Einstök blóm....

Ég hef alla ævi verið hrifin af blómum og var svo heppin að Theodór móðurafi minn kenndi mér að þekkja flestar íslenskar jurtir í náttúrunni og til hvers mætti nota sumar þeirra. Ég hef því fylgst með blómum og ræktað blóm áratugum saman. Það kom mér því skemmtilega á óvart í sumar að finna 2 hvítar plöntur sem eiga að vera bláar, en einhverra hluta vegna hafa þær stökkbreyst og fengið á sig snjóhvítan lit, eru eins og albinóar. Ég gat auðvitað ekki sleppt því að festa þessi blóm á mynd eins og sjá má. Svo bætti ég hér við einni rós sem er búin að vera alveg einstök. Ég keypti hana á Húsavík fyrir 100 kr. - sá hana í ruslakassanum í blómabúðinni og leist svo vel á hana að ég vildi að hún fengi að njóta sín í stað þess að hverfa í ruslið engum til ánægju. Föstudaginn 1. ág. var vika liðin frá því ég keypti hana og flutti austur. Þá tók ég meðfylgjandi mynd, því hún var ennþá eins og ný og gladdi auga mitt á hverjum degi. Það eina sem ég gerði fyrir hana var að setja hana út á svalir flestar nætur og passa að hún hefði nóg vatn í vasanum. Í dag þriðjudaginn 5. ág. er hún loksins farin að láta á sjá, en fær þó enn að standa á borðinu, enda ekkert farið að hrynja af henni ennþá.
Já undur náttúrunnar eru alls staðar í kringum okkur og gleðja okkur ef við lítum umhverfis okkur, það er þess virði að taka eftir þeim....

Farið í Loðmundarfjörð

Í gærmorgun lagði ég af stað gangandi til Loðmundarfjarðar ásamt Binnu, Magga og Stefaníu. En áður en við náðum upp á fjallsbrún ofan við Selstaði var komin svo niðadimm og þykk þoka að við sáum okkar óvænna og snérum heim aftur. Okkur til ánægju var veðrið mikið bjartara, hlýrra og betra í dag (30.júlí) svo að aftur var ákveðið að leggja af stað. En Stefán Ómar ákvað að skipta við mig og ganga yfir fjallið í stað þess að sigla með Rúnari, en vinstra hnéð á mér fékk nóg eftir fjallgönguna í gær svo að ég varð að láta mér nægja að sigla yfir í Lommó á nöfnu minni ásamt mínum manni og Ástrúnu og Magdalenu, dætrum Boga til að sækja göngugarpana. Við mættum tímanlega og þrömmuðum inn að Stakkahlíð og þaðan niður undir Sævarenda og hittum gönguhópinn þar. Þaðan héldum við öll inn að Klyppstaðakirkju og snæddum nestið okkar þar. Eftir góða pásu var síðan haldið aftur út að sjó, en þar í fallegri fjörunni léku sér 2 ungir menn á mótorhjólum og rufu friðinn og kyrrðina sem annars ríkti í firðinum. Stefán Ómar stóð sig eins og hetja í þessari erfiðu 12 km. fjallgöngu þó ekki sé hann gamall. Til viðbótar bættist svo gangan inneftir og til baka út í bát, samtals um 20 km. En gangan hjá okkur sem sigldum var um 10 km. og fannst fætinum mínum það alveg nóg. Mikil undiralda og straumur hafði næstum slitið eina landfestuna á bátnum, en hann var samt óskemmdur sem betur fer og ferðin til baka gekk vel, þó komin væri niðadimm þoka stóran part af leiðinni. Við tókum upp silunganetin sem við Rúnar lögðum í gærkvöldi út við Þór, en engan silung fengum við samt, aðeins einn ætan rauðmaga og nokkra smáþorska sem enduðu í sjónum ásamt nokkrum marhnútum, kröbbum og ígulkerjum. Þó veiðin væri svona léleg, þá er ég samt þakklát að enginn fugl skyldi drepa sig í netunum, því þarna voru nokkrar kollur með unga í gærkvöldi þegar við lögðum netin, en þá hefði ég alls ekki viljað veiða. Í dag eiga bæði Eyrún Gunnarsdóttir og Egill Þorsteinsson afmæli og óskum við þeim báðum til hamingju með daginn...!

MÆRUDAGAR 2008

Við nutum einstakrar veðurblíðu í 3 daga á Húsavík s.l. helgi, en þá stóðu yfir árlegir MÆRUDAGAR í bænum og íbúafjöldinn hefur vafalaust margfaldast, því annan eins aragrúa af fólki hef ég aldrei séð þar á sama tíma. Við hittum ótrúlegasta fólk sem við höfum jafnvel ekki séð áratugum saman. Það var ótrúlega gaman að sjá og hitta svona marga, þó tíminn væri naumur sem maður fékk til að spjalla við hvern og einn. Við mættum norður á föstudegi og eyddum honum að miklu leyti með mömmu, Diddu systur og fleiri ættingjum og vinum, en skunduðum um kvöldið niður á höfn til að horfa á brennuna, skemmtiatriðin og síðast en ekki síst að sjá og hitta allt fólkið sem var þar á ferð. Fjöldi brottfluttra Húsvíkinga kemur árlega norður á þessa "sæluviku" Húsvíkinga sem yfirleitt hefur heppnast afar vel, ekki síst veðurfarslega séð.
Á laugardeginum vorum við líka mikið með ættingjum og vinum en síðan tók við samkoma okkar fermingarsystkina og endaði hún ekki fyrr en hver og einn hélt til síns heima um nóttina, en ég kvaddi þann síðasta, Ásberg Salómonsson og frú þegar ég keyrði þau heim áður en ég fór sjálf í háttinn.
Á sunnudeginum mættum við systur ásamt Rúnari og fjölda fólks í sögugönguna sem Sigurjóns Jóhannesson stýrði eins og verið hefur undanfarin ár. Hann rölti með okkur stuttan hring um miðbæinn og sagði frá þeim húsum á leið okkar, sem orðin eru meira en 100 ára gömul. Að lokum fengum við að heyra sögu af konu sem fæddist og ólst upp á Húsavík en var síðan býsna víðförul og bjó og starfaði meðal þekktra manna í Evrópu, m.a. með Churchill forsætisráðherra Bretlands.
Sólin var einstaklega dugleg að skína á Húsvíkinga þessa daga og hlýja okkur og gera Mæru-hátíðina að þeim viðburði sem seint gleymist. Við enduðum daginn á því að fara í veislukaffi í nýja og fína íbúð til Huldu og Óla ásamt fleiri góðum gestum og kvölddum síðan ættingja, vini og "gamla" bæinn minn með söknuði, síðdegis á sunnudag...

