinu vorum við sótt aftur og nú var ekið upp í Mohamed Ali moskuna sem er á efstu hæðinni í Cairo. Þetta er gríðarlega stór og falleg bygging sem orðin er fyrst og fremst vinsæll ferðamannastaður, þó hún þjóni einnig trúuðum heimamönnum. Ekki má fara inn í moskuna á skóm og kvenfólk má ekki sjást með bera handleggi og fætur. En það virðist í lagi með karlmenn, því Rúnar fór óáreittur inn í stuttbuxum og bol, en ég sem var í síðum buxum og svolítið flegnum hálferma bol, varð að fara í mussu til að hylja allt nema hendur og andlit. Þær Sara og Jill voru okkur samferða þennan dag og skemmtum við okkur hið besta eins og alla hina dagana. Farið var með okkur hraðferð í þjóðminjasafnið og síðan í 3 kirkjur, ein var tileinkuð heilagri Barböru sem ég held að sé verndardýrðlingur Hafnarfjarðar. Jarðneskar leifar hennar eru þarna geymdar. Önnur kirkjan stendur á þeim stað sem konungshöllin stóð til forna, þegar Móses fannst þar í sefinu og var alinn þar upp meðal fyrirfólksins. Síðast en ekki síst fórum við í kirkju með hrörlegum gömlum kjallara sem við reyndar fengum ekki að skoða, en okkur var sagt að í þessum kjallara hefðu Jósef og María verið í felum með Jesúbarnið fyrstu 2 ár hans, eftir að þau flúðu undan Heródesi sem ætlaði að láta aflífa öll nýfædd sveinbörn. Hvort þetta er allt satt og rétt skal ekki dæmt um, en örugglega er eitthvað til í þessu öllu saman.
Í stað þess að fara á gamla markaðinn og í búðir, þá samþykkti bílstjórinn að keyra okkur í staðinn að píramídunum og aðstoða okkur við að komast í úlfaldaferð út í eyðimörkina til að skoða píramídana bakdyramegin. Þetta gekk bara vel en tók sinn tíma og þarna upplifðum við alveg sérstaka stund, því það er engu líkt að rölta á hægagangi við sólarlag yfir sandinn með heimamönnum og horfa yfir þessa stóru borg sem ómaði af hinum hefðbundnu og háværu bænaköllum sem maður varð að hlusta á 5 sinnum á dag, hvort sem manni líkaði það betur eða verr. Þegar við komum til baka var orðið hálf dimmt. Þá hittum við indverska parið og fórum öll á sérstaka sýningu, Sound and Lightshow, sem fer þarna fram við “Svingsinn” eftir sólarlag. Marglit ljós lýsa upp umhverfið og píramídana. Saga þeirra er sögð og myndum varpað á hlaðinn vegg skammt frá. Þetta var frábær stund að öðru leyti en því, að nú var orðið ansi kalt úti og við ekki nógu vel klædd. Hitamismunurinn suður í Aswan og Luxor annars vegar og Cairo hinsvegar er ótrúlega mikill. Það var aldrei óþægilega heitt í Cairo þessa viku og frekar svalt á kvöldin. Það rigndi þar að auki part úr 2 dögum sem er víst mjög óvenjulegt, ekki síst á þessum tíma.
En nú var komið að kveðjustund. Félagar okkar frá USA voru öll á leið heim næstu nótt, en við ætluðum að dvelja nokkra daga í viðbót með dóttur okkar og tengdafólki hennar í Cairo. Við fluttum á betra hótel og leigðum bílaleigubíl sem tengdasonur okkar ók af engu minni ákafa og látum en aðrir heimamenn, svo að við lá að ég þyrfti að líma fyrir munninn til að trufla hann ekki með óvæntum óhljóðum þegar verst lét. En allt gekk þetta slysalaust. Við skoðuðum margt skemmtilegt, m.a. fallegan listigarð á einni hæstu hæð borgarinnar og hinn fræga markað Khan El Khalily. Þar sátum við og biðum eftir þeim einstæða atburði að sjá sólmyrkva. Ekki fór nú mikið fyrir honum frá okkur séð og urðu það smá vonbrigði, sem við tókum þó ekki nærri okkur. Á betri stað í Egyptalandi mátti sjá hinn fullkomna sólmyrkva sem sérstakir áhugamenn fóru til að sjá. Þar var víst margt frægt fólk saman komið, t.d. Kalli bretaprins og Kamilla nýja konan hans ásamt sjálfum forseta Egyptalands og hópi evrópubúa sem urðu okkur samferða í fluginu til Amsterdam 3 dögum síðar.
Við fórum líka þriðju ferðina að píramídunum. Að þessu sinni var eiginlega of heitt, en við gengum þó loksins allan hringinn í kringum þá og skoðuðum safnið sem hýsir Sólfarið mikla (skip faraós) sem fannst í djúpri gröf við hliðina á Keopspíramídanum. Það eina sem ég varð að sleppa að þessu sinni, var að skríða inn í þennan stærsta og frægasta píramída í heimi. Hann er bara opinn á vissum tímum vikulega og aðeins er hleypt inn 50 manns í einu. Þetta mun vera gert til að hlífa göngunum sem líklega slitna talsvert af þessum stöðugu heimsóknum.
En nú var komið að tengdafólki Jóhönnu. Okkur var boðið til veislu daginn sem við vorum laus frá ferðaskrifstofunni. Afar vel var tekið á móti okkur og til þess ætlast að við borðuðum meira en góðu hófi gegndi. Settur var heill og úttroðinn fugl á diskinn hjá hverju okkar og sagt að þetta væri einhver dúfutegund. Síðan bættist við stórt stykki af steiktu lambakjöti og heil ósköp af meðlæti með. Ekki gátum við klárað þetta allt og okkur fyrirgafst lystarleysið vegna þess hve slæm við höfðum verið í maga alla vikuna.
Ég gleymdi að geta þess að við fórum öll saman í siglingu í kringum eyju í Níl sem nefnd er Jakobseyja. Þar er stórt og mikið safn, næstum eins og þorp sem útbúið er fyrir ferðamenn sem vilja sjá lifnaðarhætti og starfshætti Egypta gegnum aldirnar. Heimamenn eru þarna í ýmsum hlutverkum og sýna gömul og hefðbundin vinnubrögð. Einnig eru þarna söfn sem sýna eftirlýkingu af gröf Tútankamons og allt góssið sem þar fannst, einnig safn um fv. forseta Egyptalands, þá Nasser sem áður er nefndur og Anwar Sadat sem myrtur var eftir að hann hóf friðarviðræður við Ísrael.
Við notuðum líka einn daginn til að fara aftur á þjóðminjasafnið til að geta almennilega skoðað okkur um. Það var hinsvegar erfitt að mega ekki taka myndir þar inni og huggaði ég mig við það að hafa fjárfest í nokkrum fallegum myndabókum sem sýndu flesta fallegustu og áhugaverðustu hlutina sem þar eru til sýnis.
Á kvöldin gengum við í rólegheitum um nálægar götur hótelsins og fylgdumst með iðandi mannlífinu sem þar er. Okkur, þessum forvitnu útlendingum var alls staðar vel tekið og myndatökur leyfðar næstum undantekningalaust og oftast án þess að greitt væri fyrir það.
En nú er komið að leiðarlokum, fríið búið, við á förum, en þurftum að bíða eftir flugi fram á nótt. Okkur var því boðið til kvöldverðar hjá “tengdó” og að þessu sinni fengum við fiskiveislu. Aftur voru diskar okkar fylltir af mat, þó með meiri hógværð að þessu sinni. Þarna borða allir með guðsgöfflunum, þó hnífapör væru sett á borðið. Samræður okkar snérust meira og minna um fjölskyldur okkar en einnig um amerískar kvikmyndir, því að helsta áhugamál og skemmtan Egypta virðist vera að glápa á sjónvarp. Á ferðum um landið má sjá gerfihnattadiska á öllum húsum, meira að segja kofum sem varla er hægt að hugsa sér sem mannabústaði. Fólk þarf ekki að borga nein afnotagjöld og hefur aðgang að u.þ.b. 100 rásum, þar á meðal amerískum kvikmyndum. Og við komum ekki að tómum kofanum hjá þeim. Þau höfðu hreinlega horft á allar þær vestrænu kvikmyndir sem okkur datt í hug að nefna og kunnu skil á leikurunum betur en við sem þykjumst þó fylgjast þokkalega vel með hér heima.
Já, það var sannarlega margt sem kom á óvart og er þó aldeilis ekki allt upp talið hér, en ég ætla að láta þetta nægja.
Ferðin heim gekk slysalaust, hún tók að vísu mun lengri tíma en ferðin út, því vélin hjá KLM sem við áttum að fara með bilaði og það kostaði margra tíma auka-bið í Amsterdam. En heim komumst við heilu og höldnu eftir 2ja daga viðdvöl í Danmörku. Þar fannst okkur ótrúlega kalt, jafnvel verra heldur en hér heima á gamla Fróni.
Ef eitthvað í þessum frásögnum mínum er óljóst eða vekur spurningar, þá endilega hafið samband og ég mun svara eftir bestu getu...
Að síðustu viljum við láta þess getið, að svona skipulögð ferð á vegum ferðaskrifstofu er mjög áhugaverð fyrir þá sem treysta sér til að vera mikið á ferðinni. Að vísu er hægt að fara rólegri ferð en við kusum og maður þarf auðvitað ekki að fara í öll þessi musteri eða aðra staði ef maður vill það ekki. Það er líka hægt að liggja bara í leti um borð í ferjunni og sóla sig, en þá væri viturlegra að sigla upp Níl, það tekur lengri tíma og er meira frí. Það eru svo margar tegundir af ferðum í boði að engin hætta er á að allir geti ekki fundið eitthvað við sitt hæfi. Vonandi eiga sem flestir eftir að upplifa svipuð ævintýri eins og við gerðum í þessari ferð. Við eru alveg til í aðra slíka – hvað með þig ....?

