Adam gullmoli 3ja ára

Hæ hæ og hó !
Elsku litli ömmustrákurinn minn hann Adam er orðinn 3ja ára og að þessu sinni missti amma "gamla" af afmælisveislunni en afi "gamli" mætti í hennar stað, í fyrsta sinn sem hann fær tækifæri til að njóta þess, því hann er svo oft úti á sjó þegar eitthvað er um að vera hjá fjölskyldum okkar.
En ég fæ að sjá litla gullmolann eftir nokkra daga, því nú er ég á förum suður, þarf að mæta í skólann að nýju á föstudag. Ég hlakka líka til að hitta skólasysturnar sem allar eru í hressa kantinum. Þeim hefur að vísu fækkað, því miður, en meirihlutinn heldur enn og ætlar að klára þennan síðasta vetur saman. Við stöllur komum til með að sakna samfundanna þegar þessu puði líkur, þó auðvitað verði maður líka mjög feginn að klára námið. Ekki er heldur verra að ég reikna með að fá smá BÓNUS við útskriftina, því ég er komin með nógu margar einingar í stúdentinn og get því væntanlega sett upp "húfuna" ef ég kæri mig um, en það kemur væntanlega í ljós í vor. Betra er seint en aldrei, skulum við segja !!!

Ber, sulta og sveppir...

Haustið er sú árstíð sem menn nota til að safna saman ávöxtum sumarsins til að geyma sem vetrarforða og hefur það verið árviss siður á mínu heimili að viðhalda þessum gamla sið á einhvern hátt. Oftast hef ég ræktað kartöflur, rifsber og jarðarber og tínt líka sveppi sem ég hef steikt og fryst og ber sem ég hef sultað/saftað, auk þess sem ég hef nógan rabbarbara í uppáhaldssultu húsbóndans.
Oft hef ég séð svartar og bláar berjabreiður í móunum bæði hér austan lands og fyrir norðan, en ég held ég hafi samt aldrei séð jafn mikið af berjum og nú í haust. Nú er sama hvort maður leitar að krækiberjum, aðalbláberjum eða bláberjum, allt er svart og blátt af berjum. Ég gat því ekki vanþakkað þessar gjafir Skaparans með því að láta þær eiga sig, heldur dreif ég mig og tíndi heilmikið og saftaði krækiberjasaft í 11 flöskur, sultaði bæði úr rabbarbara og bláberjum og nú síðast í dag úr fullu vaskafati af rifsberjunum sem dugði í 12 krúsir.
Ég tíndi líka fulla körfu af sveppum við Egilsstaði í morgun þegar ég keyrði Rúnar í flug og hreinsaði þá og steikti síðdegis í dag, þannig að nú fer búrið mitt að verða fullt af vetrarforða.
Rúnar hefur líka verið að salta fiskflök til að eiga á lager og brátt fer ég að taka upp kartöflurnar sem ég setti niður í vor, ásamt vonandi gulrótum og káli sem er orðið býsna stórt og myndarlegt. Enda hef ég í nokkrar vikur getað sótt mér blöð í salöt og súpur, án þess að högg sæi á vatni, eins og sagt er...
Ég tíndi meira að segja dálítið af fjallagrösum uppi á Bjólfi um daginn, en þar hafa þau fengið frið fyrir hreindýrum og kindum, merkilegt nokk.
Ég var semsagt að dunda mér við þessi verk í dag á meðan að íslensku handboltastrákarnir voru að tryggja sér a.m.k. silfrið á Ólympíuleikunum í Peking. Ég hafði sjónvarpið bara opið og leit á það með öðru auganu þegar mörkin voru skoruð og mikið um að vera. Það á nefnilega ekki við mig að sitja ein við sjónvarpið og gera ekki neitt... Það má því kannski segja að ég hafi slegið 2 flugur í einu höggi....!

Harpa og co í heimsókn

Harpa mágkona hefur staðið sig einstaklega vel við að heimsækja æskustöðvarnar þetta árið, því hún kom á sjómannadags hátíðina í vor og stoppaði þá nokkra daga. Svo mætti hún aftur hingað á mánudaginn 18. ágúst með hluta af fjölskyldunni og "nýju viðbótinni", eða alls fjögur sem dvöldu hjá okkur s.l. 2 daga. Við eyddum hluta úr degi með þeim uppi á Héraði en síðan fórum við í útsýnisferð upp á Bjólf og Rúnar fór líka með þau í siglingu um fjörðinn, en ég þurfti þá að vera í vinnunni. Og eins og gengur var mikið spjallað og mikið borðað og svo framvegis....þessa daga....!
En nú fer sumargestunum trúlega fækkandi hér með, þó enn sé von til að Jóhanna Björg og fjölskylda láti sjá sig í haust og lengi vel hef ég vonað að systir mín fari nú að heimsækja okkur en það eru orðin ansi mörg ár síðan hún og hennar fjölskylda litu Seyðisfjörð augum. Kannski kemur líka Jóndi föðurbróðir minn í minkaveiði-leiðangur og hver veit hverjir fleiri poppa upp óvænt, annað eins hefur nú gerst fyrr og síðar.