Mærudagar á Húsavík

Þessar myndir voru teknar á Húsavík á MÆRUDÖGUM sem voru þar s.l. viku og helgi.
Þær sýna einkennislitina sem blöktu um allann bæ, þ.e.a.s. skærbleikur litur var ríkjandi um allan suðurbæinn, neongrænn litur einkenndi miðbæinn og appelsínulitur prýddi útbæinn. Ég tók nokkrar myndir af hverjum lit og hér má sjá sýnishorn af þeim ásamt móttöku"rúllunum" sem tóku á móti okkur við útjaðar bæjarins. Það má skoða þær betur með því að smella á þær svo þær stækki. Ég ætla svo að bæta við fleiri myndum og smá frásögn af lífinu í bænum þessa ágætu daga...

40 ára fermingarbarnamót á Húsavík

Hæ hæ og hó, heima á Húsavík !
Laugardaginn 26. júlí komu saman mörg fermingarsystkini mín á Húsavík, í tilefni af því að 40 ár eru liðin síðan við gengum saman upp að altarinu hjá sér Birni H. Jónssyni. Að sjálfsögðu komu makar okkar með okkur og mikil gleði ríkti í hópnum.
Nefndin sem skipulagði og sá um mótið, hafði keypt blóm sem við fórum með upp í kirkjugarð til að heiðra minningu tveggja fermingarsystkina sem horfin eru af sjónarsviðinu. Síðan var sest að snæðingi og ljúffengt grillað lambakjöt ásamt meðlæti var hesthúsað í stóru og björtu tjaldi sem nefndin hafði leigt og sett upp með ærinni fyrirhöfn niður við höfnina þar sem hátíðahöld Mærudaganna voru í fullum gangi. "Leynigestir" mættu til okkar og snæddu með okkur, en það voru Sigga Begga og hennar nýi maki Finnbogi, en Sigga Begga var í framhaldsdeild með hluta af okkar hópi, þó hún sé ári yngri og fermdist því ekki með okkur.
Þetta voru dæmalaust skemmtilegir samfundir og synd að ekki skyldu fleiri sjá sér fært að koma og samgleðjast með okkur, ekki síst þeir sem eiga heima í bænum og næsta nágrenni, en nokkuð marga vantaði úr þeim hópi, þó nokkir létu sjá sig eftir að máltíð lauk og enn fleiri voru á röltinu neðan við bakkann um kvöldið....

Bláa kirkjan

Það eru fastir liðir hjá okkur á hverju sumri að fara á tónleika í bláu kirkjunni okkar. Þetta mun vera 10 sumarið sem tónleikaröðin er í gangi, en hún er nú skipulögð af stjórn sem skipuð var til að sjá um þá, eftir að höfundur hennar og aðal umsjónarmaður, Muff Worden lést fyrir aldur fram haustið 2006.
Að þessu sinni voru feðgarnir Bergþór Pálsson og Bragi Bergþórsson mættir ásamt undirleikaranum Þóru Fríði Sæmundsdóttur. Þau stóðu sig afskaplega vel að vonum og mátti segja að kirkjan væri full af ánægðum áheyrendum. Ekki spillti veðrið sem var framúrskarandi gott, svo að flestir voru meira og minna sveittir af því einu að sitja innan dyra og hlýða á ljúfan sönginn og undirspilið....

Lunga

Hin árlega Listahátíð ungs fólks á Austurlandi er afstaðin með pompi og prakt að venju. Ég hef meira og minna fylgst með þessum hátíðum frá upphafi og haft nokkuð gaman af þeim og óhætt er að segja að þessi "sæluvika" unga fólksins hafi sett sinn svip á sumarið á Seyðisfirði ár hvert.
Að þessu sinni fylgdist ég ekki mikið með uppskeruhátíðinni, nema hvað ég fór á tískusýninguna sem haldin var í fv. húsnæði skipasmíðastöðvarinnar hér í bænum.
Sýningin var glæsileg og vel skipulögð. Eini gallinn var hve dimmt var í þessum gríðarstóru húsakynnum. Það reyndist því erfitt að ná góðum myndum, nema maður hefði úrvals ljósmyndagræjum á að skipa. Meðfylgjandi má t.d. sjá sýnishorn af tilraunum mínum við myndatökuna, sem tókst svona allavega.

Sumarfrí í Atlavík

Hæ hæ, ég er ótrúlega löt orðin að tjá mig, sama hvort það er hér á þessum vettvangi eða í gömlu góðu dagbókina mína, sem verið hefur samferðamaður minn frá fermingaraldri. Nú er ég greinilega orðin latari en ég hef áður verið og hálf skammast mín fyrir það og ætla að reyna að sýna lit með því að setja hér nokkrar myndir og helstu fréttir sumarsins.
Ella mágkona kom hér ásamt Árna sínum og Auði Lóu og skruppu með okkur í siglingu um flóann. Þau gistu og voru síðan skilin eftir hér í húsinu, því við vorum á leið á ættarmótið í Arnanesi, en þau dvöldu hér yfir helgina við heimsóknir hjá ættingjum og vinum.
Þröstur mágur kom hingað líka með fjölskylduna um daginn og stoppuðu nokkra daga. Þau fóru líka með okkur í smá siglingu út á fjörð og svo brugðum við okkur með þeim upp í Atlavík og nágrenni og áttum þar góða daga saman. Við skruppum m.a. yfir að Skriðuklaustri til að skoða fornleifauppgröftinn og fleira í glaða sólskini. Fórum líka og snæddum í Húsmæðraskólanum, þar sem myndarlegt hlaðborð var í boði. Að sjálfsögðu var líka grillað, gengið um skóginn og spjallað við nágrannana sem komu úr ýmsum áttum. Góður vinskapur tókst á milli yngstu meðlimanna, Sóleyjar frá Hafnarfirði og Eiríks Hrafns en þau sitja saman að snæðingi á meðfylgjandi mynd.