Nílarsiglingin

Eftir að við komum um borð í hótelferjuna Anni, var yndislega notalegt að sitja uppi á sóldekki meðan sólin hneig til viðar og njóta hlýrrar golu sem myndaðist þegar skipið seig rólega niður fljótið í átt til Kom Ombo sem var fyrsti viðkomustaðurinn. Þá vorum við kynnt fyrir 2 ferðafélögum, þeim Jill og Söru sem urðu okkur samferða það sem eftir var ferðarinnar á vegum Egypt On Line. Jill var að koma í 4 sinn til landsins og alltaf jafn heilluð af fornri sögu faraóanna. Við höfum grun um að hún hafi vitað jafn mikið eða meira en fararstjórinn okkar og var hann þó vel að sér. Hún fræddi okkur um ýmislegt forvitnilegt og segja má að hún hafi á vissan hátt tekið stjórnina svolítið í sínar hendur. Hún fékk fararstjórann til að samþykkja smá breytingar á nokkrum ferðum sem kostuðu ekkert, en urðu til þess að við nýttum tímann betur og gátum séð og gert fleira en til stóð. Hún valdi líka í samráði við hann hvaða konunga-og-drottningagrafir við fengjum að sjá, en skv. reglum fá ferðamenn aðeins að velja 3 grafir í hvorum dal til að skoða. Þau vissu hvaða grafir voru fallegastar og áhugaverðastar, voru raunar alveg sammála um það, svo að allt var þetta í mesta bróðerni. Síðan bættust í okkar hóp (Ramses-group) ung indversk hjón sem fylgdu okkur í hluta af þeim ferðum sem við fórum og voru okkur samferða á skipinu. Frá Kom Ombo fórum við í skreyttum hestvögnum að tignarlegu musteri Edfu, það er tileinkað fálkaguðinum Hórusi. Þar standa meira en 2 m háar fálkastyttur við innganginn. Fyrstu viðbrögðin við öllum þessum gríðarlega stóru og háu súlum, styttum og skreytingum eru mögnuð. Maður hefur það sterklega á tilfinningunni að þeir sem byggt hafi slík mannvirki, hljóti að hafa verið risar að vexti, hvorki meira né minna. Svo gríðarlega yfirþyrmandi eru þessar byggingar. Um kvöldið var þjóðlegur dans um borð og til þess ætlast að menn mættu í viðeigandi búningum sem þeir nefna Galabiya. Við fórum því á stúfana, keyptum búninga og mættum á tilsettum tíma. Tókum svo þátt í dansi og skemmtan fram á nótt, (án áfengis). Eftir notalega siglingu og sólbað daginn eftir, á leiðinni til Luxor, var farið í gegnum skipastiga sem greinilega var þannig útbúinn að hann virkjaði vatnsaflið um leið og því var hleypt í gegn. Sniðugt hjá þeim.... Það var mjög athyglisvert að fylgjast með mannlífinu á bökkum fljótsins. Víðast hvar er ræktað land meðfram fljótinu aðeins nokkur hundruð metrar á breidd, því að oftar en ekki tóku við gróðurlausar sandhæðir eða lág fjöll. Maður sér því alla byggðina og mannlífið við árbakkana meðan flotið er framhjá. Bændur og búalið hafði hvarvetna reist sólskýli úr bambus og öðrum gróðri til að skýla sér og skepnum sínum í sólarhitanum yfir hádaginn. Fólk var þarna við vinnu sína á ökrunum eða að ferma báta af sykurreyr eða öðrum afurðum sem voru á leið á markað. Aragrúi báta og skipa af öllum stærðum og gerðum flaut framhjá, ýmist upp eða niður fljótið. Að sögn Ahmeds fararstjóra eru um 450 stór hótelskip á siglingu með ferðafólk þessa leið á milli Aswan og Luxor. Seglbátar gátu hinsvegar aðeins siglt hluta úr degi, meðan golan entist, annars var yfirleitt logn bæði kvölds og morguns. Við sáum því oft dráttarbáta, hvern með margar skútur í togi. Morgnarnir eru líka besti tíminn til að fara í loftbelg, en það er vinsælt meðal ferðamanna. Okkar félagar fóru í eina slíka ( öll nema Jill) og höfðu mjög gaman af. Ætli við prófum það ekki bara í næstu ferð...(?) Við komuna til Luxor að kvöldi dags var ákveðið að fá sér gönguferð yfir í stóra musterið og skoða það uppljómað af ljóskösturum. Það verður að segjast eins og er, að það var jafnvel ennþá frábærara en að degi til og sá plús fylgdi, að hitinn var þá alveg mátulegur. En yfir hádaginn var eiginlega ekki hægt að láta sólina skína á bert hörund, mann sveið undan því. Rúnar sólbrann á herðum nokkuð hressilega fyrsta daginn. Við héldum okkur því sem mest í skuggum, hvar sem þá var að finna og urðum lítið sólbrún. Í Luxor var margt að skoða, við kíktum líka í verslanir og nutum þess að slappa af á milli ferða, því þarna varð áð í 3 daga. Við fórum m.a. til Karnak að skoða musterin þar, heimsóttum dali konunga og drottninga eins og ég nefndi hér í upphafi. Þar skoðuðum við m.a. grafhýsi hins unga faraós Tutankamons, sem varð heimsfrægur þegar Howard Carter fann ósnerta gröf hans árið 1922. Í þessari litlu gröf, sem var sú lang minnsta þeirra sem við skoðuðum, var ótrúlegt magn af verðmætum dýrgripum sem við síðar fengum að sjá á þjóðminjasafninu í Cairo. Það er því ekki hægt að ímynda sér hvílík auðæfi hljóta að hafa verið fólgin í öllum hinum stóru gröfunum sem búið var að ræna í gegnum aldirnar... við hefðum sko viljað sjá það og erum ekki ein um það...! Óvænt uppákoma varð þegar rafmagnið fór á meðan við vorum stödd niður í einni gröfinni ásamt fjölda fólks. Hvílíkt svarta myrkur, vaaá.. ég bjóst við ópum og hljóðum en ekkert slíkt gerðist. Allir héldu ró sinni, enda ekkert hægt að fara eða gera nema bíða. Sumir höfðu verið forsjálir og voru með vasaljós á sér (m.a. Jill og Sara en ég gleymdi mínu um borð í skipinu). Menn drógu þau upp og lýstu okkur þessar fáu mínútur sem liðu þar til ljósin kviknuðu á ný. Ekki fundum við til neinna ónota eða hræðslu, það er eins og andar hinna framliðnu hafi fyrir löngu síðan sætt sig við þennan mikla átroðning ferðamanna á staðinn, bjóði þá jafnvel velkomna... hver veit...(?) Annar ógleymanlegur atburður skeði þarna í hitanum í konungadalnum. Við sátum undir sólskýli og biðum eftir vagninum sem átti að flytja okkur aftur niður á veg. Þá sé ég hvar einn af hermönnunum lá sofandi með höfuðið á hríðskotabyssunni sinni. Ég smelli mynd af honum og hélt það væri í lagi. En annar hermaður sá til mín, vakti félaga sinn og lét hann vita hvað ég hafði gert. Nú var fararstjóri okkar sóttur og miklar umræður hófust. Loks spurði hann mig hvort ég hefði tekið mynd af honum sofandi og hvort ég gæti ekki þurrkað hana út. Ég játaði hvoru tveggja en var ekki fús að eyða þessari fínu mynd að ástæðulausu. Ég reyndi því að prútta við þá. Óskaði eftir að fá að sjá eina af gröfunum sem Jill hafði sagt mér að væri sú áhugaverðasta af öllum, en einmitt þennan dag var hún lokuð. Þetta var samþykkt, bara ef ég þurrkaði myndina út. Ég hlýddi því í stað þess að svindla og auðvitað var ég svikin um leið og myndin var horfin, eins og ég raunar mátti eiga von á. Achmed sagði okkur á leiðinni heim að hermennirnir hefðu orðið hræddir, þetta væri alvarlegt mál og það væri í raun harðbannað að taka myndir af hermönnum, þó ekkert væri gert í því við eðlilegar aðstæður. Í þessari sömu ferð var dauðamusteri Hatshepsuit drottningar einnig skoðað. Hún var eina konan sem lét krýna sig sem faraó og var víst hinn mesti skörungur. En fáar myndir eru til af henni, því að reiður bróðursonur hennar sem tók við völdum á eftir henni, hataði hana víst svo mikið að hann reyndi að afmá allar myndir af henni, þar sem hann náði til. Þó eru til nokkrar myndir og ég komst að því hvers vegna bæði fararstjórinn okkar og einn bílstjórinn kölluðu mig alltaf þessu drottningarnafni, ég líkist henni víst þó nokkuð! Við grafarsvæðið er lítið og fátæklegt þorp sem nú er verið að tæma, því stjórnvöld vilja íbúana á brott. Fólk á þessu svæði hefur lengi stundað leit að gröfum og hirt allt úr þeim sem einhvers virði er. Koma á í veg fyrir slíkt í framtíðinni. En alabastursverksmiðja og verslun með vörur hennar sem er á svæðinu fær væntanlega að vera, því hún sér mörgum fyrir vinnu og selur varning sem ferðmenn kaupa alltaf eitthvað af við komuna þangað. Einu má ég ekki gleyma, en það er blessaður herbergisþjónninn okkar hann Abdulla. Hann hafði einstaklega gaman af því að gleðja okkur með skemmtilegum uppákomum. Fyrsta daginn hafði hann útbúið stóran krókódíl úr teppum og handklæðum og setti á gólfið í klefann okkar. Þetta var vel gert hjá honum og þrælsniðugt. Við gáfum honum mjög ríflegt þjórfé að launum. Á hverjum degi útbjó hann svo eitthvað nýtt fyrirbæri úr handklæðum og skreytti herbergið, m.a. með hjarta úr handklæðum og setti lifandi blóm í vasa o.s.frv.. Myndir eru í albúminu Nílarsigling á https://www.flickr.com/photos/sollasig54/