Frábær dagur !!!

Dagurinn í dag var alveg einstaklega yndislegur veðurfarslega séð. Snemma í morgun var komin 12 stiga hiti og blanka logn sem hélst næstum í allan dag. Hitinn hækkaði eftir því sem leið á morguninn og það var stuttbuxnaveður fram á kvöld. Rúnar minn skrapp með Bubba nágranna okkar á sjó og veiddu þeir vel, enda varla hægt að fá meiri blíðu á sjó en á svona degi. Sjálf stóð ég í stórræðum við að bera út öll blómin mín, stór og smá og skipti um mold á þeim, því það fórst fyrir í vor, vegna þess hve leiðinlegt veðrið var alltaf, endalaus þoka....en gleymum því....!
Kl 5 vorum við svo mætt með borð, stóla og grillmat ásamt flestum íbúum í okkar hverfi, þar sem við grilluðum saman og áttum yndislegar stundir. Æfðum m.a. dans sem við síðan sýndum, þegar allir bæjarbúar hittust kl. 8 í kvöld. Hver hópur var með fínt dansatriði, en okkar dans fékk verðlaunin, vegna þess að við hófum dansinn á því að hver maður í hópnum sleppti blöðru á loft sem var fyllt með helium og svifu þær svo fallega til himins á meðan við dönsuðum og í lok dansins sprengdu 3 úr hópnum flottar partýsprengjur yfir hópinn svo við vorum öll útötuð í glimmerræmum og slíktu skrauti. Þetta gerði svo mikla lukku að sigurinn var í höfn.
Ég gleymdi að geta þess að bænum var skipt niður í 5 liti, hvert hverfi hafði sinn lit og væntanlega verður því haldið áfram næstu ár. Okkar litur var grænn, eins og sjá má á formönnum okkar sigurvegaranna....
Að lokum var svo kveikt í litlum bálkesti sem var búinn til úr þurrum spítum sem var raðað upp eins og krakkar raða kubbum í hús. Þetta var alveg einstaklega flott bál þó lítið væri og það logaði vel í um 2 tíma, án þess að nokkur olía eða vökvi væri settur á hann. Hann brann niður á við en ekki upp á við eins og venjan er og hann hrundi ekki út um allt eins og bálkestir vilja oft gera. Semsagt sniðug hugmynd !

Austfjarðatröllin

Heil og sæl öll sömul. Í dag, föstudaginn 14. ágúst mættu til Seyðisfjarðar nokkrir galvaskir kraftajötnar til að keppa um titilinn Austfjarðatröllið. Þetta er orðinn árlegur viðburður og ætíð keppt í sömu greinum hér á staðnum, en einnig keppa þeir í fleiri greinum á fjörðunum hér í kringum okkur.
Það er ótrúlegt hvað þessir ungu menn eru sterkir og leggja mikið á sig við þessar aflraunir sem eru venjulegu fólki ofviða.
Eins og undanfarin ár, þá var það Seyðfirðingurinn sterki Magnús Ver Magnússon sem stjórnaði keppninni með dyggri aðstoð hraustra áhugamanna.
Á milli keppnisatriða máttu heimamenn spreyta sig og þó nokkrir Seyðfirðingar tóku því tilboði, enda til nokkurs að vinna, þar sem flottur farsími af nýjustu gerð var í boði fyrir þann sem best stæði sig. Það var "sveitamaðurinn" stóri og sterki, Trausti Marteinsson sem stóð sig best af heimamönnum og sést hér spreyta sig með þungu tunnurnar í togi, en mér skilst að hvor tunna vegi 140 kg.

Norðurland heimsótt...