Ættarmót í Arnanesi

Heil og sæl
Laugardaginn 28. júní komu saman 64 menn, konur og börn í tilefni af því að Sigurveig Björnsdóttir frá Lóni sem var móðir, amma og langamma okkar flestra, hefði orðið 100 ára núna í júní, hefði henni enst aldur til. Veðrið hefði mátt vera betra, en verra gat það líka verið og enginn kvartaði yfir því þó frekar svalt væri og blautt á jörðu, en úrkoman var samt lítil.
Eftir stutta viðdvöl í kirkjugarðinum þar sem lögð voru blóm á leiði afa og ömmu var ekið niður í Arnanes og drukkið afmæliskaffi sem að Þórunn Birna hélt utanum. Þau Jóndi eru búin að gera húsið mjög notalegt og fínt.
Síðan afhenti ég Ástu fyrrverandi ráðskonu í Arnanesi afmæliskort og peningagjöf frá þeim Arnanessystkinum í tilefni af stórafmæli þeirra Valda sem er í dag, 1. júlí, en Ásta var þeim systkinum afar góð og á allt gott skilið frá þeirra hendi.
Síðan gaf Gígja Gunnarsd. þeim Arnanes-systkinum glæsilegar möppur sem hún hannaði og útbjó með gömlum myndum og frásögnum af lífinu í Arnanesi í "gamla daga" sem ég lét hana hafa úr safninu mínu. Einnig fylgdu með mjög vel gerð afrit af bréfum og gögnum sem Boddi lánaði Gígju, varðandi Arnanes. Allt mjög forvitnilegt og vel gert.
Loks flutti svo Boddi frændi "varnarræðu" fyrir Arnanes-nafnið og stóð sig með prýði, enda greinilegt að hann hefur lagst í mikla heimildavinnu og leit sem hefur tekið mikinn tíma.
Eftir þetta tók við ratleikur, útreiðartúrar og myndasýning, þar til farið var að grilla og borða kvöldverð. Húsið var líka skoðað í bak og fyrir en að því loknu fór fram leiksýning, tónlistarflutningur, ljóðalestur og fjölskyldumyndatökur þar til fólk þurfti að halda af stað heim, þ.e.a.s. þeir sem ekki gátu dvalið lengur á staðnum.
Þetta var ógleymanlegur dagur og þökk sé öllum sem sáu sér fært að mæta og vonandi hittumst við sem flest aftur fyrr en síðar...

Sumarsólstöður

Við sumarsólstöður ár hvert er gott tilefni til að njóta íslenskrar náttúru og vera eins mikið úti og veður og tími manns leyfir.
Í gær 21.júní var ágætt veður til útiveru þó sólin léti bíða eftir sér fram yfir hádegi. Mild hafgola var það eina sem bærði hár á höfði það sem eftir lifði dags.

Þær systur Elín Hrefna og Sigrún Klara Hannesdætur eru staddar hér í bænum þriðja sumarið í röð en Sigrún er núna að safna efni um Seyðfirskar konur og hef ég reynt að vera henni til aðstoðar við öflun gagna eftir því sem kostur er.
Við fórum út í Skálanes í fyrrasumar og í gær var ákveðið að fara þangað aftur og núna í sólstöðukaffi og líta á þær breytingar sem orðnar eru frá því í fyrra, en búið er að byggja stórfínan veitinga-sólskála við húsið og lagfæra það á ýmsan hátt, m.a. er komið stórfínt svefnloft á háaloftið og svalir og neyðarútgangur af efri hæðinni. Margt fólk var þar við vinnu og mikið um að vera, en okkur var tekið vel og fengum við kakó og kökur og máttum skoða okkur um að vild. Við gengum síðan út í bjargið og Sigrún hitti að lokum erlenda konu sem hún vissi að var stödd þarna og hafði áhuga á að hitta, en þær eru báðar menntaðar á sama sviði. Ferðin fram og til baka gekk vel, þó ég sé frekar rög að aka yfir vatnsmiklar ár og brölta eftir illfærum vegi sem reyndar er verið að lagfæra og vonandi verður hann betri næsta sumar, því auðvitað förum við þangað "á sama tíma að ári" eins og við ræddum um.
Við höfum skipst á að skreppa í mat hver til annarrar og það er mikið búið að spjalla og hlæja í góðum félagsskap með vinkonum þeirra og fleirum.

Annars er það orðin árleg venja hér á Seyðisfirði að gönguklúbburinn stendur fyrir sólstöðugöngu hér í firðinum. Að þessu sinni var ákveðið að ganga upp með sunnanverðri Fjarðará alveg upp að minnismerki Þorbjörns Arnoddssonar og skoða í leiðinni alla fallegu fossana sem munu vera tæplega 20 á þeirri leið.
Veður var gott, s.s. logn, þó sólin væri auðvitað sest hér niðri í dalnum, enda ekki lagt af stað fyrr en kl. 20:00
Um 30 manns þrömmuðu saman þessa fallegu leið og gekk það vel, þrátt fyrir að síðasta spölin væru sumir orðnir þreyttir, því klifra þurfti upp smá klettabelti sem reyndist býsna strembið. Síðan tók við rútuferð niður að golfvelli, en þaðan var gengið upp á "Skaga" í fylgd Jóa Sveinbjörns sem bættist þar í hópinn ásamt nokkrum fleiri Seyðifirðingum sem ekki gengu upp heiðina. Jói sagði auðvitað stríðsárasögur og sýndi okkur hvar helstu braggahverfin voru, varðstöðvar o.fl.
Þeir sem óskuðu gátu síðan farið beint í miðnæturverð (kjötsúpu) í Skaftfell, en ég hafði ekki lyst á því undir svefninn og kaus frekar að komast heim og fara í heitt bað um miðnættið og teygði vel til að fá ekki strengi....

Fjallganga og 100 ára minning

Í dag 8. júní 2008 eru nákvæmlega 100 ár síðan að Sigurveig amma mín fæddist. Ég heiti raunar að hluta til eftir henni, en hún lést af barnsförum aðeins 38 ára gömul, frá 6 börnum sem æ síðan hafa saknað hennar og farið mikils á mis.
Til stendur að afkomendur hennar komi saman af þessu tilefni, heima í Arnanesi, þar sem afi og amma bjuggu og áttu öll sín börn. Ég og bróðir minn erum síðustu afkomendur þeirra sem fæddumst þar og að sjálfsögðu ætla ég að mæta þangað, helgina 27.-29. júní, en sú helgi hentaði öllum best þegar að var gáð.

Í tilefni dagsins hugsaði ég mikið um ömmu og þessi tímamót en annars fór ég í margra klukkustunda fjallgöngu með mínum manni og var orðin býsna þreytt þegar við komum heim síðdegis. Við lögðum af stað um hádegi og gengum upp í skógræktina innst við sunnanverða Fjarðará. Skoðuðum vaxtar-framfarir trjánna og sáum ljótar skemmdir af völdum hreindýra á nokkrum trjám. Gengum svo upp alla hlíðina og þaðan eftir vegslóða sem liggur skáhallt upp í Fjarðarbotna. Þar fundum við nokkur hreiður, m.a. eitt Kjóahreiður sem kom okkur á óvart í meira en 200 m. hæð. Einnig varð hreindýrshorn á vegi okkar og fékk það að fljóta með okkur heim.
Við gengum út alla Botna, út fyrir SR-bræðsluna en þar klifruðum við niður ansi brattar brekkur og röltum síðan heim í gegnum bæinn.
Þetta eru býsna margir kílómetrar og þó nokkuð strembin ganga sem við höfðum auðvitað gott af.
Ég eldaði svo ágætan kjúklingarétt í kvöld og á eftir fengum við okkur vatnsdeigsbollur fylltar með rjóma og húðaðar með suðusúkklaði--- nammi-namm !