 Þegar hann kvaddi okkur kom hann með fullan poka af smágjöfum. Líklega voru þetta hlutir sem gestir hafa skilið eftir eða gleymt á herbergjunum við brottför. Auk þess var hann með kryddpoka handa tengdasyni okkar, sem hann vissi að var egypskur kokkur. Hann vildi að hann kenndi mér að nota egypska kryddið. Við kunnum ekki við að afþakka þetta, en þessi miklu vinahót voru næstum of mikil. Við fengum því heimilisfang hans og lofuðum að senda honum eitthvað að heiman, því hann var svo hrifinn af Íslandi og vissi greinilega svolítið um land og þjóð. Ég hef nú reynt að standa við loforðið, því ég var að senda honum pakka, hann á það skilið blessaður karlinn með sitt ljúfa bros og löngun til að gleðja fólk eftir 24 ára þjónustu á þessu sama skipi, geri aðrir betur... Eitt að lokum áður en ég slæ botninn í þessa frásögn, það er að segja aðeins frá matnum sem við fengum. Hann var alveg ágætur og vel eldaður. Mest brasað kinda, kálfa og kjúklingakjöt, en einnig fiskréttir af og til. Við þorðum ekki að borða neitt hrátt grænmeti eða annað vafasamt af ótta við salmonellu. Þrátt fyrir þessar og aðrar varúðarráðstafanir af okkar hálfu, fengum við í magann, en sluppum ótrúlega vel með því að nota Imodium daglega og drekka alla daga nóg af flöskuvatni bragðbættu með ávaxtasafa eða koníaki sem við tókum með í ferðina til maga-sótthreinsunar ;-) Rúnar taldi að bakteríur af skítugum peningaseðlum hefðu auðveldlega getað verið sökudólgurinn, því vissulega vorum við ekki alltaf nýbúin að þvo okkur um hendur þegar við fengum okkur að borða. Án gríns, þá er það slæmt mál að passa ekki vel uppá þessa hluti og eins gott að taka þetta alvarlega í næstu ferð og þakka fyrir að ekki fór verr að þessu sinni. Allt er gott þegar endirinn er góður.........