Nú er ég nýkomin heim úr enn einni norðurferðinni sem gekk að flestu leyti vel. Veðrið var gott og allir hressir. Ég skrapp með mömmu og Gulla frænda austur í Arnanes að heimsækja Þórunni og Jónda og til að sýna þeim hvað þau eru búin að gera húsið fínt. Ég heimsótti líka Hillu frænku og við sátum og skoðuðum gamlar myndir og lásum gömul bréf á milli þess sem við úðuðum í okkur suðusúkklaði.
Loks dreif ég mig um hádegisbil í dag inn í Hrafnagil á Handverkssýninguna sem er þar árlega og alltaf jafn glæsileg. Meðf. myndir sýna örfá sýnishorn af því sem ég skoðaði, en þar var m.a. mikið af glervöru, svipaðri og Sigrún vinkona býr til, en ég hitti hana einmitt á sýningunni. Svo er ég mjög hrifin af máluðu steinköllunum og trévörum sem voru þarna, bæði renndar vörur og útskornar, mjög vel gert allt saman. Síðast en ekki síst eru það svo fiskibeinin sem notuð eru í þessar skemmtilegu fuglamyndir (svani o.fl.) alveg snilldar hugmynd og vel útfærð, (sjá efstu myndina).
Já það var enginn svikinn sem þarna kom, því nóg var að skoða og borða og svo hitti maður býsna marga ættingja og vini, alls staðar að af landinu og meira að segja (frændi minn) forsætisráðherra vor og frú hans voru mætt þarna á svæðið ásamt fleira góðu fólki. Ég kunni nú samt ekki við að "flassa" á þau inni í miðjum sýningarsal... ;o) Það þýðir að þið fáið enga mynd af þeim hér....!!!
Aðeins eitt atvik varð mér ekki til gleði, það voru samfundir við lögguna uppi á miðri Jökuldalsheiði, eftir að ég var nýbúin að aka fram úr bíl með hestakerru sem keyrði of hægt, en ég spýtti heldur mikið í til að komast vel framúr honum og stóð þá ekki löggubíllinn þar og blikkaði á mig.... úff...ergilegt og sektirnar eru orðnar skelfilega háar í ofanálag við himinhátt bensínverð.... hvar ætli þetta endi ?En þetta kennir manni að aka bara alltaf á "crus control" og reyna að fara ekki yfir 100 þegar maður ekur framúr "sniglunum" á vegunum, það reyndist mér ansi dýrt....

Verslunarmannahelgin 2008

Það hefur verið venja hjá okkur Rúnari flestar Verslunarmanna- helgar að bregða okkur eitthvað að heiman, þó ekki hafi alltaf verið farið langt. Að þessu sinni voru stödd hjá okkur vinahjón frá Húsavík, Sigrún og Haukur á Þórðarstöðum, sem höfðu áhuga á að koma með okkur á harmonikkuball út í Jökulsárhlíð. Við fórum samt fyrst í siglingu um fjörðinn áður en við lögðum af stað á húsbílnum upp á Hérað.
Þau höfðu með sér tjaldvagn sem við komum fyrir á skjólgóðum stað við Svartaskóg. Þar grilluðum við og höfðum það notalegt saman en skelltum okkur síðan út í Brúarásskóla þar sem ballið var haldið í íþróttahúsinu sem rúmaði vel allan hópinn sem mætti á svæðið. Það kom mér á óvart hve norðlendingar voru fjölmennir og hve klárir ungu strákarnir voru að spila, en 3 unglingar voru meira og minna á sviðinu ásamt þeim eldri og reyndari. Þessa drengi má alla sjá á meðf. mynd.
Ég hitti þarna óvænt mann sem heitir Sigurður Leósson. Ég hafði aldrei séð hann, en Leó faðir hans sem var húsasmiður var fósturbróðir Gunnars afa míns og byggði með honum húsið Arnanes, sem ég fæddist í. Einnig sá ég þarna konu sem var tvífari Lóu föðursystur minnar og hefði ég tekið feil ef ég hefði ekki verið nýbúin að hitta Lóu frænku, því svo líkar eru þær.
Jafnvel veðrið hefði getað verið verra, þó ekki væri það neitt sérstakt.
Semsagt góð helgi..!

Miðhúsasel í Fellum

Tengdafaðir minn Eiríkur (heitinn) Sigurðsson fæddist í Miðhúsaseli í Fellum, í gömlum torfbæ sem fékk að standa óhreyfður og síðasti íbúinn þar hélt bænum vel við á meðan hann var þar og heilsan leyfði.
Við höfum gegnum áratugina skroppið þangað af og til og töldum s.l. sumar að nú væri bærinn að hruni kominn, því að búið var að strengja net yfir þakið, eins og sést á meðf. mynd. En þegar við brugðum okkur þangað s.l. sunnudag þá var eigandi jarðarinnar þar staddur og bauð okkur að líta inn í gamla bæinn. Það er einfalt að viðurkenna að andlitin duttu af okkur þegar inn var komið, því hann var þá búinn að endurgera allt húsið upp að innan, klæða það í hólf og gólf, leggja rafmagn fyrir ljós og hita og þessi fínheit sjást hreint ekki að utan, kannski sem betur fer. Það eina sem vantar er WC og vatn, að öðru leyti er þetta fínt gistihús, þótt ótrúlegt sé.
Núverandi eigandi á engar rætur á þessum stað, þess vegna kemur það okkur ennþá meira á óvart hve mikla alúð hann hefur lagt í alla þessa vinnu á gamla bænum og gladdi það okkur ómælt.