Kvennahlaup og geitungar

Í morgun, laugardaginn 7. júní stundvíslega kl. 11, lögðu rúmlega 70 konur af stað í kvennahlaupið hér á Seyðisfirði. Veður var ágætt, að vísu sólarlaust, en aðeins hæg gola og um 14 stiga hiti. Það er nú ekkert til að kvarta yfir.
Ekki er ég viss um aldur elstu og yngstu þátttakenda, en ég veit að ein sú yngsta er að halda uppá 2ja ára afmælið sitt og ein sú elsta er 79 ára. Og eins og sjá má á meðfylgjandi mynd, þá skörtuðum við allar fallega fjólubláum bolum, hvort sem við notum þá nú aftur eður ei. Nú þegar á ég orðið nokkuð litskrúðugt safn af kvennahlaupsbolum og líklega verða allir "verðlauna- eða- minningapeningar" kvennahlaupsins orðnir að safni áður en mörg ár líða.
Sjálfsagt tek ég mig til einn daginn og sendi alla bolina til Rauða Krossins í von um að einhver hafi þörf fyrir allar þessar ónotuðu flíkur. Sjálfsagt hafa margir fatalitlir einstaklingar fengið slíkar flíkur frá Íslendingum, a.m.k. hef ég séð myndir af fólki af erlendu þjóðerni í slíkum bolum, þeir virðast rata víða, því ég hef séð fólk í Asíu m.a. Nepal, Afríku, S-Ameríku og víðar í slíkum bolum og hafði gaman af.

Já, svo er það garðurinn...
Eins og gefur að skilja á þessum árstíma, eru störfin í garðinum býsna mörg. Ég hef því verið meira og minna að "moldvarpast" undanfarið í mínum garði og langar að gera svo margt þar til lagfæringar. En það eru oft svo mikil stórmál sem mig langar að framkvæma að lítið verður úr aðgerðum. M.a. núna langar mig að láta grafa upp alla víðirunnanna á lóðamörkunum og setja þar niður rifs í staðinn. Sem betur fer eru nágrannarnir Anna og Guðni, þessu sammála, svo að vonandi komum við þessu í verk í sumar og helst fyrr en síðar.
Eitt af því sem hefur verið að þvælast fyrir mér í garðinum s.l. vikur eru stórir og pattaralegir geitungar, sem hljóta að eiga sér bústað hér á svæðinu. Mér líst ekki vel á það, því undanfarin ár hafa þeir verið iðnir við að byggja sér bú hér á lóðinni og oft erfitt að finna þau og eyða þeim. Sjá meðf. mynd frá sumrinu 2006 sem þeir gerðu undir garðskúrnum okkar.
Ég veit ekki hvort er verra að hafa þessar flugur eða fjallakóngulærnar í kringum sig, svei mér þá. Sem betur fer hefur lítið borið á kóngulónum, enda er ég alveg miskunnarlaus við þær ef ég sé þær á húsinu, en geitungana þori ég ekki að reita til reiði, þó ég sé alltaf að reyna að finna heimili þeirra, sem enn hefur ekki tekist, því miður. En þegar það tekst þá reikna ég með að minn maður taki að sér að fjarlægja "hús og íbúa" svo fljótt sem auðið verður...ehem...þar með er það afgreitt...og engin miskunn...!

12 dagar á Spáni

Heil og sæl, þá er vorfríið liðið og hversdagsleikinn tekinn við aftur. Ég held við séum öll sátt við það, enda tilbreytingin aðeins nauðsynlegt krydd í tilveruna.
Þessa 12 daga sem við dvöldum í húsinu hans Jóa Fjörugoða í Torrevieja, var heldur svalt í veðri og úrkomusamt. Það rigndi allan fyrsta daginn og þrumur og eldingar fylgdu með. Við höfðum samt nóg fyrir stafni, því það þurfti að versla inn í matinn fyrir næstu daga og skoða nágrennið. Þar sem við höfðum góðan bílaleigubíl allan tímann, þá var þetta mjög auðvelt. Við dunduðum okkur líka við að spila Yatzy og Casínu og fleira skemmtilegt og höfðum það notalegt við kertaljós eftir að dimma tók.
Næstu daga var úrkoman minni og sá til sólar af og til í gegnum skýjahuluna. Við notuðum hvern dag til að fara á einhvern áhugaverðan stað, m.a. í dropsteinahellir uppi í fjöllum, til Benidorm að skoða gamlar slóðir (og það reyndist mjög skemmtilegt). Þar hittum við gamla skólasystur mína frá Húsavík sem sagði okkur að Boddi föðurbróðir minn væri á sama hóteli og hún. Við skruppum því og heimsóttum hann og buðum honum með okkur út að borða. Þetta varð því óvænt gaman. Síðan fórum við einn daginn í dýragarð með Adam litla og annan dag í Terra Mittica garðinn sem var orðinn enn flottari en síðast þegar við vorum þar (1999).
Einnig þræddum við strandbæi og heimsóttum Elísabetu og Þorberg Þórarins sem hafa dvalið þarna suðurfrá s.l. 6 ár. Í EB-garðinum rétt hjá þeim var helgarhátíð, lík Víkingahátíðinni hér heima. Þar dóluðum við okkur daglangt. Einn dagpart fengum við nóga sól til að skreppa niður á strönd og sóla okkur smá stund. Nokkrar ferðir voru farnar í sundlaugina sem fylgdi raðhúsunum á okkar svæði og nokkrum tímum eyddum við á svalaþakinu í von um að fá pínulítinn lit á kroppinn. Annars liðu dagarnir ótrúlega hratt. Við vorum löt á morgnana, sváfum frameftir því það var svo kalt úti fram undir hádegi. Á kvöldin röltum við gjarnan í bæinn til að borða eða elduðum heima og skemmtum okkur sjálf með eitthvað góðgæti við hendina.
Það sem er best við svona ferðir og frí er tækifærið til að vera saman og njóta þess að vera löt og gera eitthvað skemmtilegt saman. Ég læt fljóta með sýnihorn af fjölskyldumyndum úr þessari ferð.

Gleðilegt sumar

Heil og sæl og takk fyrir veturinn.
Þá er sumarið loksins gengið í garð, þó ekki sjái þess mikil merki hér á Seyðisfirði. Þó hefur snjó tekið mikið síðustu viku og fuglarnir farnir að finna sér fæðu án aðstoðar mannanna. Maður verður jú að líta á björtu hliðarnar.
Ég brá mér á námskeið og fund með bókavörðum Austurlands, suður á Djúpavog, helgina 18.-19. apríl s.l. og þar tók ég þessa vorlegu mynd sem hér fylgir með. Það var eins og að koma í annan heim þar suðurfrá, allt orðið autt á meðan við vorum með meters djúpa skafla á flestum lóðunum hér í bænum.
Þess vegna erum við öll hér á Seyðisfirði farin að bíða óþreyjufull eftir vorinu og græna litnum, auk sólarinnar sem mætti sjást hér meira og oftar en hún hefur gert s.l. 7-8 mánuði. Á meðan við bíðum, þá er upplagt að leita út fyrir landið okkar, ef færi gefst, til að njóta sólar.
Það vill svo vel til, að Rúnar fer í 3ja vikna frí á sama tíma og ég lík skólanum nú í byrjun maí, svo ákveðið var að skella sér í smá frí ásamt öllum afkomendum okkar fjórum sem líka gátu tekið hluta af sínu sumarfríi og ætla að koma með okkur. Við höldum í leiðinni uppá aldarfjórðungs-afmæli Sigga Birkis... skrítið hvað börnin manns eru orðin gömul, 25 og 30 ára.... he he...hvað segir það um okkur foreldrana ;-)
Við vonumst því til að eiga nokkra náðuga letidaga saman við Miðjarðarhafið og óskandi væri að sem flestir gætu notið þess með okkur. Hafið það öll sem best, hvar sem þið eruð og verið góð hvert við annað ;-)