Aswan og Abu Simbel

Jæja, best að halda áfram með ferðasöguna í von um að hún komist á netið.
Í upphafi ferðar, eftir að við höfðum keypt flugfar á netinu með KLM frá Kaupmannahöfn til Cairo, fórum við að skoða hvað Egypskar ferðaskrifstofur hefðu uppá að bjóða. Niðurstaðan var að panta 8 daga ferð á vegum “Egypt On Line” sem reyndist vera traustsins verð, auk þess sem uppsett verð var meira en sanngjarnt, því þegar til kom reyndust allar ferðir, gisting og fullt fæði innifalið og örugg fararstjórn allan tímann ásamt aðgöngumiðum í öll þau söfn og musteri sem við heimsóttum. Allt sem okkur langaði mest að sjá og skoða var innifalið í þessum ferðapakka. Það eina sem reyndist vera óvenjulegt var greiðslumátinn sem var viðhafður. Á leiðinni frá flugvellinum var hringt í bílstjórann sem síðan fór með okkur í skjóli nætur (um kl 02) að heimili yfirmanns Egypt On Line, þar sem hann bjó í fjölbýlishúsi. Hann kom út með pappíra samsvarandi þeim sem ég hafði prentað út við pöntunina á netinu. Undir þetta urðu báðir aðilar að skrifa úti á götu og við síðan að greiða honum út í hönd þá upphæð sem um var samið. En við kusum að greiða ferðina við komuna til Egyptalands, en ekki fyrirfram, vegna ótryggs ástands í heiminum. Þessi næturferð var dálítið “spooky” (í alvöru talað)
og óvænt viðbót við hávaða, mengun, stress og þreytu eftir langa ferð frá Íslandi. Ég taldi það mitt lán að þrauka fyrsta daginn okkar í Cairo eftir svefnlausa nótt, því að við tók sandfok við píramídana þar sem ég byrjaði á að tapa bestu gleraugunum mínum og þurfti síðan að glíma við aðgangsharða sölumenn hjá ýmsum fyrirtækjum sem við heimsóttum, auk þess sem við skoðuðum stallapíramídann í Sakkara og merkilegt safn í Memphis í steikjandi sólarhita. Að kvöldi þessa fyrsta dags var ég í vafa um hvort ég þyldi annan slíkan, nema fá fyrst góða hvíld og hana fékk ég sem betur fer. Ég losnaði auk þess við innkaupapressuna, því eftir að okkar ágæti bílstjóri í Cairo hafði komið okkur heilu og höldnu í næturlestina til Aswan, þá tók við notaleg nótt. Hvílíkur munur að láta lestina vagga sér í svefn og vakna í dagrenningu við ilmandi morgunverð áður en hoppað var úr í hinni “ungu” borg Aswan, sem státar nýlegum byggingum og hreinum strætum, miðað við Cairo. Isis hótelið sem við vorum flutt á eftir smá bið á járnbrautarstöðinni, reyndist mjög hreint og huggulegt, með fallegri sundlaug og góðri sólbaðsaðstöðu ásamt frábæru útsýni yfir Níl. Við gætum vel hugsað okkur að halda þar til um tíma. Eftir notalegt bað og stutta hvíld vorum við sótt af nýjum fararstjóra sem fór með okkur að skoða það markverðasta á þessu svæði. Siglt var m.a. með okkur út í eyju í Níl til að skoða ævafornt musteri. Söfn, lystigarður og fleira var skoðað og síðast en ekki síst granítnáma, sú eina sem til er í Egyptalandi. Þar voru allar stærstu styttur og einsteinungar (Obeliskur) Egyptalands höggnar út. Það er eitt af óþekktum leyndarmálum hinna fornu Egypta, hvernig þessar gríðarlega stóru og þungu steinblokkir voru fluttar á milli staða.
Svo fórum við að skoða stíflugarðana sem Nasser fyrrum forseti landsins lét reisa til að virkja Níl. Þar blasti við hið gríðarstóra uppstöðulón, Nasservatn, sem varð þá til og framleiðir nú þá raforku sem þjóðin þarf á að halda, ásamt því að nú geta landsmenn ráðið vatnshæð Nílar og skammtað í hæfilegu magni í stað stjórnlausra flóðanna áður. En þessar framfarir gengu ekki átakalaust fyrir sig, því flytja þurfti íbúa næstum heillar þjóðar á brott af því svæði sem fara átti á kaf, þegar stíflan yrði tilbúin. Núbíuþjóðin varð að sætta sig við að lúta í lægra haldi. Að sögn eins heimamanna, þá hatar þjóðin ennþá þennan látna forseta fyrir þessa neyðarflutninga og lái þeim það hver sem vill.
Heimsókn okkar þennan dag í lítið þorp Núbíumanna neðan við stífluna var að mínum dómi hápunktur dagsins, þar virtist tíminn standa í stað, enginn var að flýta sér og úlfaldar aðal farartækin. Allir voru brosmildir og þægilegir, engin frekja eða yfirgangur við okkur og nægjusemi greinilega ríkjandi. Íbúarnir flestir háir, grannir og fríðir sýnum. Þeir eru talsvert dekkri á hörund en arabarnir sem virka sólbrúnir. Alveg ógleymanlegt !
Að kvöldi þessa dags fórum við snemma í háttinn, því leggja átti af stað kl. 3 næstu nótt með hóp í rútu, gegnum hluta af Sahara eyðimörkinni, til að skoða hið fræga musteri Abu Simbel, en það var einmitt stórmál og kapphlaup við tímann að bjarga því úr gilinu þegar stóra stíflan reis og gilið að fyllast af vatni. Alþjóðleg samtök stóðu fyrir þeirri björgun og leystu það verkefni geysilega vel af hendi. Þetta gríðarstóra tvöfalda musteri var hlutað í sundur og því komið fyrir í öruggri hæð, þar sem það var sett upp á ný, nánast óaðfinnanlega. Eini munurinn að sögn leiðsögumanna er sá, að tvisvar á ári þegar sólin nær að skína á styttur 3ja guða inni í því allra heilagasta, þá færðist sá dagur til um einn. Þ.e.a.s. í stað þess að áður skein sólin þar inn 21. febr. og 21. okt. árlega, þá færðist það yfir á 22. febr. og 22. okt. Ekki var að heyra að menn tækju nærri sér þessa minniháttar breytingu.
Þessi næturferð gekk ótrúlega vel. Fjöldinn allur af rútum safnaðist saman og varð samferða, trúlega af öryggis og hagkvæmnisástæðum, því alls staðar í landinu er aragrúi af vopnuðum her-og-lögreglumönnum sem eiga að gæta öryggis ferðamanna. Víða eru varðstöðvar og greinilega ákveðnar reglur í gangi sem taka þarf tillit til, enda var oft stoppað. Við vorum mætt í dagrenningu að musterinu og komumst á undan aðal ferðamannahópunum til að skoða okkur um innan dyra, en þar eins og víðast hvar á söfnum, mátti ekki taka myndir. Ég tók því það ráð að kaupa myndabækur sem sýna það helsta innandyra á þessum stöðum. En allir veggir eru skreyttir myndum og úthöggnum lágmyndum, stórmerkilegum.
Á bakaleiðinni var orðið óskaplega heitt, þrátt fyrir loftkælda rútuna, líklega var hitinn yfir 40 stigum um hádaginn. Ein ung og hraustleg samferðakona okkar leið útaf og var óttast um hana, en úr rættist og við sluppum tímanlega heim á hótel til þess að pakka saman á ný og flytja um borð í hótelskipið Anni sem við áttum að dvelja í næstu 4 daga. Þess má geta að hluti af eyðimörkinni sem við fórum um er býsna líkur Möðrudalsöræfum, þar blasa við píramídalöguð fjöll upp úr sandauðninni, sem reyndar er víðast hvar nokkuð ljósari yfirlitum en sú íslenska. Best ég láti mynd fylgja svo þið sjáið hve líkt þetta er...
Það er líka best ég segi ykkur frá því, að skömmu áður en við lögðum af stað í þessa ferð, þá dreymdi mig 2 drauma um Egyptaland. Mér finnst þeir hafa ræst. Í öðrum þeirra fannst mér við vera með Jóhönnu Björgu og fjölskyldu á sólríkum stað í Cairo, þegar hópur hermanna með byssur umkringdu okkur. Ég fann bara til öryggis og var nokkuð viss um þegar ég vaknaði að ferðin mundi ganga vel. Hitt vissi ég ekki að við yrðum umkring af vopnuðum hermönnum alla ferðina. Þessi draumur rættist því bókstaflega. Hinn draumurinn var um fararstjóra sem væri gamall og traustur vinur sem tók á móti okkur með faðmlagi og kossi á kinnar. Það sannaðist á unga leiðsögumanninum Achmed, sem stóð sig frábærlega þessa 5 daga og varð hinn besti félagi okkar og vinur.
Ég gleymdi líka að geta þess að við bjuggum við þau forréttindi fyrstu 2 daga ferðarinnar að vera ein með leiðsögumann og bílstjóra. En það hefði verið tómlegt til lengdar.
Á Nílarsiglingunni bættust við 4 nýir ferðamenn í Ramsesar-hópinn hans Ahmeds og var það vel þegið, enda fyrirmyndar samferðafólk. Þessi fjögur eru öll búsett í USA. Þetta voru ung hjón af indverskum ættum í brúðkaupsferð og miðaldra barnlaus kona (Jill) með tvítugri systurdóttur sinni (Söru) sem er áhugaljósmyndari og stundar spænskunám. Auk þess kom í ljós að hún er afbragðs góður knapi. Segi meira frá þeim í næsta þætti sem verður um ferð okkar saman niður Níl, frá Aswan til Luxor og aftur til Cairo.
Læt nú þessum hluta lokið.

Gleðilega páska !

Já gleðilega hátíð kæru landar !

Ég hef nú árangurslaust reynt að kópera næsta hluta ferðasögunnar inn á vefinn, en það tekst ekki með nokkru móti, þrátt við að ég skipti um tölvu. Ég veit því ekki hvort mér tekst að koma þessum skilaboðum áleiðis. Þó er myndin komin inn sem ég valdi, en hún var tekin þegar við vorum nýlögð af stað frá Cairo áleiðis til Aswan. Þetta mun vera brautarpallur í útjaðri borgarinnar, þar sem heimamenn bíða eftir sinni lest... Í landi Faraóanna dugði ekkert annað en þolinmæði og líklega verð ég að halda mig við þolinmæðina framvegis og held í vonina....

Megið þið öll eiga gleðilega páskahátíð, sama hvernig viðrar......!