Einstök blóm....

Ég hef alla ævi verið hrifin af blómum og var svo heppin að Theodór móðurafi minn kenndi mér að þekkja flestar íslenskar jurtir í náttúrunni og til hvers mætti nota sumar þeirra. Ég hef því fylgst með blómum og ræktað blóm áratugum saman. Það kom mér því skemmtilega á óvart í sumar að finna 2 hvítar plöntur sem eiga að vera bláar, en einhverra hluta vegna hafa þær stökkbreyst og fengið á sig snjóhvítan lit, eru eins og albinóar. Ég gat auðvitað ekki sleppt því að festa þessi blóm á mynd eins og sjá má. Svo bætti ég hér við einni rós sem er búin að vera alveg einstök. Ég keypti hana á Húsavík fyrir 100 kr. - sá hana í ruslakassanum í blómabúðinni og leist svo vel á hana að ég vildi að hún fengi að njóta sín í stað þess að hverfa í ruslið engum til ánægju. Föstudaginn 1. ág. var vika liðin frá því ég keypti hana og flutti austur. Þá tók ég meðfylgjandi mynd, því hún var ennþá eins og ný og gladdi auga mitt á hverjum degi. Það eina sem ég gerði fyrir hana var að setja hana út á svalir flestar nætur og passa að hún hefði nóg vatn í vasanum. Í dag þriðjudaginn 5. ág. er hún loksins farin að láta á sjá, en fær þó enn að standa á borðinu, enda ekkert farið að hrynja af henni ennþá.
Já undur náttúrunnar eru alls staðar í kringum okkur og gleðja okkur ef við lítum umhverfis okkur, það er þess virði að taka eftir þeim....

Farið í Loðmundarfjörð

Í gærmorgun lagði ég af stað gangandi til Loðmundarfjarðar ásamt Binnu, Magga og Stefaníu. En áður en við náðum upp á fjallsbrún ofan við Selstaði var komin svo niðadimm og þykk þoka að við sáum okkar óvænna og snérum heim aftur. Okkur til ánægju var veðrið mikið bjartara, hlýrra og betra í dag (30.júlí) svo að aftur var ákveðið að leggja af stað. En Stefán Ómar ákvað að skipta við mig og ganga yfir fjallið í stað þess að sigla með Rúnari, en vinstra hnéð á mér fékk nóg eftir fjallgönguna í gær svo að ég varð að láta mér nægja að sigla yfir í Lommó á nöfnu minni ásamt mínum manni og Ástrúnu og Magdalenu, dætrum Boga til að sækja göngugarpana. Við mættum tímanlega og þrömmuðum inn að Stakkahlíð og þaðan niður undir Sævarenda og hittum gönguhópinn þar. Þaðan héldum við öll inn að Klyppstaðakirkju og snæddum nestið okkar þar. Eftir góða pásu var síðan haldið aftur út að sjó, en þar í fallegri fjörunni léku sér 2 ungir menn á mótorhjólum og rufu friðinn og kyrrðina sem annars ríkti í firðinum. Stefán Ómar stóð sig eins og hetja í þessari erfiðu 12 km. fjallgöngu þó ekki sé hann gamall. Til viðbótar bættist svo gangan inneftir og til baka út í bát, samtals um 20 km. En gangan hjá okkur sem sigldum var um 10 km. og fannst fætinum mínum það alveg nóg. Mikil undiralda og straumur hafði næstum slitið eina landfestuna á bátnum, en hann var samt óskemmdur sem betur fer og ferðin til baka gekk vel, þó komin væri niðadimm þoka stóran part af leiðinni. Við tókum upp silunganetin sem við Rúnar lögðum í gærkvöldi út við Þór, en engan silung fengum við samt, aðeins einn ætan rauðmaga og nokkra smáþorska sem enduðu í sjónum ásamt nokkrum marhnútum, kröbbum og ígulkerjum. Þó veiðin væri svona léleg, þá er ég samt þakklát að enginn fugl skyldi drepa sig í netunum, því þarna voru nokkrar kollur með unga í gærkvöldi þegar við lögðum netin, en þá hefði ég alls ekki viljað veiða. Í dag eiga bæði Eyrún Gunnarsdóttir og Egill Þorsteinsson afmæli og óskum við þeim báðum til hamingju með daginn...!