Flækingar á ferð

Eftir óvenju langan og þreytandi vetur virðist farið að grilla í vorið handan við hornið. Þó hefur snjórinn lítið hopað í blíðunni síðustu daga og snjótittlingar og rjúpur eru hér enn í hópum í bænum, því snjór hylur enn alla jörð og hvergi æti að fá nema hjá mannfólkinu í bænum.
En undanfarnar vikur hafa farfuglarnir birst hver af öðrum hér á landinu hvíta og kalda. Þeir eru fyrstu vorboðarnir í hugum okkar og sjálfsagt að taka vel á móti þeim með því að bera út æti við þeirra hæfi. Daglega í nokkrar vikur, hef ég mulið niður gróf brauð í fullt vaskafat og skorið niður rauð epli og fest á trjágreinar, sérstaklega handa þröstunum sem fá ekkert betra.
Af og til birtast óvenjulegir og sjaldséðir gestir sem gleðja augu og huga. Einn slíkur birtist hér í morgun, GRÆNFINKA, mjög falleg, sem hefur haldið til í garðinum hjá Önnu og Hjálmari síðustu daga. Mér tókst að ná mynd af henni, þó ekki sé hún nógu góð. En til fróðleiks fær hún að fljóta hér með, því það
er ekki á hverjum degi sem slíkir fuglar sjást hér á landi.

Páskasnjórinn...

Páskarnir voru friðsælir á okkar heimili að þessu sinni. Aðeins Siggi Birkir og Hilmar Einars frændi hans komu austur og samglöddust mér þessa daga yfir mat og öðru góðgæti sem við svikumst ekki um að snæða. Og það vantaði ekki snjóinn, svo þeir fóru nokkrar ferðir upp í fjall á snjóbretti og fengu víst nokkra skelli, vegna snjóblindu. En veðrið var samt alveg þokkalegt og jafnvel gott á köflum.
Ég hélt mig hinsvegar heimavið en fór og söng við allar fjórar páskamessurnar. Þess á milli sat ég við að læra og hugsa um heimilisstörfin og hélt sambandi við aðra fjölskyldumeðlimi sem voru fjarverandi.
En í dag 28. mars finnst mér eiginlega komið nóg af snjó sem hefur haldið áfram að kingja niður dag eftir dag og þessi vetur því farinn að verða ansi langur og þreytandi. Nú er ég farin að bíða eftir sól og betra veðri og er örugglega ekki ein um það... Gerði því viðeigandi ráðstafanir til að bæta úr því og keypti flugfar suður á bóginn með vorinu til að safna smá sól og orku í kroppinn fyrir sumarið....

Pabbi kvaddur

Aðfaranótt sunnudagsins 2. mars lést blessaður pabbi minn eftir harða baráttu við “krabbann”, sem hann hafði glímt við frá síðasta sumri og raunar mikið lengur, því hann fékk krabba í blöðruhálskirtil fyrir nokkrum árum, en lyfin sem hann fékk dugðu honum lengi vel, svo hann gat lifað og starfað eins og ekkert hefði í skorist.
Það var erfiðara að horfa upp á hann svona veikan og smá hverfa en að hugsa um útför hans sem gekk furðu eðlilega fyrir sig. Eiginlega má segja að allt hafi gengið mjög vel og það sem kórónaði allt saman var veðrið sem var hreint út sagt DÁSAMLEGT á útfarardaginn. Við systur verðum alla ævi þakklátar fyrir þá uppfylltu ósk að fá svona veðurblíðu í stað þess leiðindaveðurs sem verið hafði vikuna á undan.
Það er margs að sakna og að mörgu að hyggja þegar nánir ættingjar eða vinir hverfa á braut úr þessum efnisheimi og ekki auðvelt að ganga í gegnum allt það ferli, því það vantar eiginlega þjónustu sem annað hvort segir manni hvað gera þarf eða sér um helstu atriðin sem geta orðið sumum erfið raun.
En í okkar tilfelli getum við ekki annað en verið þakklát fyrir öll góðu árin og allar góðu minningarnar sem við eigum frá samvistum okkar með pabba og mömmu. Það er bara eðlilegt að allir hverfi brott þegar aldurinn færist yfir, þó æskilegt væri að það þyrfti ekki að gerast á jafn dapurlegan hátt og verða vill þegar krabbinn er annars vegar.
Ég kveð því pabba með sárum söknuði, en um leið með innilegri þökk fyrir allt og tilhlökkun í huga yfir þeirri fullvissu minni að hann muni taka á móti mér þegar minn tími kemur að hverfa héðan á brott, hvenær sem það nú verður....

Jólin 2007

Heil og sæl og gleðilega jólarest.
Vonandi eru allir saddir og sælir núna og hafa notið frídaganna sem voru kærkomnir.
Það er búið að vera kátt í okkar koti síðan 22. des. því öll börnin, tengdasonurinn og dóttursonurinn komu öll heim þann dag. Í stað Þorláksmessuskötu var borðuð andasteik á okkar heimili, því Rúnar og Mo fóru í smá siglingu út fjörðinn og náðu í 4 endur og nokkra svartfugla til tilbreytingar í matinn.
Kalkúnn var aðalréttur jólanna og hið hefðbundna ananasfromage í eftirrétt að vanda.
Bláberjalegið lambalæri var á annan í stað hangikjötsins sem tengdasonurinn er orðinn hálf leiður á vegna þess hve oft hann borðar það í vinnunni fyrir jólin, sem kokkur á flughótelinu í Keflavík.
Hefðbundnar jólamessur eru inní í mínu jólaprógrammi flest jól. Fyrst er hátíðamessan á aðfangadagskvöld kl 6 og á jóladag eru tvær messur, fyrst á sjúkrahúsinu kl 1 og síðan almenn jólamessa í bláu kirkjunni kl 2. Við vorum nokkuð mörg í kórnum að þessu sinni og mér fannst hópurinn hljóma vel, þó ég segi sjálf frá.
Í dag var árlegt fjölskyldukaffi hjá Binnu og Magga, en þangað mætum við með tertu eða annað meðlæti með okkur og hittum alla ættingja Rúnars þar samankomna.
Og í kvöld keyrðum við Jóhönnu og fjölskyldu upp á flugvöll, en þau urðu að drífa sig heim, enda vinnudagur hjá þeim báðum á morgun og sömuleiðis hjá mér. En á föstudaginn er stefnt á ferð norður til Húsavíkur (ef veðurguðinn lofar) en þá stendur til að flytja foreldra mína af sjúkrahúsinu yfir í Hvamm, dvalarheimili fyrir eldri borgara, en þar hafa þau nú fengið húsnæði sem hentar þeim. Vonandi gengur sú ferð að óskum. Áramótunum ætlum við síðan að eyða hér heima með sonum okkar sem ekki þurfa að yfirgefa okkur fyrr en á nýársdag, þá aka þeir væntanlega suður ásamt félaga þeirra Böðvari Péturssyni sem kom með þeim austur.
Gleðilegt nýár - þið sem lesið þetta - og bestu þakkir fyrir það liðna....!