Cairo

– borgin sem aldrei sefur.
Það er sannarlega réttnefni, því meiri umferðarhávaða jafnt að nóttu sem degi höfum við aldrei upplifað, en einmitt fyrstu nóttina okkar í Cairo. Þó troðið væri bómull í bæði eyru og breytt yfir höfuð, þá dugði það ekki til að ég gæti sofnað þessa fyrstu nótt á Delta Pyramid hótelinu sem staðsett er í næsta nágrenni við hina frægu píramída í Gísa. Þessir 2 stærstu píramídar landsins sem reistir voru af feðgunum Keops og Kefran gnæfa upp úr eyðimörkinni á vesturbakka Nílar, við jaðar höfuðborgarinnar sem breiðir úr sér í 3 áttir með sínar 22 milljónir íbúa – aðeins !
Já, íbúar þessarar menguðu og óhreinu stórborgar eru sístarfandi. Líklega þykir mörgum betra að vera á ferðinni í nætursvalanum heldur en hitanum á daginn og auk þess er gatnakerfi borgarinnar sprungið fyrir lifandi löngu. Þar komast ekki áfram allar þær milljónir bíla á eðlilegum hraða samkvæmt þeim lögmálum sem við erum vön. Ónei, þar gilda lögmál frumskógarins, þeir freku og sterku ryðjast áfram, hinir víkja og dragast aftur úr. Hvílíkt kaos á götunum. Við höfum stundum kvartað yfir umferðinni í Reykjavík og ennþá meira yfir umferðinni sem við lentum í þegar við dvöldum í Rómarborg fyrir nokkrum árum. En þessi umferðarmenning í Cairo er hreinlega engu lík og ótrúlegt hvað hún gengur slysalítið fyrir sig. Við sáum reyndar 2 smá árekstra og einnig blóðugan mann eftir ákeyrslu og verðum að segja eins og er, að það er lítið miðað við þann skelfilega akstursmáta sem þarna fer fram.Ef til vill hef ég bara verið yfir mig stressuð fyrstu nóttina eftir ótrúlega langan aksturinn frá flugvellinum á hótelið, ég geri mér ekki grein fyrir því. En viðbrigðin að vera komin í þennan ærandi næturhávaða var meiri en svo að ég gæti sofið. Sjálf vil ég meina að aðal ástæðan hafi verið sífellt flaut bílstjóranna. Þeir böðlast áfram á hámarks hraða, flautandi að því er virðist af litlu eða engu tilefni, kannski í varúðarskyni, spyr sá sem ekki veit. Þarlendir bílstjórar nota mikið flautu, stefnuljós og aðalljós til tjáskipta í umferðinni og virtist það nauðsynlegt miðað við aðstæður. En okkar geðprúði og kvensami bílstjóri Mahmoud brosti bara og hló að okkur þegar við gáfum frá okkur stunur og viðvörunaróp. Hann horfði meira á okkur í aftursætinu en göturnar og notaði hendurnar meira til útskýringa en til að stýra bílnum. Samt komst hann leiðar sinnar slysalaust með okkur í heila 2 daga, það finnst manni ganga kraftaverki næst. Svona umferð krefst óskaplega mikils af ökumönnum, þeir verða að vera mjög einbeittir, vel vakandi og mega alls ekki vera svifaseinir, þá færi fljótt illa. Þeir hljóta að verða stressaðir og þreyttir af öllum þessum hamagangi, jafnvel þó þeir séu geðgóðir og hraustir. Mig undrar þetta sérstaklega mikið, því hvergi á jarðríki hef ég séð fleiri karlmenn reykja heldur en einmitt í Egyptalandi. Við hittum reyndar 1 karlmann hjá þessari 75 milljón manna þjóð sem við vitum fyrir víst að reykir ekki, því skv. upplýsingum heimamanna, þá reykja nánast allir karlmenn landsins. Hvílík sóun á heilsu og peningum þessarar fátæku þjóðar. Ég varð hálf miður mín yfir þessu, ekki síst þegar ég heyrði 24 ára gamlan leiðsögumann okkar síhóstandi, enda var hann síreykjandi og hafði að eigin sögn reykt í 7 ár. Ég sá hann bjóða dreng á fermingaraldri sígarettur, þá gat ég ekki orða bundist og spurði hvort þeir vissu ekki hve hættulegt það væri að reykja. Jú, þeir sögðu það standa utan á pökkunum á arabísku, en það reyktu samt allir, svo þeir gerðu það líka ... Vilji minn og annarra til úrbóta má sín greinilega lítils gegn þessum skelfilega ávana...!
En áfram með smjörið... Eftir þessa fyrstu ökuferð að næturlagi um Cairo, ákvað ég að horfa ekki fram fyrir bílinn, heldur einbeita mér að umhverfinu til hliðar og reyna að festa á myndir það sem fyrir augu bar og það var ekkert smáræði. Hvílík upplifun. Þúsundir ólíkra farartækja runnu hjá, flest gamlir, beyglaðir og ryðgaðir bílar af öllum stærðum og gerðum, en einnig ótrúlega mikið af asna-og-hestakerrum með ýmiskonar varningi á. Einnig hjól af ýmsum gerðum, sömuleiðis hlaðin hinum furðulegustu hlutum, eins og mjólkurbrúsum og gaskútum svo eitthvað sé nefnt. Gangandi fólk bar gjarnan eitthvað á höfðinu og einstaka karlmann sáum við með stærðar vörubretti hlaðin varningi. Klæðnaður fólks var af öllum gerðum, allt frá aldagömlu tískunni úr 1001 nótt til nýtísku fatnaðar vestrænna manna. Allt virtist leyfilegt og eðlilegt, en í mínum augum stakk þetta fyrst í stúf hvort við annað. Ég þurfti smá tíma til að venjast svona gríðarlega miklu samkrulli og það vandist ótrúlega fljótt. Eftir 2 vikur var ég næstum hætt að veita athygli því sem mér þótti stórmerkilegt við fyrstu sýn.