MÆRUDAGAR 2008

Við nutum einstakrar veðurblíðu í 3 daga á Húsavík s.l. helgi, en þá stóðu yfir árlegir MÆRUDAGAR í bænum og íbúafjöldinn hefur vafalaust margfaldast, því annan eins aragrúa af fólki hef ég aldrei séð þar á sama tíma. Við hittum ótrúlegasta fólk sem við höfum jafnvel ekki séð áratugum saman. Það var ótrúlega gaman að sjá og hitta svona marga, þó tíminn væri naumur sem maður fékk til að spjalla við hvern og einn. Við mættum norður á föstudegi og eyddum honum að miklu leyti með mömmu, Diddu systur og fleiri ættingjum og vinum, en skunduðum um kvöldið niður á höfn til að horfa á brennuna, skemmtiatriðin og síðast en ekki síst að sjá og hitta allt fólkið sem var þar á ferð. Fjöldi brottfluttra Húsvíkinga kemur árlega norður á þessa "sæluviku" Húsvíkinga sem yfirleitt hefur heppnast afar vel, ekki síst veðurfarslega séð.
Á laugardeginum vorum við líka mikið með ættingjum og vinum en síðan tók við samkoma okkar fermingarsystkina og endaði hún ekki fyrr en hver og einn hélt til síns heima um nóttina, en ég kvaddi þann síðasta, Ásberg Salómonsson og frú þegar ég keyrði þau heim áður en ég fór sjálf í háttinn.
Á sunnudeginum mættum við systur ásamt Rúnari og fjölda fólks í sögugönguna sem Sigurjóns Jóhannesson stýrði eins og verið hefur undanfarin ár. Hann rölti með okkur stuttan hring um miðbæinn og sagði frá þeim húsum á leið okkar, sem orðin eru meira en 100 ára gömul. Að lokum fengum við að heyra sögu af konu sem fæddist og ólst upp á Húsavík en var síðan býsna víðförul og bjó og starfaði meðal þekktra manna í Evrópu, m.a. með Churchill forsætisráðherra Bretlands.
Sólin var einstaklega dugleg að skína á Húsvíkinga þessa daga og hlýja okkur og gera Mæru-hátíðina að þeim viðburði sem seint gleymist. Við enduðum daginn á því að fara í veislukaffi í nýja og fína íbúð til Huldu og Óla ásamt fleiri góðum gestum og kvölddum síðan ættingja, vini og "gamla" bæinn minn með söknuði, síðdegis á sunnudag...

Mærudagar á Húsavík

Þessar myndir voru teknar á Húsavík á MÆRUDÖGUM sem voru þar s.l. viku og helgi.
Þær sýna einkennislitina sem blöktu um allann bæ, þ.e.a.s. skærbleikur litur var ríkjandi um allan suðurbæinn, neongrænn litur einkenndi miðbæinn og appelsínulitur prýddi útbæinn. Ég tók nokkrar myndir af hverjum lit og hér má sjá sýnishorn af þeim ásamt móttöku"rúllunum" sem tóku á móti okkur við útjaðar bæjarins. Það má skoða þær betur með því að smella á þær svo þær stækki. Ég ætla svo að bæta við fleiri myndum og smá frásögn af lífinu í bænum þessa ágætu daga...

40 ára fermingarbarnamót á Húsavík

Hæ hæ og hó, heima á Húsavík !
Laugardaginn 26. júlí komu saman mörg fermingarsystkini mín á Húsavík, í tilefni af því að 40 ár eru liðin síðan við gengum saman upp að altarinu hjá sér Birni H. Jónssyni. Að sjálfsögðu komu makar okkar með okkur og mikil gleði ríkti í hópnum.
Nefndin sem skipulagði og sá um mótið, hafði keypt blóm sem við fórum með upp í kirkjugarð til að heiðra minningu tveggja fermingarsystkina sem horfin eru af sjónarsviðinu. Síðan var sest að snæðingi og ljúffengt grillað lambakjöt ásamt meðlæti var hesthúsað í stóru og björtu tjaldi sem nefndin hafði leigt og sett upp með ærinni fyrirhöfn niður við höfnina þar sem hátíðahöld Mærudaganna voru í fullum gangi. "Leynigestir" mættu til okkar og snæddu með okkur, en það voru Sigga Begga og hennar nýi maki Finnbogi, en Sigga Begga var í framhaldsdeild með hluta af okkar hópi, þó hún sé ári yngri og fermdist því ekki með okkur.
Þetta voru dæmalaust skemmtilegir samfundir og synd að ekki skyldu fleiri sjá sér fært að koma og samgleðjast með okkur, ekki síst þeir sem eiga heima í bænum og næsta nágrenni, en nokkuð marga vantaði úr þeim hópi, þó nokkir létu sjá sig eftir að máltíð lauk og enn fleiri voru á röltinu neðan við bakkann um kvöldið....