Nýja eldhúsið

Í sumar tókum við Rúnar þá ákvörðun að endurnýja innréttingar í eldhúsinu okkar, mála og setja nýtt gólfefni. Á haustdögum var drifið í að panta IKEA innréttingu sem við völdum, vegna þess hve vel hún passaði og verðið var líka mjög viðunandi. Rúnar hefur síðan notað fríin sín s.l. 2 mánuði, til að gera eldhúsið eins og nýtt. En ég hef aðallega séð um að flytja allt dót á brott og koma því aftur á sinn stað.
Þetta er hvílíkur munur frá því sem áður var, þegar dökk viðarinnrétting og dökkur dúkur voru allsráðandi, en eins og sjá má á meðfylgjandi mynd, þá hefur birt mjög til og erum við afar sátt við það...enda var það eitt af markmiðunum með breytingunni. Gólfefnið eru lakkaðar marmara-korkflísar sem eru hlýjar og mjúkar að ganga á og vonandi verður gott að þrífa þær líka, þá verður ekki á betra kosið....
Það er aðeins tvennt sem eftir er, þ.e. að setja sökkulplöturnar á sinn stað og láta sprautulakka gömlu hilluna sem var yfir bekknum við borðkrókinn, en til stendur að setja hana upp aftur ef vel tekst til með sprautunina...

1.des og skólafrí

Þann 1. des. s.l. varð Rúnar 55 ára. Við vorum stödd í Reykjavík og héldum upp á það með því að fara út að borða ásamt systkinum okkar og mökum þeirra og Sigga Birki syni okkar sem gat komið líka. Við fórum í Sjávarkjallarann og fengum þar örlítil sýnishorn af öllum réttum hússins. Magnið var lítið pr. mann, en fjöldinn mikill, þannig að ég held að flestir hafi farið saddir heim og sáttir, þó þetta væri dýrasta máltíð sem við höfum nokkurn tíman borðað hingað til. En útlitið var alveg óborganlega frábært !!!!
En það gekk ekki átakalaust að komast suður, því óveður tafði ferð okkar um hálfan annan sólarhring. Ég náði þó að mæta seinni daginn í skólann, til að skila af mér öllum verkefnum og ljúka þessari önn. Sjaldan hef ég verið jafn fegin, því þetta er sú erfiðasta skólaönn sem ég hef gengið í gegnum, a.m.k. hin síðari ár. En það var gaman að hitta skólasysturnar og alla ættingjana í leiðinni. Tíminn, sem við höfðum þar að þessu sinni var rúmur sólarhringur, hann var vel notaður að þessu sinni, því við gátum líka verslað smávegis, m.a. í sambandi við eldhúsið okkar, sem við erum að endurnýja og líklega verður næsta blogg einmitt um það, ásamt mynd af útkomunni...

Aftur til Barcelona

Fimmtudaginn 22. nóv. s.l. flaug kirkjukór Seyðisfjarðar ásamt mökum flestra, til Barcelona í 4 nátta skemmtiferð. Kórfélagar hafa séð um að þrífa kirkjuna frá því að ég hóf að syngja með þeim, líklega 1997. Greiðslur fyrir þrifin hafa ávallt farið í ferðasjóð sem lítið hefur verið notaður gegnum árin, en nú var ákveðið að skreppa saman í þessa ferð.
Þar sem ég fór til Barcelona fyrir rúmu ári, þá var ég í upphafi óviss um hvort ég færi, því námið sem ég er í tekur sinn tíma og annarlokin hjá mér voru um svipað leyti. En ég sá fram á að geta klárað skólaverkefnin og leyft mér að slappa af í nokkra daga og gerði það, ef röskleg ganga um steinsteyptar götur getur kallast afslöppun.
Því miður hafði ég ekki Rúnar með mér, hann kaus að vera heima og reyna að klára eldhúsið sem hefur verið í endurnýjun s.l. vikur, svo það yrði tilbúið fyrir jólin, áður en börnin okkar koma heim.
Þorgerður Jónsd. eða Dodda var líka ein á ferð og við sáttar við að vera herbergisfélagar þessar nætur. Við gistum öll á Hótel Gran DuCat, sem var ágætt að mörgu leyti, en afar hljóðbært. Ef nágrannar okkar allt um kring hreyfðu húsgögn eða notuðu salerni, sturtu eða krana, þá vaknaði maður við hávaðann og talað mál barst sem ómur á milli veggja og gólfa.
Við vorum samt mjög vel staðsett, rétt við Katalínatorgið sem er miðsvæðis í borginni og stutt að fara þaðan í allar áttir.
Hópurinn fór saman í borgarferð sem var ágæt útsýnisferð, m.a. í Gádígarðinn og kirkjuna sem Gádí vann við til dauðadags.
Einnig borðaði hópurinn saman tvisvar sinnum, fyrst á Tapas-veitingahúsi, þar sem við fengum marga skemmtilega og góða smárétti. En síðar á fínum veitingastað, sem reyndar var sami staður og Gullvershópurinn borðaði saman á í fyrra.
Ég dreif svo Doddu með mér á marga þá staði sem ég hafði skoðað árið áður og fór með hana í bestu verslanirnar og gerðum við þar ágæt kaup, þó reyndar væri ekki mikið verslað.
Það sögulegasta í ferðinni var óvæntur aðskilnaður okkar Doddu á Metro-brautarstöð þegar við ætluðum að fara að versla og ég var að gá hvort við værum ekki að fara í rétta lest. Ég var komin innfyrir til að ath. brautaskiltið ofan við innganginn, en Dodda stóð enn á pallinum við dyrnar, þegar þær lokuðust á milli okkar og ég rann af stað.
En við hittumst á áfangastað, því við vorum búnar að fara þangað áður og því auðveldara fyrir hana að rata. Í sömu ferð keypti hún brjóstahaldara sem á stóð 8 evrur en hvernig sem hún reyndi, þá neitaði afgreiðsludaman að taka meira fyrir hann en 1 evru og Dodda sá mest eftir að hafa ekki skokkað aftur inn í búðina og keypt fleiri.
Gréta systurdóttir Doddu býr og starfar í Barcelona og hitti okkar ítrekað og fór með okkur m.a. að borða á Argentina steak house þar sem sambýlismaður hennar vinnur.
Þar fengum við frábæran mat og góða þjónustu. Einnig fórum við saman að skoða alþjóðlega Kristskirkju á útsýnishæð ofan við borgina, þar sem tívolígarður er staðsettur rétt hjá. Í sömu ferð fórum við í Völundarhúsgarðinn sem einhver fv. konungshjón Spánar létu búa til fyrir óralöngu. Hann er mjög fallegur og sérstakur, þó okkur gæfist lítill tími til að skoða hann, auk þess sem við vorum þarna á röngum árstíma. En lestin sem átti að flytja okkur þangað stöðvaðist á miðri leið og tók að bakka til baka, svo allir flýttu sér út á næstu stoppistöð. Skýringin mun vera viðgerðavinna sem oft er stundum á sunnudögum og tefur það oft samgöngur borgarbúa sem sætta sig ótrúlega við óvæntar uppákomur sem valda óþægindum.
Að lokum héldu allir heim með kúfaðar ferðatöskur og þreyttir eftir daglangt röltið á hörðum götunum. Ekki veit ég annað en allir hafir verið ánægðir með ferðina þó býsna væri svalt úti flesta dagana og vil ég þakka samferðafólkinu öllu fyrir samveruna og samfylgdina í þessari ágætu ferð.