Það er við hæfi að segja frá því, að arabískar konur ganga yfirleitt ekki með höfuðskýlur af trúarlegum ástæðum, heldur eru þær táknmál sem þarlendir skilja. Giftar konur, heitbundnar og aðrar sem ekki kæra sig um athygli karlmanna, ganga með slæður sem skilaboð til karlmanna, að þær óski eftir að fá frið af þeirra hálfu og það er virt. Þá vitum við það, - góð hugmynd !Það sem maður tók einna mest eftir í byrjun voru karlmenn, sem voru alls staðar að vinna hin ólíkustu störf fyrir allra augum, fyrir opnum dyrum við göturnar eða á götunum. Við hér á vesturlöndum erum vanari að sjá konur sinna sumum þessum störfum. Þar má nefna straujarana sem stóðu og kepptust við að strauja þvott í litlum skotum við gangstéttina og aðrir báru ýmiss konar vörur og varning á höfðinu, mun meira en konurnar sem við sáum, enda er kvenfólk greinilega í miklum minnihluta á strætum borgarinnar. Ég þarf greinilega að fara að kenna mínum manni að strauja ;-)
Já, myndefni götunnar eru hreinlega óþrjótandi svo ekki sé meira sagt. Ég náði aðeins örfáum sýnishornum af öllum þeim dásamlegu augnablikum sem ég hefði viljað fanga í vélina mína og afraksturinn getið þið séð í þeim albúmum sem ég hef nú sett á netið á slóðinni: http://photos.yahoo.com/sollasig54
Eitt atriði sem ég verð víst að minnast á, stakk okkur dálítið mikið á ferð okkar um borgina, það var ruslið sem alls staðar blasti við, nánast hvert sem farið var. Sums staðar voru hreinlega haugar af rusli. En það skrítna var að við fundum engan óþef af því, þetta virtist mest allt vera plast og bréfarusl en enginn lífrænn úrgangur, hvernig sem á því stendur. Annað sem vekur athygli er aragrúi af köttum í Cairo. Líklega er stór hluti þeirra villikettir, enda margir horaðir og illa til reika. Einn rauðbröndóttur fallegur köttur kom samt og lagðist við fætur okkar á matsölustað og beið greinilega eftir bita. Lítið fékk hann greyið, því hann var vandætinn, þáði ekki hvað sem var og því trúlega góðu vanur. Fleiri kettir gerðust nærgöngulir við okkur, t.d. á meðan við biðum eftir sólmyrkvanum þann 30. mars, þá sátum við utan dyra á veitingahúsi. Birtust þá 2 kettir sem báðir vildu greinilega eigna sér svæðið og upphófst allsherjar slagur sem fór fram meira og minna undir sætinu mínu og fótunum sem ég lyfti eins hátt upp frá jörðu og ég gat. Nærstaddir gripu vatn og skvettur á þá og skökkuðu leikinn, en hárflyksur lágu eftir á víð og dreif. Hinsvegar var sólmyrkvinn ósköp fyrirferðarlítill séður frá Cairo. Aðeins sást dökkur skuggi á parti af sólinni og það ógreinilega gegnum tvenn sólgleraugu. Myndataka af fyrirbærinu mislukkaðist, við höfðum greinilega ekki réttu græjurnar...Eitt af því sem kom þægilega á óvart var glaðværð, athafnasemi og nægjusemi íbúanna sem reyndu hvað þeir gátu að vera okkur til þjónustu reiðubúnir til að fá greitt fyrir það í stað þess að betla. Ég held ég hafi aðeins 3 sinnum séð fólk sitjandi á gangstétt að betla, það er lítið í samanburði við svo mörg önnur lönd sem ég hef heimsótt, að ógleymdri sjálfri höfuðborg heimsins Washington DC, en þar var útigangsfólk og betlarar í tugavís nokkra metra frá Hvíta húsinu.
Að lokum verð ég að segja frá því, að ég óskaði mér þess af heilum hug að það mundi nú rigna svolítið á þetta skrælnaða land og íbúa þess og mér varð að ósk minni. Það fór að rigna með þrumum og eldingum og víða mynduðust tjarnir á götunum því engin eru niðurföllin. Þegar stytti upp fannst mér loftið ótrúlega ferskt og svalt og gróðurinn varð hreinn og fallegur og allt virtist lifna við. Hvílíkur munur eftir alla óþægilegu rykmengunina.Ég held ég láti hér staðar numið með þennan fyrsta hluta ferðafrásagnar minnar um Egyptaland. Ótalmargt fleira er hægt að telja upp, en hann yrði endalaus ef ég héldi áfram að tíunda allt sem við sáum og upplifðum þar. Ég vona að þessi frásögn ásamt t.d. myndunum í albúmunum Cairo streets og Cairo life gefi örlitla hugmynd um allt það fjölbreytta og skemmtileg mannlíf sem blasir við þegar maður fer í gegnum þessa ótrúlega stóru og fjölmennu borg, sem er örugglega engri lík.... !