Bláa kirkjan

Það eru fastir liðir hjá okkur á hverju sumri að fara á tónleika í bláu kirkjunni okkar. Þetta mun vera 10 sumarið sem tónleikaröðin er í gangi, en hún er nú skipulögð af stjórn sem skipuð var til að sjá um þá, eftir að höfundur hennar og aðal umsjónarmaður, Muff Worden lést fyrir aldur fram haustið 2006.
Að þessu sinni voru feðgarnir Bergþór Pálsson og Bragi Bergþórsson mættir ásamt undirleikaranum Þóru Fríði Sæmundsdóttur. Þau stóðu sig afskaplega vel að vonum og mátti segja að kirkjan væri full af ánægðum áheyrendum. Ekki spillti veðrið sem var framúrskarandi gott, svo að flestir voru meira og minna sveittir af því einu að sitja innan dyra og hlýða á ljúfan sönginn og undirspilið....

Lunga

Hin árlega Listahátíð ungs fólks á Austurlandi er afstaðin með pompi og prakt að venju. Ég hef meira og minna fylgst með þessum hátíðum frá upphafi og haft nokkuð gaman af þeim og óhætt er að segja að þessi "sæluvika" unga fólksins hafi sett sinn svip á sumarið á Seyðisfirði ár hvert.
Að þessu sinni fylgdist ég ekki mikið með uppskeruhátíðinni, nema hvað ég fór á tískusýninguna sem haldin var í fv. húsnæði skipasmíðastöðvarinnar hér í bænum.
Sýningin var glæsileg og vel skipulögð. Eini gallinn var hve dimmt var í þessum gríðarstóru húsakynnum. Það reyndist því erfitt að ná góðum myndum, nema maður hefði úrvals ljósmyndagræjum á að skipa. Meðfylgjandi má t.d. sjá sýnishorn af tilraunum mínum við myndatökuna, sem tókst svona allavega.

Sumarfrí í Atlavík

Hæ hæ, ég er ótrúlega löt orðin að tjá mig, sama hvort það er hér á þessum vettvangi eða í gömlu góðu dagbókina mína, sem verið hefur samferðamaður minn frá fermingaraldri. Nú er ég greinilega orðin latari en ég hef áður verið og hálf skammast mín fyrir það og ætla að reyna að sýna lit með því að setja hér nokkrar myndir og helstu fréttir sumarsins.
Ella mágkona kom hér ásamt Árna sínum og Auði Lóu og skruppu með okkur í siglingu um flóann. Þau gistu og voru síðan skilin eftir hér í húsinu, því við vorum á leið á ættarmótið í Arnanesi, en þau dvöldu hér yfir helgina við heimsóknir hjá ættingjum og vinum.
Þröstur mágur kom hingað líka með fjölskylduna um daginn og stoppuðu nokkra daga. Þau fóru líka með okkur í smá siglingu út á fjörð og svo brugðum við okkur með þeim upp í Atlavík og nágrenni og áttum þar góða daga saman. Við skruppum m.a. yfir að Skriðuklaustri til að skoða fornleifauppgröftinn og fleira í glaða sólskini. Fórum líka og snæddum í Húsmæðraskólanum, þar sem myndarlegt hlaðborð var í boði. Að sjálfsögðu var líka grillað, gengið um skóginn og spjallað við nágrannana sem komu úr ýmsum áttum. Góður vinskapur tókst á milli yngstu meðlimanna, Sóleyjar frá Hafnarfirði og Eiríks Hrafns en þau sitja saman að snæðingi á meðfylgjandi mynd.

Ættarmót í Arnanesi

Heil og sæl
Laugardaginn 28. júní komu saman 64 menn, konur og börn í tilefni af því að Sigurveig Björnsdóttir frá Lóni sem var móðir, amma og langamma okkar flestra, hefði orðið 100 ára núna í júní, hefði henni enst aldur til. Veðrið hefði mátt vera betra, en verra gat það líka verið og enginn kvartaði yfir því þó frekar svalt væri og blautt á jörðu, en úrkoman var samt lítil.
Eftir stutta viðdvöl í kirkjugarðinum þar sem lögð voru blóm á leiði afa og ömmu var ekið niður í Arnanes og drukkið afmæliskaffi sem að Þórunn Birna hélt utanum. Þau Jóndi eru búin að gera húsið mjög notalegt og fínt.
Síðan afhenti ég Ástu fyrrverandi ráðskonu í Arnanesi afmæliskort og peningagjöf frá þeim Arnanessystkinum í tilefni af stórafmæli þeirra Valda sem er í dag, 1. júlí, en Ásta var þeim systkinum afar góð og á allt gott skilið frá þeirra hendi.
Síðan gaf Gígja Gunnarsd. þeim Arnanes-systkinum glæsilegar möppur sem hún hannaði og útbjó með gömlum myndum og frásögnum af lífinu í Arnanesi í "gamla daga" sem ég lét hana hafa úr safninu mínu. Einnig fylgdu með mjög vel gerð afrit af bréfum og gögnum sem Boddi lánaði Gígju, varðandi Arnanes. Allt mjög forvitnilegt og vel gert.
Loks flutti svo Boddi frændi "varnarræðu" fyrir Arnanes-nafnið og stóð sig með prýði, enda greinilegt að hann hefur lagst í mikla heimildavinnu og leit sem hefur tekið mikinn tíma.
Eftir þetta tók við ratleikur, útreiðartúrar og myndasýning, þar til farið var að grilla og borða kvöldverð. Húsið var líka skoðað í bak og fyrir en að því loknu fór fram leiksýning, tónlistarflutningur, ljóðalestur og fjölskyldumyndatökur þar til fólk þurfti að halda af stað heim, þ.e.a.s. þeir sem ekki gátu dvalið lengur á staðnum.
Þetta var ógleymanlegur dagur og þökk sé öllum sem sáu sér fært að mæta og vonandi hittumst við sem flest aftur fyrr en síðar...