Madrid heimsótt

Fimmtudaginn 11. okt. héldum við Rúnar í helgarferð til Madridar ásamt rúmlega 30 manna hóp á vegum Gullvers NS 12. Flugið tók um 4 tíma og fljótt og vel gekk að komast á hótelið og gátum við meira að segja fengið okkur góða kvöldgöngu um nálæg stræti og torg í kvöldhúminu. Næstu 3 daga var borgin skoðuð vítt og breitt, m.a. farin sérstök borgarferð í rútu með Kristinn R. Ólafsson sem fararstjóra, en hann var orðheppinn og fróður að vanda. Föstudagurinn 12. var þjóðhátíðardagur þeirra Spánverja og flestar búðir lokaðar og mikið um að vera. Við sáum hluta af hersýningu, þar sem herbílar óku með skriðdreka um götur borgarinnar. Síðan fórum við að konungshöllinni þar sem lífvörðurinn þrammaði virðulega um og fyrirfólkið sýndi sig í mýflugumynd í gluggum í hæfilegri fjarlægð. Um kvöldið fórum við út að borða í boði starfsmannafélagsins. Þar var framreiddur ýmiss konar þjóðlegur matur eins og hráskinka, sem var mjög góð að þessu sinni, en af og til höfum við fengið þráa skinku á ferðum okkar erlendis. Gamall skipsfélagi Rögnvaldur Jónsson eða Valdi eins og menn kalla hann, sem býr nú í Madrid var boðinn í mat með hópnum og var hress að vanda.
Laugardagurinn fór m.a. í verslunarferð og heimsókn á Prado-listasafnið, þar sem margir af gömlu spænsku meisturunum eins og Goya eiga verk sín á veggjum. Við þrömmuðum líka um 3 fallega listigarða og nutum sólarinnar og hlýjunnar, því hiti yfir daginn var á milli 20-30 gráður, alveg mátulegt fyrir okkur Frónbúa.
Ansi vorum við orðin þreytt eftir allt röltið um safnið, búðirnar og garðana og nutum þess að fara í heitt bað og út að borða á fínu veitingahúsi um kvöldið. Að þessu sinni var það í boði útgerðarinnar Gullbergs. Þar mættu auk hópsins, íslensk kona og spænskur maður hennar sem tengjast 2 hjónum í hópnum og voru þau hress og skemmtileg.
Á sunnudögum er markaðsdagur í Madrid, þangað fórum við og gerðum ágæt kaup, m.a. nokkrar jólagjafir, enda mikið úrval og víða góð verð. Mannmergðin var óþægileg, því maður var eins og síld í tunnu í þessu mannhafi. En kosturinn var, að engir sölumenn héngu á manni að bjóða varning eins og víða tíðkast og var það stór plús fyrir Madridarbúa.
Við kláruðum alla lausa peninga sem við höfðum með okkur og fórum heim að því loknu, því enga banka fundum við sem virkuðu, sennilega hefur verið búið að tæma þá alla sem voru í göngufæri við markaðinn.
Það má segja að við höfum þess vegna verið heppin í Metróinu á leiðinni heim, því Rúnar var rændur auraskjóðunni með fáeinum Evrum í en veskinu hans var hent á gólfið við fætur hans, því það var tómt, ef undan eru skilin Visakortið hans og Ökuskírteinið, en það var auðvitað ómetanlegt að glata þeim ekki. Ástæðan mun vera sú að afgreiðslufólk þarna er mjög strangt þegar maður greiðir með Visa, þó mynd sé af manni á kortinu, þá heimta þeir frekari skilríki á mörgum stöðum. Við sluppum því með skrekkinn, því ekki sjáum við eftir þessum fáu Evrum sem voru í litlu leðurskjóðunni, skjóðan sjálf var meira virði í sjálfu sér.
Kvöldrölt um miðborgina endaði á bar þar sem hópurinn keypti þykkt súkkulaðikakó í bollum og brauðstangir sem við dífðum í súkkulaðið og átum yfir okkur af þessu óvenjulega góðgæti áður en við héldum heim í háttinn.
Einu gleymdi ég, við fórum í SPA í kjallara hótelsins, þar sem var stórt og mikið gufubað, nuddpottar og lítil sundlaug. Það var ósköp notalegt að láta þreytuna líða úr skrokknum á þessum notalega stað.
Heimferðardagurinn fór að mestu leyti í endalausa bið, fyrst á flugvellinum í nokkra tíma og síðan 4 tíma flugið heim. Allt gekk þetta þó að lokum með endalausum seinkunum og undarlegum hægagangi sem við Frónbúar eigum erfitt með að skilja og lítum á sem ókurteisi við kúnnana. En öll komum við heil heim og megum þakka fyrir það og þau forréttindi að fara í svona lúxusferðir, þó stuttar séu.
Vil ég þakka öllu samferðafólkinu og mínum manni fyrir samfylgdina og samveruna...

Ættarmót, skóli og brúðkaup

Síðustu 3 helgar hef ég verið eins og Jó-Jó, á milli Seyðisfjarðar og Höfuðborgar- svæðisins. Fyrstu helgina mættum við Rúnar í Hafnarfjörðinn, því að Harpa mágkona sem hafði notað sumarfríið sitt til að mála húsið og gera fínt, ákvað að bjóða öllu föðurfólki sínu í heimsókn á n.k. ættarmót á Austurgötu 21.