Endalaus vandamál

Heil og sæl enn og aftur !
Ég hef nú reynt án árangurs að koma inn fyrsta hluta ferða- frásagnarinnar, en það gengur ekki með nokkru móti. Fyrst reyndi ég að kópera það sem ég var búin að skrifa í Word, en það gekk alls ekki (furðulegt ?) Þá ákvað ég að nota þetta skírdagskvöld, því nú væri ég komin í frí og hefði tíma. Sat áðan í 2 tíma og pikkaði ferðasöguna beint inn í stað þess að kópera og hvað haldiði að hafi skeð. Ég gat ekki afritað skrifin og þegar ég smellti á Publish þá fraus tölvan enn einu sinni og öll vinnan hvarf....! Ég er búin að fá nóg í bili og langar mest að hætta við allt saman, en ákvað að gera eina stutta tilraun fyrir svefninn og sjá hvað skeði, því mér er illa við að standa ekki við það sem ég segi (svona er að lofa upp í ermina á sér). Þannig að ef að þessi skrif komast inn á vefinn, þá vitið þið af hverju ekkert hefur ennþá skeð í ferðasöguskrifunum hjá mér. Reyni einu sinni enn á morgun og sé til hvernig fer...
Læt þetta duga í kvöld og óska ykkur öllum GLEÐILEGRAR PÁSKAHÁTÍÐAR

Píramídarnir heimsóttir

Myndin sem átti að fylgja með síðasta bloggi kemur hér. Ég á sífellt í vandræðum með að setja myndir inn með blogginu, veit ekki hvað veldur, en hef þetta þá bara svona....
Við heimsóttum píramídana 3 sinnum. Fyrsta daginn var rok og mikið sandfok svo við urðum frá að hverfa. Í hamaganginum tapaði ég bestu gleraugunum mínum en bjargaðist með lítil vasagleraugu alla ferðina. Annað skiptið fórum við á hestum og úlföldum bakdyramegin ef svo má segja, því við fórum með heimamönnum aðra leið en flestir fara og sáum Cairo úr eyðimörkinni hjá píramídunum við roðagullið sólsetur þegar bænaköllin ómuðu úr kallkerfum borgarinnar, það var ólýsanleg upplifun. Myndir úr þeirri ferð eru komnar í Yahoo-netmyndaalbúm sem heitir Giza pyramids. Fleiri albúm eru tilbúin t.d. Temples og Cairo life og fleira á leiðinni.
Læt þetta duga að sinni.... skrifa meira næst...

Komin heim...

Heil og sæl á ný ! Þá er ógleymanlega hlýleg Egyptalandsferð að baki og kaldur íslenskur hversdagsleiki tekinn við. Það er vissulega alltaf gott að koma heim, en þessi nýafstaðna ferð skilur eftir svo sterkar minningamyndir og áhrif að ekki er hægt að sleppa því að tjá sig meira eða minna um það. Ég ætla því á næstunni að hripa niður helstu hugleiðingar mínar um ferðina, segja frá því sem kom mest á óvart og reyna að lýsa þeim undarlegu áhrifum sem fólk og umhverfi hafði á mig persónulega. Svona umfjöllun verður samt aldrei tæmandi og getur aldrei lýst mannlífi og umhverfi nema að litlu leyti, ekki frekar en myndir, þó hvoru tveggja gefi góðar hugmyndir um aðstæður, þá er svo margt sem skilur á milli, eins og lykt, tilfinning, þrívídd og annað sem aðeins líkamleg skilningarvit finna. Ég er þegar byrjuð á að setja ferðamyndir inn í albúm á sömu slóðinni: http://photos.yahoo.com/sollasig54 en þar getið þið séð myndir af Adam litla ömmu/afastráknum okkar í Cairo, en við dvöldum með þeim Jóhönnu, Mo og fjölskyldu hans í 5 daga og fórum vítt og breitt um borgina. Einnig setti ég inn myndir af ferðafélögum okkar (aðallega Söru og Jill) ásamt aðal leiðsögumönnunum okkar Núbíumanninum Ahmed og Latif í Cairo auk bílstjórans Mahmoud í albúm sem nefnist: Félagar á Níl. Mannlíf á götum Cairo er að finna í sérstöku albúmi og þannig mun ég halda áfram, t.d. Musteri Egyptalands, Nílarsigling og fleira.Þeir sem hafa áhuga á að lesa um ferðina geta kíkt hér inn á næstunni og einnig skoðað albúmin af og til, því alltaf bætist við eitthvað nýtt. Ég læt þetta duga þar til ég hef samið ferðafrásagnirnar og komið inn fleiri myndum. Þangað til – hafið það sem allra best....!