Sumarsólstöður

Við sumarsólstöður ár hvert er gott tilefni til að njóta íslenskrar náttúru og vera eins mikið úti og veður og tími manns leyfir.
Í gær 21.júní var ágætt veður til útiveru þó sólin léti bíða eftir sér fram yfir hádegi. Mild hafgola var það eina sem bærði hár á höfði það sem eftir lifði dags.

Þær systur Elín Hrefna og Sigrún Klara Hannesdætur eru staddar hér í bænum þriðja sumarið í röð en Sigrún er núna að safna efni um Seyðfirskar konur og hef ég reynt að vera henni til aðstoðar við öflun gagna eftir því sem kostur er.
Við fórum út í Skálanes í fyrrasumar og í gær var ákveðið að fara þangað aftur og núna í sólstöðukaffi og líta á þær breytingar sem orðnar eru frá því í fyrra, en búið er að byggja stórfínan veitinga-sólskála við húsið og lagfæra það á ýmsan hátt, m.a. er komið stórfínt svefnloft á háaloftið og svalir og neyðarútgangur af efri hæðinni. Margt fólk var þar við vinnu og mikið um að vera, en okkur var tekið vel og fengum við kakó og kökur og máttum skoða okkur um að vild. Við gengum síðan út í bjargið og Sigrún hitti að lokum erlenda konu sem hún vissi að var stödd þarna og hafði áhuga á að hitta, en þær eru báðar menntaðar á sama sviði. Ferðin fram og til baka gekk vel, þó ég sé frekar rög að aka yfir vatnsmiklar ár og brölta eftir illfærum vegi sem reyndar er verið að lagfæra og vonandi verður hann betri næsta sumar, því auðvitað förum við þangað "á sama tíma að ári" eins og við ræddum um.
Við höfum skipst á að skreppa í mat hver til annarrar og það er mikið búið að spjalla og hlæja í góðum félagsskap með vinkonum þeirra og fleirum.

Annars er það orðin árleg venja hér á Seyðisfirði að gönguklúbburinn stendur fyrir sólstöðugöngu hér í firðinum. Að þessu sinni var ákveðið að ganga upp með sunnanverðri Fjarðará alveg upp að minnismerki Þorbjörns Arnoddssonar og skoða í leiðinni alla fallegu fossana sem munu vera tæplega 20 á þeirri leið.
Veður var gott, s.s. logn, þó sólin væri auðvitað sest hér niðri í dalnum, enda ekki lagt af stað fyrr en kl. 20:00
Um 30 manns þrömmuðu saman þessa fallegu leið og gekk það vel, þrátt fyrir að síðasta spölin væru sumir orðnir þreyttir, því klifra þurfti upp smá klettabelti sem reyndist býsna strembið. Síðan tók við rútuferð niður að golfvelli, en þaðan var gengið upp á "Skaga" í fylgd Jóa Sveinbjörns sem bættist þar í hópinn ásamt nokkrum fleiri Seyðifirðingum sem ekki gengu upp heiðina. Jói sagði auðvitað stríðsárasögur og sýndi okkur hvar helstu braggahverfin voru, varðstöðvar o.fl.
Þeir sem óskuðu gátu síðan farið beint í miðnæturverð (kjötsúpu) í Skaftfell, en ég hafði ekki lyst á því undir svefninn og kaus frekar að komast heim og fara í heitt bað um miðnættið og teygði vel til að fá ekki strengi....

Fjallganga og 100 ára minning

Í dag 8. júní 2008 eru nákvæmlega 100 ár síðan að Sigurveig amma mín fæddist. Ég heiti raunar að hluta til eftir henni, en hún lést af barnsförum aðeins 38 ára gömul, frá 6 börnum sem æ síðan hafa saknað hennar og farið mikils á mis.
Til stendur að afkomendur hennar komi saman af þessu tilefni, heima í Arnanesi, þar sem afi og amma bjuggu og áttu öll sín börn. Ég og bróðir minn erum síðustu afkomendur þeirra sem fæddumst þar og að sjálfsögðu ætla ég að mæta þangað, helgina 27.-29. júní, en sú helgi hentaði öllum best þegar að var gáð.