Þrátt fyrir að veðrið hefði mátt vera betra, því það var heldur hvasst, þá var samt hlýtt og bjart og úrkomulaust, svo að hægt var að vera úti að mestu leyti og stór hluti ættingjanna mætti og gerði sér glaðan dag saman.

Næstu helgi var komið að skólasetningu hjá mér, annað árið af þremur að hefjast, þ.e.a.s. ef ég þrauka þá alla leið, því að satt best að segja vilja byrjunarerfiðleikarnir á hverri önn angra mann upp úr skónum, ef svo má segja. Ég sé enn ekki framúr þeim að þessu sinni, því að tæknilegt atriði sem átti ekki að vera neitt mál að leysa, þ.e. að tengja vídeócameruna við fartölvuna, hefur reynst hrein martröð, ekki bara fyrir mig, heldur hafa nokkrir tölvugúrúar reynt að leysa þetta vandamál, en ekki ennþá tekist það, hvernig sem því að lokum lyktar. En hvað sem því líður, þá var gaman að hitta stelpurnar aftur í skólanum og það væri bara gaman að glíma við ný verkefni, ef engin svona leiðinleg tæknivandamál væru að þvælast fyrir okkur, því ég er ekki ein um vandamálin.

Þriðju helgina fórum við Rúnar suður, því að Þröstur mágur lét verða af því að gifta sig. Þau Birna Hauks gengu í heilagt hjónaband hjá Hjálmari dómkirkjupresti. Athöfnin var látlaus og falleg og aðeins börn þeirra, systkini, makar og nánustu vinir viðstaddir. Að athöfn lokinni var glæsileg matarveisla á heimili þeirra við Grundarstíg 8 og þar var setið og borðað og spjallað fram á kvöld í góðra vina hópi.

Nafna mín komin austur !

Þegar faðir minn veiktist illa í sumar af sprautu sem hann fékk við krabbameini, þá ákvað hann að hætta endanlega allri sjómennsku. Það var vissulega leitt, en líka vonum seinna, því hann er orðinn 76 ára og hefur aldrei kunnað að hlífa sér við vinnu. Móðir mín hefur beðið þess lengi að hann hætti, því auðvitað var henni ekki sama um hann einan á sjó á þessum aldri. Auk þess hefðu þau getað notað tíman meðan bæði höfðu heilsu, til að ferðast og skoða sig um og njóta efri áranna.
En nú bauð pabbi Rúnari mínum að taka við bátnum, sem ber nafn mitt Sólveig ÞH 226, því Rúnar er eini maðurinn í okkar fjölskyldu sem kann og getur notað svona bát svo vel sé. Að sjálfsögðu þáði hann bátinn, þó kvótalaus sé hann, enda er ekki ætlunin að nota hann til útgerðar, heldur fyrst og fremst sem skemmtibát þegar vel viðrar. Það er ekki amalegt að geta skroppið í siglingu út fjörðinn í blíðuveðri og jafnvel að leggja silunganet eða renna sjóstönginni til gamans. Ég er viss um að ættingjar og vinir sem koma í heimsókn væru til í svona siglingu við tækifæri, t.d. til Loðmundarfjarðar.
En fyrst þufti að nálgast bátinn og koma honum austur. Til þess þurfti að viðra vel og spáin að vera góð, Rúnar að vera í fríi og einhver vanur sjómaður fáanlegur að sigla með honum þessa löngu leið.
Allt heppnaðist þetta giftusamlega, því foreldrar mínir komu austur og dvöldu hér í rúma viku. Rúnar fór síðan með þeim norður og fékk gamlan sjófélaga sinn frá Húsavík, sem er reyndar gamall skólabróðir minn og giftur frænku minni, til að sigla með sér austur. Það gekk vel, sem betur fer og fegin varð ég er þeir birtust heilir á húfi hér í höfninni.
Undanfarið hefur Rúnar því verið að snúast við bátinn, hreinsa hann og undirbúa fyrir veturinn. Þessi bátur, sem og aðrir bátar sem pabbi hefur átt, hafa verið “happafley” og á ég þá ósk núna að þessi nafna mín haldi áfram að vera eigendum sínum til gagns og gleði.

Brúðkaup og sumarfrí

Dagsetningin 070707 heillaði greinilega marga Íslendinga sem ákváðu að ganga í hjónaband á þessum degi, hver sem ástæðan var, allavega er ólíklegt að þessi dagsetning gleymist, svo mikið er víst.
Við Rúnar vorum boðin á þessum degi í brúðkaup Guðrúnar Lúðvíksdóttur frænku hans á Selfossi, en athöfnin fór fram í Eyrarbakkakirkju og glæsileg veislan var haldin þar á staðnum, í sama húsi og Draugasetrið er nú til húsa. Við notuðum tækifærið og skoðuðum safnið sem er að mörgu leyti skemmtilegt og nútímalega uppsett.
Veðrið lék við okkur næstu daga, við vorum á húsbílnum og fórum rúnt um Flóann, heimsóttum Skálholt og Önnu móðursystur Rúnars í bústaðinn hennar og fleira.
En meirihluta frítímans notuðum við með afkomendum okkar, bæði í Keflavík og Hafnarfirði auk þess sem við létum loksins verða af því að skreppa út í Viðey. Það reyndist mjög áhugaverð ferð og ánægjuleg í glaða sólskini.
Síðan tók við ferð norður til Húsavíkur, þar sem við héldum óformlega uppá 81. afmælisdag mömmu og nutum einnig samvista við dótturson okkar, hann Adam, sem þurfti á gæslu að halda á meðan Jóhanna naut samvista við gamla skólafélaga sem hittust á ný af gefnu tilefni.
Ferðinni lukum við heima á Seyðisfirði ásamt Jóhönnu og Adam og fórum m.a. með þau út í Skálanesbjarg í blíðskaparveðri. Siggi og Bergþór birtust svo tímanlega til að taka þátt í uppskeruhátíð LungA sem fór vel fram í rjómablíðu og var skipuleggjendum til sóma.
Raunar er varla hægt að segja annað en að hér á landi hafi verið sannkölluð veðurblíða í allt sumar. Ég man ekki eftir jafn vætulitlu sumri og löngum og góðum sólarköflum síðan 1976 og 77. Víða um land hefur rignt of lítið og má sjá þess merki víða, m.a. á berjasprettunni, sem er ótrúlega góð, þó berin séu í smærra lagi vegna vætuleysis. En þau eru mörg orðin fullþroskuð þó ennþá sé aðeins júlímánuður....
Að lokum má geta þess, að í dag, 230707 eru 30 ár síðan við Rúnar giftum okkur hér í Seyðisfjarðarkirkju og til gamans má geta þess að það eru líka þrjár sjöur í okkar brúðkaupsdagsetningu, þ.e. 23.07.77.