Ég vil taka það fram að slóðin hér á ferðamyndir og fleira á netinu er ekki rétt, sú rétta er :

https://www.flickr.com/photos/sollasig54/ 

Viskubrunnur - úrslit

Þá er lokið spurninga- keppninni Viskubrunnur þetta árið. Úrslit voru mjög jöfn og tvísýn. Að lokum stóð Bæjarskrifstofan uppi sem sigurvegari, annað árið í röð. Í öðru sæti varð X- lið kennara og Gullversmenn urðu í 3ja sæti. Í hléi var boðið uppá kaffi, vöfflur og fleira að vanda og Elínrós Þorkelsdóttir söng fallegt lag fyrir viðstadda við undirleik Maríu Gaskell. Ég slapp við þátttöku í keppninni að þessu sinni, þar sem ég var beðin um að útvega gamlar ljósmyndir af Seyðfirðingum, auk þess sem ég lagði til hugmyndir að nokkrum spurningum um gömlu húsin á Seyðisfirði. Þar með var ég óhæf til keppni. Mér þóttu það ágæt skipti...;-)

Nú líður senn að ferðalagi okkar Rúnars til Egyptalands og því um nóg að hugsa næstu daga, þar sem ekkert má gleymast sem skiptir máli. Auk þess reynum við að skilja vel við syni okkar sem verða eftir heima, þó þeir geti nú séð um sig sjálfir, fullorðnir mennirnir..! Næsta spjall verður því væntanlega um afstaðna langferð. Hafið það öll sem best á meðan....

Bára Mjöll "nældi" í mig...

Já...Bára Mjöll náði til mín ( þ.e. “nældi” mig ) eins og þessi leikur gengur víst útá. Ég verð því að “leggja heilann í bleyti” og svara eftirtöldum spurningum...

4 störf sem ég hef unnið:
-afgreiðslustörf hjá KÞ á Húsavík
-ritari á sýsluskrifstofunni á Húsavík
-skrifstofustörf hjá SR á Seyðisfirði
-starfsmaður á leikskólanum á Seyðisfirði

4 bíómyndir sem ég get horft á aftur og aftur:
-Pollíanna
-Harry Potter myndirnar
-Syndir feðranna
-Dirty dancing

4 staðir sem ég hef búið á:
-Húsavík
-Akureyri
-Reykjavík
-Seyðisfjörður

4 sjónvarpsþættir sem ég elska að horfa á:
-Það var lagið
-Lost
-Spaugstofan
-Idol

4 staðir sem ég hef verið í fríi á:
-Mallorca
-Holland
-Bretland
-Ítalía

4 vefsíður sem ég skoða daglega:
-mbl.is
-skarpur.is
-sfk.is
-google.com

4x besti maturinn:
-kjúklingar
-humar
-hreindýrakjöt
-reyktur silungur

4 staðir sem ég vildi vera á núna:
-Ástralía
-Machu Pichu
-Tenerife
-heima hjá mér

4 bloggarar sem ég næli:
-Jóhanna Björg
-Gyða Gunnars
-Arna Magnúsdóttir
- Olga og Heiðar (já nú verðið þið að fara að blogga...)

Þið ágæta fólk hér ofanritað, þegar þið lesið hér nafnið ykkar, þá vitið þið að ég er búin að “næla” í ykkur og röðin komin að ykkur að svara þessum sömu spurningum. Góða skemmtun....!

Á Húsavík

Sólríkur Konudagur

Kæru kynsystur - TIL HAMINGJU MEÐ DAGINN !
Það er oft erfitt að velja þegar margt er um að vera á sama tíma. Þessa helgi skreið sólin loksins yfir fjallatoppana og skein á sólarþyrsta Seyðfirðinga eftir 4 mánaða fjarveru úr firðinum. Af því tilefni hafa flestir bæjarbúar borðað pönnukökur og fleira góðgæti til að fagna komu hennar. Vísast hafa margar konur einnig fengið blóm í tilefni dagsins.
Abba Sveins eða Arnbjörg Sveinsdóttir þingmaðurinn okkar hélt upp á hálfrar aldar afmæli sitt hér í gær og vafalaust hefur verið þar mikið fjör og gaman. Synir okkar skemmtu sér á Egilsstöðum með samstarfsfólki sínu og Bergþór fór auk þess á Barkann á föstudagskvöld og skemmti sér líka vel þar. En við Rúnar misstum af öllum þessum herlegheitum heimafyrir, því við ákváðum að skella okkur norður yfir heiðar þar sem veðurspáin var mjög góð, til að hitta foreldra mína aðeins áður en við leggjum af stað í 2ja vikna ferð til Egyptalands sem fyrirhuguð er þann 18. mars n.k. Það var frábær blíða báðar leiðir, glampandi sól og mikil snjóbirta sem er viðbrigði fyrir okkur sem höfum setið í skammdegismyrkrinu hér síðustu mánuði. Það verða samt trúlega meiri viðbrigði að koma í suðræna hlýju, birtu og umhverfi Egyptalands. Vonandi gengur það samt vel, þrátt fyrir hugsanlegt yfirvofandi fuglaflensufár og hatrammar deilur múslima og danskra ríkisborgara o.fl. Það er varla ástæða til að óttast þá óheppni að lenda í einhverju slíku óhappi....
Að lokum var það svo þessi furðulegi skrípaleikur í kringum fígúruna Silvíu Nótt, sem mér hefur ekki tekist að skilja, enda lít ég fyrst og fremst á hana sem slæma fyrirmynd fyrir unga fólkið, eða hvað ? Er ég kannski bara orðin OF gömul til að kunna að meta fáránleikann sem mörgum finnst svo fyndinn (?), minn húmor er víst bara stöðvarstrákahúmor, púnktur og basta...