Í tilefni dagsins hugsaði ég mikið um ömmu og þessi tímamót en annars fór ég í margra klukkustunda fjallgöngu með mínum manni og var orðin býsna þreytt þegar við komum heim síðdegis. Við lögðum af stað um hádegi og gengum upp í skógræktina innst við sunnanverða Fjarðará. Skoðuðum vaxtar-framfarir trjánna og sáum ljótar skemmdir af völdum hreindýra á nokkrum trjám. Gengum svo upp alla hlíðina og þaðan eftir vegslóða sem liggur skáhallt upp í Fjarðarbotna. Þar fundum við nokkur hreiður, m.a. eitt Kjóahreiður sem kom okkur á óvart í meira en 200 m. hæð. Einnig varð hreindýrshorn á vegi okkar og fékk það að fljóta með okkur heim.
Við gengum út alla Botna, út fyrir SR-bræðsluna en þar klifruðum við niður ansi brattar brekkur og röltum síðan heim í gegnum bæinn.
Þetta eru býsna margir kílómetrar og þó nokkuð strembin ganga sem við höfðum auðvitað gott af.
Ég eldaði svo ágætan kjúklingarétt í kvöld og á eftir fengum við okkur vatnsdeigsbollur fylltar með rjóma og húðaðar með suðusúkklaði--- nammi-namm !

Kvennahlaup og geitungar

Í morgun, laugardaginn 7. júní stundvíslega kl. 11, lögðu rúmlega 70 konur af stað í kvennahlaupið hér á Seyðisfirði. Veður var ágætt, að vísu sólarlaust, en aðeins hæg gola og um 14 stiga hiti. Það er nú ekkert til að kvarta yfir.
Ekki er ég viss um aldur elstu og yngstu þátttakenda, en ég veit að ein sú yngsta er að halda uppá 2ja ára afmælið sitt og ein sú elsta er 79 ára. Og eins og sjá má á meðfylgjandi mynd, þá skörtuðum við allar fallega fjólubláum bolum, hvort sem við notum þá nú aftur eður ei. Nú þegar á ég orðið nokkuð litskrúðugt safn af kvennahlaupsbolum og líklega verða allir "verðlauna- eða- minningapeningar" kvennahlaupsins orðnir að safni áður en mörg ár líða.
Sjálfsagt tek ég mig til einn daginn og sendi alla bolina til Rauða Krossins í von um að einhver hafi þörf fyrir allar þessar ónotuðu flíkur. Sjálfsagt hafa margir fatalitlir einstaklingar fengið slíkar flíkur frá Íslendingum, a.m.k. hef ég séð myndir af fólki af erlendu þjóðerni í slíkum bolum, þeir virðast rata víða, því ég hef séð fólk í Asíu m.a. Nepal, Afríku, S-Ameríku og víðar í slíkum bolum og hafði gaman af.

Já, svo er það garðurinn...
Eins og gefur að skilja á þessum árstíma, eru störfin í garðinum býsna mörg. Ég hef því verið meira og minna að "moldvarpast" undanfarið í mínum garði og langar að gera svo margt þar til lagfæringar. En það eru oft svo mikil stórmál sem mig langar að framkvæma að lítið verður úr aðgerðum. M.a. núna langar mig að láta grafa upp alla víðirunnanna á lóðamörkunum og setja þar niður rifs í staðinn. Sem betur fer eru nágrannarnir Anna og Guðni, þessu sammála, svo að vonandi komum við þessu í verk í sumar og helst fyrr en síðar.
Eitt af því sem hefur verið að þvælast fyrir mér í garðinum s.l. vikur eru stórir og pattaralegir geitungar, sem hljóta að eiga sér bústað hér á svæðinu. Mér líst ekki vel á það, því undanfarin ár hafa þeir verið iðnir við að byggja sér bú hér á lóðinni og oft erfitt að finna þau og eyða þeim. Sjá meðf. mynd frá sumrinu 2006 sem þeir gerðu undir garðskúrnum okkar.
Ég veit ekki hvort er verra að hafa þessar flugur eða fjallakóngulærnar í kringum sig, svei mér þá. Sem betur fer hefur lítið borið á kóngulónum, enda er ég alveg miskunnarlaus við þær ef ég sé þær á húsinu, en geitungana þori ég ekki að reita til reiði, þó ég sé alltaf að reyna að finna heimili þeirra, sem enn hefur ekki tekist, því miður. En þegar það tekst þá reikna ég með að minn maður taki að sér að fjarlægja "hús og íbúa" svo fljótt sem auðið verður...ehem...þar með er það afgreitt...og engin miskunn...!